Tag Archives: სიტყვები

დღის ბოლოს..

დღეს მითხრეს, რომ ის უნდა დამეწერა რასაც ვფიქრობ. ასეც მოვიქცევი. დღის ბოლოა მაინც.

დიდი ხნის განმავლობაში მივყვებოდი იმ ლოგიკას, რომ თუ კარგის თქმა არ შეგიძლია საერთოდ უნდა გაჩუმდე. თუმცა ჩემმა მწარე ენამ ვერ მოისვენა და მაინც ავრაკრაკდი 🙂
ისე სანამ პატარები ვართ ყოველი დღე გრძელი გვეჩვენება. დრო თითქოს ძალიან ნელა გადის, მოხდენით კი არაფერი ხდება. თითქმის მომბეზრდა “ჟამთა სვლა” და ასეთივე მაღალმხატვრული პათეტიკები. 🙂 საერთოდ აღარ მინდა ვწერო საათებიან ბლოკნოტში.. ჩემი სიტყვების აღარ მეშინია. მე დღეს რაღაც ჩემი დავიბრუნე, ოღონდ რა-ჯერ არ მომიფიქრებია.

ყველაფერი რასაც ვაკეთებთ, ვფიქრობთ და ვგრძნობთ ჩვენი სურვილის მიხედვითა გამოწვეული. თუმცა ყველა ამას ვერ ხვდება. ის მანიაკალური მაზოხიზმებიც ჩვენი გამოწვეულია. მართლა.. 🙂

ხოდა იმის თქმა მინდოდა, რომ ბავშვობის იდეალების დამსხვრება დიდი ტკვილი არ ყოფილა. მართალია, ჯობია ისინი არასდროს გაიხსენოთ, მაგრამ თუ ასე მოხდა და ყველაფერი დიდი სიცარიელე აღმოჩნდა, გული არ უნდა დაგწყდეთ, ეს ყველაფერი თვიდანვე გამქრალი იყო. უბრალოდ ადამიანები უკიდურესად ნოსტალგიურები ვართ და იშვიათად ვთმობთ წარულს. წლების შემდეგაც კი შეგვიძლია  ის დღეები გვედგას თვალწინ, ის ადგილები მოვინახულოთ, ძველი სურათები დავათვალიეროთ და მუცლის ზემოთ ტკვილის თანხლებით გავიხენოთ ბოლო სიტყვები.

უფრო ხშირად არაფერი იცვლება. ვიცი, მაგრამ მაინც ვიხსენებ. ჩემი მწარე ენაც ჯინაზე არ ჩერდება.
გუშინ კიდე ისეთი ამინდი იყო ქარი თმის მოტაცებას, რომ ლამობს და კაშნე ხის ტოტებს ეპოტინება.

“მარიშკააა”-ექოსავით ჩამესმოდა მთელი დღე

P.S. სიმღერასაც ტრადიციულად ვურთავ 🙂

შენ

შენ ჩემს აბურძგნულ თმას ეთამაშები. მოგწონს, რომ არ ვიჭრი. ჩემი ფანჯრის ქვეშ მელოდები სანამ არ გადმოგხედავ, რომ დარწმუნდე, რომ მშვიდობით ავედი. ყოველთვის ხვდები, როდის ვიტყუები, რაც ხშირად ხდება. საშინლად მღერი, მაგრამ ეს არ გაწუხებს და ყოველთვის მყვები სიმღერაში. არ იქცევი სხავანირად როცა შენს მეგობრებთან ვართ. პირიქით მაშინ უფრო გიყვარვარ.

გამიკვირდა პირველად რომ მითხარი საჭმლის მომზადება ვიციო.. არ დაგიჯერე, მაგრამ არ გითხარი. მოვტყუვდი საჭმელ “შემწვარ კვერცხს” გადასარევად ამზადებ!


ჩემი ხათრით დაიწყე გიტარაზე დაკვრის სწავლა, თავიდან არაფერი გამოგდიოდა, მაგრამ არ დანებდი. ერთხელ ქუჩაში შემხვდი და გიტარის თანხლებით მიმღერე.
სწავლა გეზარება, მე კი ყოველ დღე მიწევს შეგახსენო მეცადინეობა, მაგრამ ჩემთვის მაინც ჭკვიანი ხარ!
ყოველთვის ინეტერესით კითხულობ ყველა ნაჯღაბნს თუ ჩანაწერს რასაც მე ვწერ. არ გეზარება ჩემი დაკარგული შთაგონების მოძებნა.
დარეკვა არ გავიწყდება და ყოველთვის მწერ უცნაურ შეტყობინებებს. როცა ცუდ ხასითზე ხარ ანეგდოტებს გიყვები და შენ იცინი, მიუხედავად იმისა სასაცილოა, თუ არა.
საოცრად არაპროგნოზირებადი ხარ! სურპრიზების გაკეთება ძალიან გიყვარს!

შენ ჩემნაირი თან ხარ თან არა! ჩემსავით ბევრ რამეს აკეთებ უმიზეზოდ. არ მოგწონს ტონალური კრემი. მეჩხუბები როცა ცოტა პუდრს ვისვამ. მეუბნები, რომ არ მჭირდება. საშინლად გეზარება საყიდლებზე სიარული და მეც არ გიყოლებ არასდროს. საბედნიეროდ არასდროს გიჩუქნია დათუნია! ორიგინალური ხარ და ზღარბი მაჩუქე! (ერთხელ ვახსენე ზღარბებისადმი ჩემი სიყვარული) შენ ჩემი პირადი მზე ხარ. შენ ძალიან ბევრი თვისება გაქვს! მაგრამ ასეთი რომ არ ყოფილიყავი, არ მეწყინებოდა. ნეტავ როგორი იქნებოდი?
იცი რაა? შენ მე არ მყავხარ…

მიტოვებული ბლოგის გადარჩენა

სრულიად უსინდისოდ დავტოვე ჩემი ბლოგი უპატრონოდ და აგერ უკვე 13 დღეა უპოსტოდ, უავტოროდ და ეულად მიყუჟულა ინტერნეტსივრცის ერთ-ერთ ბნელ კუთხეში. მაგრამ ნუ გამკიცხავთ ჩემო ძვირფასებო! მე მუზამ მიმატოვა და მგონი სხვასთან წავიდა.. ახლა კი გულდაწყვეტილი ვუყურებ ჩემს კლავიატურას და ველი როდის დავწერ რამე აზრიანს, ან ისეთს, რომ სხვა 4 პოსტივით დრაფტში არ მოხვდეს. სიტყვები მეკარგება, მუზა გამირბის და ჩემს გარშემო რაღაც ამოუხსნელი უაზრობა ხდება!  შემოქმედებითი კრიზისი გაქვსო მითხრეს.. რაღა ეხლა დამემართა ეგ კრიზისი? საერთოდ იცით რატომ დავიწყე წერა? იმისთვის, რომ ჩემში დაგროვილი ემოვიების მთელი კოლონა სადმე წამეღო და დამხმარედ კალამი და ფურცელი მომევლინნენ. კარგად მახსოვს პირველად როგორ დავწერე პატარა ჩანახატი. გაზაფხულის პირველი დღე იყო.სიმართლე რომ ითქვას წერაზე ჩემმა მეგობარმა შთამაგონა! (დღეს უკვე მეორეჯერ ვთქვი ეს სიტყვა) ის წერდა ყველაფერს რაც კალამს მოადგებოდა, ხოლო მე კი ახალ გატაცებას ვეძებდი. სხვა ყველაფერი ვცადე:სიმღერა, დაკვრა, ცეკვა, ხატვა, დიზაინერობა მაგრამ არაფერი გამომივიდა.. ალბათ უფრო იმიტომ, რომ არც ერთი არ მეხერხება! საშინელი ხმა მაქვს (მაგრამ მაინც ვმღერი სადაც ამემღერება), როცა ვხატავ თავად ვერ ვიგებ რა დავხატე, საშინლად მოუქნელი ვარ(და მაინც მიყვარს ცეკვა) და დიზაინერობა მოგნი ყველა გოგოს უნდა რაღაც პერიოდში! გატაცებამ გაამართლა და დღემდე (უფრო სწორად იმ 13 დღემდე) აქტიურად მივყვები..დღეს წერა უბრალო გატაცება აღარაა.. ეს რაღაც სხვაა რაც მეხმარება და ალბათ ეს იქნება ჩემი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი(პათეტიკა არ შეიმჩნიოთ).

 ახლა კი უაზროდ ვწერ ჩემს და იმის შესახებ თუ როგორ დავიწყე წერა. ბლოგის შექმნის დღეს პირობა მივეცი საკუთარ თავს, რომ არ დავწერდი პირად პოსტებს, რატომღაც მგონია, რომ ასე უინტერესო გახდება წერა, თუმცა მეორეს მხროვ მკითხველმა ხომ უნდა იცოდეს ვინ ვარ, საიდან მოვსულვარ და რა გზას დავადგები?! ეჰ, ნეტავ მე თავად გამაგებინა ამ კითხვებზე პასუხი! შემოქმედებითთან ერთად პიროვნული კრიზისიც მაქვს და ყველას ვუშლი ნერვებს და ვეჩხუბები! არა უშავს გამივლის! ყველაფერი გამივლის! გარდა წერის სურვლისა.. ასე ნელ-ნელა შემოვიტყუებ მუზას და დავაბრუნებ თავის ადგილას!
P.S. შემდეგი პოსტი უფრო კარგი იქნებაა! (პირობის მომცემი სმაილი)