Tag Archives: წარსული

ანი, ანუ დასაწყისი

საუკუნო სასუფეველში დრო არ არსებობს, აქ მხოლოდ განუზომელი სივრცეა. ჯერ სიბნელეში მიდიხარ დიდი ხნის გამნავლობაში და გზად შენს ცხოვრებას ავლებ თვალს. გზის ბოლოში ვიღაც გელოდება, სადღაც წაგიყვანს. ამბობენ, თუ არ დაგხვდა უკან დაბრუნდებიო. ამ გზას 12 გოგო გაუყვა.. ის, რომელიც დაბრუნდა დანარჩენი 11-ის ისტორიას მოგიყვებათ.
ბერნი ამბობს: „ადამიანის ბედს განსაზღვრავს ის, თუ რა ხდება მის თავში, როდესაც იგი გარე სამყაროსთან წინააღმდეგობაში  ხვდება”.
თამაში ყველას უყვარს. ბავშვობაში, ეს უწყინარი გასართობია, რომელიც ნელნელა ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი ხდება. წლების განმავლობაში ის სახეს იცვლის. “იქმდე უნდა ითამაშო სანამ თამაში არ გახდება შენი ცხოვრება.” ამ თამაშის გამო ბევრი რამ შეიცვალა და აღარასდროს იქნებოდა ისე, როგორც ადრე. მეგობრებმა ერთმანეთი დაკარგეს, კლასელებმა ურთიერთობა, გაიფანტნენ და დაიშალნენ. ბოლო ზარზე და ბანკეტზე ყველას, ყველა უყვარდა და პირობას იძლეოდა, რომ არასდროს არავის დაივიწყებდა..
ანი 20 წლის იყო, ცხოვრობდა თბილისში, თუ თბილისი ერქვა იმ “ჭყპ” მიკრო რაიონსს. ერთი 16-სართულიანი კორპუსის მე-6 სართულზე. იმ სახლის გასაღები მშობლებმა 18 წლის დაბადების დღეზე აჩუქეს. ანის სიხარულს საზღვარი (არ) ჰქონდა. სტუდენტი გახდა, სახლი ჰქონდა, შეყვარებული და მეგობრები ჰყავდა, სტუპენდიის და სამსახურის იმედს არ კარგავდა და ეგონა, რომ ბედნიერი იყო.
“წარსულს, წარსული იმიტომ ჰქვია, რომ მას აწმყოში არაფერი ესაქმება.”-ასე ფიქრობდა ანი. სწორედ ამიტომ დარჩნენ წარსულში შეყვარებული, დაქალი, რომელთანაც შეყვარებულმა უღალატა, მამა, რომელიც 1 წლის წინ გარდაიცვალა, სტიპენდიის იმედი და ა.შ. აწმყოს კი სახლი, დედა, (საზიზღარი) სამსახური და სტუდენტობა ერგო. მომავლისთვის კარგი საწყისი ნიადაგია.
ის ყოველთვის კარგი ბავშვი იყო. დაწყებითი კლასი “ფრიადზე” დაამთავრა. თინეიჯერობისას ცოტა “აუშვა” ხან ემო იყო, ხან გოთი, ხან რა ხან რა! თუმცა 15 წლისა მიხვდა, რომ უბრალოდ ანი იყო. ემოციების გამოხატვა კი ხატვით დაიწყო.
ანის კარგი კლასი ყავდა, თითქმის ყველა ბავშვი კეთილი და ზრდილობიანი იყო. ეს ისე.. რომ იცოდეთ. კლასში თითქმის ყველასთან კარგი დამოკიდებულება ჰქონდა.
სამხატვროში ჩააბარა. ახალი ნაცნობები გაიჩინა და სკოლა დაივიწყა. ცხოვრების “შავ ლაქად” მიაჩნდა ის წლები. სკოლას ვერ იტანდა, თუმცა არასდროს ამის გამოხატვა არ უცდია. ცხოვრება თითქოს მშვიდად მიდიოდა.
სახლი პატარა, მაგრამ მოგონებებით სავსე იყო. აქ ცხოვრობდა ანის დედა სტუდენტობისას, ხოლო როცა გათხოვდა, ეს სახლი კარგად დაკეტა და თავის თავს პირობა მისცა, რომ მის შვილს შეუნახავდა.
დღეს ალბათ იცი, რომ 12 იანვარია და იმედია მიხვდით, რომ დღეს ერთი ადამიანი სიცოცხლეს დაასრულებს.. ეს ადამიანი ანია. ზუსტად 12 საათზე, მის მყუდრო სახლში ანი მოკვდა. ამ სიკვდილის ერთადერთი მოწმე კი მისი შავი კატა გახლავთ. ანი განუსაზღვრელ სამყაროში გადავიდა საცხოვრებლად და ამ გზაზე ერთმა საკმაოდ საინტერესო პიროვნებამ გაუშვა.
მომავალი თვეების განმავლობაში, მე და თქვენ შევეცდებით გავიგოთ ვინ გაგუდა ის თავისივე კორპუსში, ვინ იქნებიან ის 10 გოგონა, რომელიც ანის გაყვება და რატომ გადარჩა ის ვინც ამ ისტორიას მოგიყვებათ.
P.S.დეტექტიურ ჟანრში ძაალიან უცხოდ ვგრძნობ თავს და მინდა პატიება გთხოვოთ ამ ჟანრის პატივისმცემლებს თუ იმედი გაგიცრუეთ! 😦 იმედის ვიტოვებ, რომ 12 თებერვალს ისევ გიხილავთ აქ! 🙂

P.P.S.ინფორმაცია იხილეთ აქ!

ბავშვობა

ყველაზე კარგი დრო ცხოვრების განმავლობაში, არის ბავშვობა. თუმცა ძალიან ბევრი ამ უბედნიერეს წუთებს ფუჭად გარგავს, რაც მე საოცრად მაღონებს. ბავშვობაში მე მქონდა ჩემი პატარა სამყარო სადაც ვცხოვრობდით მე და ჩემი სათამაშოები. ყოველ დღე საათობით ვიჯექი და ველაპარაკებოდი და მჯეროდა, რომ ოდესმე ისინიც გამცემდნენ ხმას. ვიცოდი, ისინი ყველაფერს გრძნობენ. ერთი განსაკუთრებით მიყვარდა, მაგრამ სხვებს არ ვეუბნებოდი ეწყინებათ-მეთქი. ეს არის პატარა, ნაცრისფერი, შიგნით ბურთულებიანი  მანგუსტი სახელად ბანი, რომელიც სიცოცხლის მე-12 წელს ითვლის! დღემდე ყველაზე ძალიან მიყვარს.
ბავშვობაში ყველა ბედნიერია, არავინ არ კვდება და არ ხდება ცუდად. ყოველდღე არ გიწევს იფიქრო ათას პრობლემაზე, თუ იმას არ ჩავთვლით, როგორ დავაღწიოთ თავი უგემური კომბოსტოს ჭამას. ადრე ჩემთვის სასწაულს წარმოადგენდა ყველაფერი, ჩიტების აფრენა, ეზოს უპატრონო კატის კნავილი, გაზაფხულზე ყვავილების გაშლა, მზის ამოსვლა, თოვლის მოსვლა კი, საუკეთესო მომენტი იყო!
ბავშვობაში სიხარულს მანიჭებდა ზედმეტი შოკოლადის მოცემა(ეს დღესაც მიხარია), ეზოში კიდე 5 წუთით დარჩენა, წრეშიბურთში არჩევნობა, დაჭერობანაში მგლობა და ახალი ბარბის ჩუქება ხო საერთოდ დღესასწაული იყო.

მჯეროდა თოვლის ბაბუის(და სანტა კლაუსი რა ცხოველი იყო არ ვიცოდი!), ბუის, ფერიები, გუდიანი კაცის და საერთოდ ყველაფრის! სხვათა შორის არასდროს მიოცნებია ქორწილზე ან ცხენიან პრინცზე! 🙂

“პატარაობაში” დაბადების დღეები 3საათზე იწყებოდა და 5-ზე მთავრდებოდა. თუ ცენტრში იხდიდი მაგარი იყავი! და ამ ცენტრში თუ საჩუქრებსაც იძლეოდნენ ხო ვაააფშე ყველას ჯობდი! ახლაც მახსოვს იმ ცენტრების სახელები, ბემბი, ალადინი, პეპი, ბაო-ბაბი და ა.შ. საჩუქრად უმეტესად მიგვქონდა ჩარჩო, ჭიქა, სანთელი, თუ გოგო იყო ბლოკნოტი, საათი(გოგოს ბარბიანი ბიჭს- spider-man-იანი) და განსაკუთრებულ შემთხვევაში ვაზა! 😀 ამიტომაა ჩემს სახლში ჩარჩოების განუზომელი რაოდენობა!

ისე ახლა გამახსენდა

კომპიუტერთან მარტო იმისთვის ვჯდებოდი, რომ ხატვაში შევსულიყავი და მაქსიმუმ gold miner-ი მეთამაშა!

ტელეფონი კი 11 წლისას მქონდა, motorola L6.ძალიან მიყვარდა “ბლოსტკებიანი” შარვლები და ვარდისფერი კოლგოტები.

ეჰ, რა კარგი იყო ბავშვობა.. დღეს კი 10 წლის ბავშვებს iphone-ები უჭირავთ, მოტკეცილი ჯინსები აცვიათ, აქვთ facebook-ი და 11 წლის ასაკში უკვე 4 შეყვარებული ყავდათ!  ისეთი რაღაცეები იციან რაც მე გაგონილიც არ მქონდა მაგათ ასაკში. ისე არ დამავიწყდე ერთმა ჩემმა დაქალმა 11 წლის ასაკში მითხრა:-ამხელა გოგო ხარ და არავინ უნდა გიყვარდესო? და მწარედ გააკრიტიკა ბრჭყვიალებიანი ჯინსი!

P.S.ეს ყველაფერი ძალიან მენატრება და მოვუწოდებ ყველა ბავშვს შეირგეთ ეს დრო! ვერ ხედავთ 15 წლის ვარ და უკვე მივტირი მაგ ყველაფერს! :((