Tag Archives: სკოლა

აბიტურიენტობა და ჩემი ტუზ ყვავი

-სკოლა მართლა ბოლო ზარის მერე მთავრდება?

-ხო…

სამშაბათს, მეოთხე გამოცდა ჩავაბარე. ის ხუთი ღამე 6 საათზე მეტი არ მძინები.

გამოცდების სირთულის, პროგრამის გადაღეჭვა-მონელების, დილაუთენია სიცივეში სახლიდან გასვლის, განადგურებული ნერვების და საკუთარ ცოდნაში იმედგაცრუების მიუხედავად ეს ხუთი დღე მომენატრება. ვიცი სიგიჟედ მოგეჩვენებათ, მაგრამ ასეა. სკოლაში გატარებული ბოლო ერთი თვე მთელ 11 წელს მირჩევნია.

ჩემი კლასელი ერთ–ერთ გამოცდაზე კარტით მოვიდა. ტუზ ყვავი მე მისახსოვრა. ასე მითხრა “ყველაზე ძლიერი კარტიაო”. მეც ჩემი ტუზით გადავაგორე გამოცდები.
ჩემი მზიანი დღეები მომენატრება. სკოლაში პირველი მე მივდიოდი და ყველას შემოსვლას ვხედავდი.  ბავშვების ღიმილს,  ცრემლებს, იმედებს და მათ გაცრუებებს.
გამოცდიდან გამოსვლის შემდეგ კიბეებზე ჩამორბენისას, თავი ფილმში მეგონა. წამით ყველა შენ გიყურებს და შენგან ელის პასუხს. სასაცილოა, მაგრამ მარტო პირველი ჩამოსვლა მახსოვს.  ყველა ჩვენგანი იყო ვარსკვლავი ერთი წამით მაინც.

–იცი რა მაგარი ხაჭაპური იყო? ყველიც ჰქონდა და მაკარონიც!– ვიღაც გამვლელი სკოლასთან.

დღეს აბიტურიენტობა მთელი სიგრძე–სიგანით შევიგრძენი. ვიცი, ბევრს ვწუწუნებ, მაგრამ დროს შეეფერება! გავიგე ფრაზა “თავის მოსაფხანი დროც კი არ მაქვს–ს” მნიშვნელობა და  დიდი ხანი მეცადინეობის ერთ–ერთი ნიშანი აღმოვაჩინე: მაგიდაზე ჩაის ჭიქის დასადგმელი ადგილიც კი არ მქონდა.
გაციებული ფიზიონომიით ყველა წითელს ვკვეთ და radiohead-ს უფრო ხშირად ვუსმენ ვიდრე ხალხის სიტყვებს.
1 საათამდე ქართულის თემას ვწერდი საწყალ აშოტ კურაპალატსა და მის “სიძვის დედაკაცზე”. 1–ზე ქართულზე გავიქეცი, იქიდან ინგლისურზე. ინგლისურს ადრე გამოვექეცი და “მარშუტკას” დაველოდე.  საცობები და გამოცდები თუ მომკლავს. ხო კიდე ვიღაცის თავზე დადებული ჩანთა!
სადაც დამიბარა ნუცამ მივედი და მის ლოდინში იქვე ჩამოვჯექი. იქ მყოფი ხალხის სიჭრელემ გამაოცა. ტელეფონზე მოულოდნელი და სასიამოვნო ზარი შემოვიდა.  მალე ნუცაც მოვიდა და უნარებზე წავედით.
პატარა მყუდრო ქუჩა იყო. ძველის ძველი სახლებით, აქა–იქ ჩამსხვრეული ფანჯრებით, ერთმხრივი გზით, საოცარი სიჩუმით და უზარმაზარი ხეებით.
ჩემი შემოდგომა მოვიდა. ოქტომბერში ყველგან ვაგვიანებ! იმიტომ, რომ ვცდილობ ყოველი ფოთლის ჩამოვარდნა დავიმახსოვრო. მუსიკას მხოლოდ იმისთვის ვრთავ, რომ ფეხქვეშ ფოთლების შრიალი გავიგო. მზის სხივების გარდატეხა მოშიშვლებულ ტოტებს შორის ერთდროულად სევდას და ღიმილს მგვრის. მგონია, რომ გავგიჟდი, მაგრამ თუ ასეთი ბედნიერება სიგიჟეა, დაე, ვიყო გიჟი. 🙂
ხვალ ადრე უნდა ავდგე.. ისევ…

P.S. ვგრძნობ, რომ აბიტურიენტობაზე ბევრის წერა მომიწევს!
P.P.S. ველქამ ბექ თაი

44 დღე

44 დღე თბილისში არ ვყოფილვარ. იმდენად გადავეჩვიე ყველაფერს რაც აქ ხდებოდა, რომ თავს უცხოდ ვგრძნობ. თუმცა, სასაცილო ისაა, რომ თითქმის არაფერი შეცვლილა. ჩემი მეგობარი მართალია, შეცვლილი ადამიანი არ არსებობს, ყველაფერი ილუზიაა. მეც ალბათ ილუზიას ვიქმნიდი ზოგიერთის შესახებ. ადამიანთან თუ აღარაფერი გაკავშირებს ნელნელა შორდები. ჩემს შემთხვევაში ზედმეტად ნელა მოხდა. მართლაც გავიზარდე. მათთან შედარებით, უკვე დიდი ვარ. ისინი კი დარჩებიან ისევ იმ სამყაროში სადაც მეც ვიყავი და ალბათ ოდესმე გამოვლენ. ისე შემხვდნენ, როგორც ადრე ჩვენ ვხვდებოდით ვინმე ძველ ნაცნობს. უცნაურია, მაგრამ გამიხარდა. თავისუფლად ვიგრძენი თავი. პიროვნებად ჩამოვყალიბდი და საკუთარი თავი შევქმენი. მადლობა ბერნარდ შოუს ჩემი “განათლებისთვის”.(“life isn’t about finding yourself, life is about creating yourself”)
დიდხანს ვოცნებობდი დასვენებაზე. აი დავისვენე კიდეც და აღმოჩნდა, რომ იმაზე კარგად ვიდრე წარმომედგინა. დილას გაღვიძებულმა არაგვის ხეობის ნაცვლად 16-სართულიანი კორპუსის დანახვამ დიდად არ გამახარა.
თბილისში ყოფნამ ბევრი რამ გამახსენა. თუნდაც ის, რომ მთელი წელი წამპალ სკოლაში უნდა ვიარო წამპალ ბავშვებთან ერთად, თუმცა, ამან აღარ დამძაბა, პირიქით გამიხარდა, რომ ეს აღარც მაღელვებდა. კიდეც ის, რომ უამრავი სასწავლი მექნება და ყველას საქმე სკოლაში მე უნდა მეკეთებინა. არც  ამას ავუღელვებივარ, გადავწყვიტე, რომ არაფერსაც არ გავაკეთებდი. მედალს მაინც არ მომცემენ და.. არც მთლად უსაქმური გავხდები, მაგრამ ათას უაზრო პროექტს არ შევიტენი.  მოკლედ აღმოჩნდა, რომ მთელი წელი პრობლემა ჩემში ყოფილა. ყველა ადამიანი თავის შეცდომას ან წარუმატებლობას სხვას აბრალებს, იმიტომ, რომ საკუთარი თავის დადანაშაულებით ისინი ვალდებულნი არიან თავადვე გამოასწორონ ყველაფერი. ამის გაკეთება კი ეზარებათ. მე აღარ მეზარება. პასუხისმგებლობას საკუთარ თავზე ვიღებ.
ზაფხული ოფიციალურად დამთავრდა, თანაც მაგარი წვიმით(სიმბოლურობა მომეწონა), ახლა შემოდგომის დროა. ჩემთვის ესაა ახალი წელი!
happy new year!
P.S. ღმერთმა უწყის რამდენჯერ მითქვამს, რომ წერას განვაგრძობდი, მაგრამ არ დავაყენე საშველი. ახლა არ ვდებ პირობას, რომ ბევრს დავწერ!(ეგება რამე მეშველოს)
P.P.S. ბლოგი რა კარგი რამე ყოფილა ❤

ვალენტინობააა?!?!?!?!

არ გილოცავთ დღევანდელ დღეს! თუ უნდა მიწყინოს წმინდა ვალენტინმა აი ეგრე ვოტ! არ გადმომხედავს თუ?! 😀 დილას, თქვენ წარმოდგენაც კი არ გაქვთ, როგორ მესიკვდილებოდა ადგომა! მაგრამ მე შევძელი! გაფუჭებული ჩაიდანი ავამუშავე როგორღაც და  ქლორიანი წყალი ჩავასხი შიგნით. ჩემი დაქალი სკოლაში არ წამოვიდა და მომიწია 5წუთიანი გზისთვის მარტო გადგომა! გზაში ერთი გოგო შემხვდა. უკვე 2 წელია, თითქმის ყოველ დილას ერთ ადგილას მხვდება და თავის დაქალს ელოდება. ხოდა დილას რომ დავინახე გავიფიქრე როგორმე უნდა გავიცნო-მეთქი. მერე გამახსენდა 2 თვე ერთ ბიჭს ვიცნობდი, ვესალმებოდი, ვკითხულობდი და ა.შ. მაგრამ მისი სახელი არ ვიცოდი! პირობითად ბრინჯის ღმერთს ვეძახდი! :D(ეს არ შეიმჩნიოთ,  ამას თუ წაიკითხავს თვითონ მიხვდება) ხოდა ბოლოს ვკითხ რა გქვია-მეთქი. გიო-ო. მე მარი-მეთქი. იმან ვიცი-ო. შემრცხვა. მოკლედ შევედი სკოლაშიი. პირველი ფიზკულტურა მქონდა. პირველივე სართულზე ჩემი სამი კლასელი შემხვდა. არც ერთს არ მიელოცებოდა ვალენტინობა! კლასსში ავედი და ფიზ-რაზე არ ჩავსულვარ. კლასში დავრჩი. მოკლედ რომ ვთქვა სკოლაში არაფერი არ მომხდარა! თუ 7 გაკვეთილს, დიიიიიიდ “პიკნიკს”, კლასელ ბიჭთან ჩხუბს, სალომეს მკვდარ სულად გამოცხადებას და სკოლის დანგრევის შესახებ ჭორს არ ჩავთვლით! აღმოვაჩინე, რომ ყველა საშინელ ხასიათზე იყო!!
სახლში მოვედი. facebook-ი შევამოწმე. ვჭამე! მერე მივხვდი, რომ რამე ტკბილი მინდოდა! თმაგაწეწილი ჩავედი და 2 “ტარტალეტკა” ვიყიდე! ამ “ტარტალეტკებს” ზემოდან მარწყვები და კივები ჰქონდა. მარწყვს მარწყვის გემო ჰქონდააააა! ხოდა ისეთი სისწრაფით შემომეჭამა, რომ ისიც კი ვერ მოვისაზრე დედაჩემს დავუტოვო-მეთქი. მერე “valentine’s day”-ს ვუყურე! ❤ ისეც facebook-ი შევამოწმე, რამოდენიმე ბლოგზე შევირბინე, შეტყობინებებს ვუპასუხე და ახლა პოსტს ვწერ. ასეთი დებილი პოსტი არ დამიწერია არასდროს, მაგრამ რა მოხდა! ტაკ შტო მაპატიეთ! ამას მოუსმინეთ და კარგ ხასიათზე დადექით! 😛
P.S.ისე რა არის რაა! დავიჯერო რომანტიული სკოლელები არ მყაავს???

ანი, ანუ დასაწყისი

საუკუნო სასუფეველში დრო არ არსებობს, აქ მხოლოდ განუზომელი სივრცეა. ჯერ სიბნელეში მიდიხარ დიდი ხნის გამნავლობაში და გზად შენს ცხოვრებას ავლებ თვალს. გზის ბოლოში ვიღაც გელოდება, სადღაც წაგიყვანს. ამბობენ, თუ არ დაგხვდა უკან დაბრუნდებიო. ამ გზას 12 გოგო გაუყვა.. ის, რომელიც დაბრუნდა დანარჩენი 11-ის ისტორიას მოგიყვებათ.
ბერნი ამბობს: „ადამიანის ბედს განსაზღვრავს ის, თუ რა ხდება მის თავში, როდესაც იგი გარე სამყაროსთან წინააღმდეგობაში  ხვდება”.
თამაში ყველას უყვარს. ბავშვობაში, ეს უწყინარი გასართობია, რომელიც ნელნელა ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი ხდება. წლების განმავლობაში ის სახეს იცვლის. “იქმდე უნდა ითამაშო სანამ თამაში არ გახდება შენი ცხოვრება.” ამ თამაშის გამო ბევრი რამ შეიცვალა და აღარასდროს იქნებოდა ისე, როგორც ადრე. მეგობრებმა ერთმანეთი დაკარგეს, კლასელებმა ურთიერთობა, გაიფანტნენ და დაიშალნენ. ბოლო ზარზე და ბანკეტზე ყველას, ყველა უყვარდა და პირობას იძლეოდა, რომ არასდროს არავის დაივიწყებდა..
ანი 20 წლის იყო, ცხოვრობდა თბილისში, თუ თბილისი ერქვა იმ “ჭყპ” მიკრო რაიონსს. ერთი 16-სართულიანი კორპუსის მე-6 სართულზე. იმ სახლის გასაღები მშობლებმა 18 წლის დაბადების დღეზე აჩუქეს. ანის სიხარულს საზღვარი (არ) ჰქონდა. სტუდენტი გახდა, სახლი ჰქონდა, შეყვარებული და მეგობრები ჰყავდა, სტუპენდიის და სამსახურის იმედს არ კარგავდა და ეგონა, რომ ბედნიერი იყო.
“წარსულს, წარსული იმიტომ ჰქვია, რომ მას აწმყოში არაფერი ესაქმება.”-ასე ფიქრობდა ანი. სწორედ ამიტომ დარჩნენ წარსულში შეყვარებული, დაქალი, რომელთანაც შეყვარებულმა უღალატა, მამა, რომელიც 1 წლის წინ გარდაიცვალა, სტიპენდიის იმედი და ა.შ. აწმყოს კი სახლი, დედა, (საზიზღარი) სამსახური და სტუდენტობა ერგო. მომავლისთვის კარგი საწყისი ნიადაგია.
ის ყოველთვის კარგი ბავშვი იყო. დაწყებითი კლასი “ფრიადზე” დაამთავრა. თინეიჯერობისას ცოტა “აუშვა” ხან ემო იყო, ხან გოთი, ხან რა ხან რა! თუმცა 15 წლისა მიხვდა, რომ უბრალოდ ანი იყო. ემოციების გამოხატვა კი ხატვით დაიწყო.
ანის კარგი კლასი ყავდა, თითქმის ყველა ბავშვი კეთილი და ზრდილობიანი იყო. ეს ისე.. რომ იცოდეთ. კლასში თითქმის ყველასთან კარგი დამოკიდებულება ჰქონდა.
სამხატვროში ჩააბარა. ახალი ნაცნობები გაიჩინა და სკოლა დაივიწყა. ცხოვრების “შავ ლაქად” მიაჩნდა ის წლები. სკოლას ვერ იტანდა, თუმცა არასდროს ამის გამოხატვა არ უცდია. ცხოვრება თითქოს მშვიდად მიდიოდა.
სახლი პატარა, მაგრამ მოგონებებით სავსე იყო. აქ ცხოვრობდა ანის დედა სტუდენტობისას, ხოლო როცა გათხოვდა, ეს სახლი კარგად დაკეტა და თავის თავს პირობა მისცა, რომ მის შვილს შეუნახავდა.
დღეს ალბათ იცი, რომ 12 იანვარია და იმედია მიხვდით, რომ დღეს ერთი ადამიანი სიცოცხლეს დაასრულებს.. ეს ადამიანი ანია. ზუსტად 12 საათზე, მის მყუდრო სახლში ანი მოკვდა. ამ სიკვდილის ერთადერთი მოწმე კი მისი შავი კატა გახლავთ. ანი განუსაზღვრელ სამყაროში გადავიდა საცხოვრებლად და ამ გზაზე ერთმა საკმაოდ საინტერესო პიროვნებამ გაუშვა.
მომავალი თვეების განმავლობაში, მე და თქვენ შევეცდებით გავიგოთ ვინ გაგუდა ის თავისივე კორპუსში, ვინ იქნებიან ის 10 გოგონა, რომელიც ანის გაყვება და რატომ გადარჩა ის ვინც ამ ისტორიას მოგიყვებათ.
P.S.დეტექტიურ ჟანრში ძაალიან უცხოდ ვგრძნობ თავს და მინდა პატიება გთხოვოთ ამ ჟანრის პატივისმცემლებს თუ იმედი გაგიცრუეთ! 😦 იმედის ვიტოვებ, რომ 12 თებერვალს ისევ გიხილავთ აქ! 🙂

P.P.S.ინფორმაცია იხილეთ აქ!

სკოლაში

სამყარო, რომელშიც მე ვცხოვრობ, გადაჭარბების გარეშე რომ ვთქვათ, სრული ნაგავია. მეც მაზობირებელი ინფორმაციისგან თავის დასაღწევად თვალებს ვხუჭავ და ე.წ. ოცნების სამყაროში გადავდივარ. ჩემს ტვინის i-pod-ში colplay-ის paradise ირთვება. გონებას ავტოპილოტზე ვაყენებ, თავად კი ვთავისუფლდები. მახსენდება, რომ ყოველდღე სკოლის ფანჯრებიდან შურით ვუყურებ ჩიტებს. წარმოვიდგენ რომ მეც შემიძლია მათნაირად ფრენა. (ოღონდ რაღაც ფრთებგამოსხმული მუტანტივით არა) ცისფერი ზეცისკენ მივისწრაფვი და თავისუფლებით ვტკბები. მე მზეს ვხედავ.. რა ბანალურია არა? მზე ჩემთვის იმედია. ყოველ დილით ამოდის და დაუძლურების მიუხედავად გვათბობს. ის ცდილობს ჩემში დარჩენილი სინათლის გაძლიერებას, მაგრამ რაღაც არ გამოსდის. მეც მის იმედად დავრჩი. უცებ მზისკენ ღრუბლები წამოვიდა და გადაფარა ის. წვიმა დაიწყო, მას კი ჭექა-ქუხილი მოჰყვა. მე ჩამოვვარდი.
შეშინებულმა გავახილე თვალები. უცებ twilight-ის მთავარი პერსონაჟი გამახსენდა.. არა იმ არანორმალურ საოცრებას არ ვედრები! საათს დავხედე 12:23-ია, 2 დეკემბერი. ზამთარი მოვიდა. როგორ მეზიზღება ზამთარი. ახლა სკოლაში ვარ. სკოლაც მეზიზღება, ზოგიერთი კლასელიც, მასწავლებლები, სკოლის ბუფეტის ლობიანი და ზარის ხმა.. აი მზე მიყვარს.. და დედაჩემი!
ტვინში guns N roses-paradise city ჩამერთო.. მოიცა.. ვიტყუები! ჩემს “დასკოჩილ” ტელეფონში, რომელსაც კლასელის “ნაუშნიკები” აქვს შეერთებული იმაში ჩაირთო! ჩემი სანუკვარ კლასელს კი ძილისთვის თავისი მერხი არ ჰყოფნის და ჩემი ტერიტორიის უკანონო ოკუპაციისკენ მიიპარება!

P.S.ეს განწყობისთვის 😛

მიყვარს ეს სურათი! 😀