Tag Archives: სიკვდილი

ანი, ანუ დასაწყისი

საუკუნო სასუფეველში დრო არ არსებობს, აქ მხოლოდ განუზომელი სივრცეა. ჯერ სიბნელეში მიდიხარ დიდი ხნის გამნავლობაში და გზად შენს ცხოვრებას ავლებ თვალს. გზის ბოლოში ვიღაც გელოდება, სადღაც წაგიყვანს. ამბობენ, თუ არ დაგხვდა უკან დაბრუნდებიო. ამ გზას 12 გოგო გაუყვა.. ის, რომელიც დაბრუნდა დანარჩენი 11-ის ისტორიას მოგიყვებათ.
ბერნი ამბობს: „ადამიანის ბედს განსაზღვრავს ის, თუ რა ხდება მის თავში, როდესაც იგი გარე სამყაროსთან წინააღმდეგობაში  ხვდება”.
თამაში ყველას უყვარს. ბავშვობაში, ეს უწყინარი გასართობია, რომელიც ნელნელა ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი ხდება. წლების განმავლობაში ის სახეს იცვლის. “იქმდე უნდა ითამაშო სანამ თამაში არ გახდება შენი ცხოვრება.” ამ თამაშის გამო ბევრი რამ შეიცვალა და აღარასდროს იქნებოდა ისე, როგორც ადრე. მეგობრებმა ერთმანეთი დაკარგეს, კლასელებმა ურთიერთობა, გაიფანტნენ და დაიშალნენ. ბოლო ზარზე და ბანკეტზე ყველას, ყველა უყვარდა და პირობას იძლეოდა, რომ არასდროს არავის დაივიწყებდა..
ანი 20 წლის იყო, ცხოვრობდა თბილისში, თუ თბილისი ერქვა იმ “ჭყპ” მიკრო რაიონსს. ერთი 16-სართულიანი კორპუსის მე-6 სართულზე. იმ სახლის გასაღები მშობლებმა 18 წლის დაბადების დღეზე აჩუქეს. ანის სიხარულს საზღვარი (არ) ჰქონდა. სტუდენტი გახდა, სახლი ჰქონდა, შეყვარებული და მეგობრები ჰყავდა, სტუპენდიის და სამსახურის იმედს არ კარგავდა და ეგონა, რომ ბედნიერი იყო.
“წარსულს, წარსული იმიტომ ჰქვია, რომ მას აწმყოში არაფერი ესაქმება.”-ასე ფიქრობდა ანი. სწორედ ამიტომ დარჩნენ წარსულში შეყვარებული, დაქალი, რომელთანაც შეყვარებულმა უღალატა, მამა, რომელიც 1 წლის წინ გარდაიცვალა, სტიპენდიის იმედი და ა.შ. აწმყოს კი სახლი, დედა, (საზიზღარი) სამსახური და სტუდენტობა ერგო. მომავლისთვის კარგი საწყისი ნიადაგია.
ის ყოველთვის კარგი ბავშვი იყო. დაწყებითი კლასი “ფრიადზე” დაამთავრა. თინეიჯერობისას ცოტა “აუშვა” ხან ემო იყო, ხან გოთი, ხან რა ხან რა! თუმცა 15 წლისა მიხვდა, რომ უბრალოდ ანი იყო. ემოციების გამოხატვა კი ხატვით დაიწყო.
ანის კარგი კლასი ყავდა, თითქმის ყველა ბავშვი კეთილი და ზრდილობიანი იყო. ეს ისე.. რომ იცოდეთ. კლასში თითქმის ყველასთან კარგი დამოკიდებულება ჰქონდა.
სამხატვროში ჩააბარა. ახალი ნაცნობები გაიჩინა და სკოლა დაივიწყა. ცხოვრების “შავ ლაქად” მიაჩნდა ის წლები. სკოლას ვერ იტანდა, თუმცა არასდროს ამის გამოხატვა არ უცდია. ცხოვრება თითქოს მშვიდად მიდიოდა.
სახლი პატარა, მაგრამ მოგონებებით სავსე იყო. აქ ცხოვრობდა ანის დედა სტუდენტობისას, ხოლო როცა გათხოვდა, ეს სახლი კარგად დაკეტა და თავის თავს პირობა მისცა, რომ მის შვილს შეუნახავდა.
დღეს ალბათ იცი, რომ 12 იანვარია და იმედია მიხვდით, რომ დღეს ერთი ადამიანი სიცოცხლეს დაასრულებს.. ეს ადამიანი ანია. ზუსტად 12 საათზე, მის მყუდრო სახლში ანი მოკვდა. ამ სიკვდილის ერთადერთი მოწმე კი მისი შავი კატა გახლავთ. ანი განუსაზღვრელ სამყაროში გადავიდა საცხოვრებლად და ამ გზაზე ერთმა საკმაოდ საინტერესო პიროვნებამ გაუშვა.
მომავალი თვეების განმავლობაში, მე და თქვენ შევეცდებით გავიგოთ ვინ გაგუდა ის თავისივე კორპუსში, ვინ იქნებიან ის 10 გოგონა, რომელიც ანის გაყვება და რატომ გადარჩა ის ვინც ამ ისტორიას მოგიყვებათ.
P.S.დეტექტიურ ჟანრში ძაალიან უცხოდ ვგრძნობ თავს და მინდა პატიება გთხოვოთ ამ ჟანრის პატივისმცემლებს თუ იმედი გაგიცრუეთ! 😦 იმედის ვიტოვებ, რომ 12 თებერვალს ისევ გიხილავთ აქ! 🙂

P.P.S.ინფორმაცია იხილეთ აქ!

სიკვდილი

აუ მოვკვდი?? ჯანდაბა რატომ მოვკვდი? დამეჯახა ის მანქანა ხო? აუ მომეშალა ნერვები რა დროს ჩემი სიკვდილი იყო? ჯანდაბა რა..
არ მეგონა სიკვდილი ასეთი ფორმალური პროცესი თუ იყო! კი არადა უსიცოცხლო. აა ხო ეგეთიც უნდა იყოს! მოიცადეთ, აღვწერ: მკრთალად მანათობელი ერთადერთი ნათურა, პატარა ოთახი, ნაცრისფერი კედლები, რამოდენიმე სკამი, საოფისე მაგიდა და დიდი კამოდი. სკამებზე დაღონებული ადამიანები ისხდნენ. ერთი თავისუფალი იყო და მივხვდი, რომ უნდა დავმჯდარიყავი. მაგიდასთან ერთი შუახნის, სათვალეებიანი ქალი იჯდა მშვიდი, მაგრამ ცოტა ბოროტი გამომეტყველებით. ის მშვიდად წერდა რაღაცას. დავინტერესდი რას აკეთებდა, მაგრამ ვერ დავინახე და ადგომის შემრცხვა. აი მოვკვდი, მაგრამ ზრდილობა შემრჩა. გამიხარდა!
უცებ გამახსენდა! ეხლა რა მოხდება? ჩემს თავზე არ ვფიქრობ. დედაჩემი? საწყალი დედა. მამა. ნათესავები.  მეგობრები.. ჯანდაბა რატომ მოვკვდი? დაეცეს მეხი იმ მძღოლს! არა მოიცა ცოდოა ისიც.. ნეტა ეგ თუ გადარჩა? ეჰ, ნეტავ არ შეიძლება რომ დავბრუნდე?
არადა სულ ვფიქრობდი, რომ სანამ მოვკვდებოდი წერილს დავწერდი სადაც ყველაფერს ვაღიარებდი და ყველაფერს ვიტყოდი. ახლა კი ვერც წერილი მოვასწარი და ვერც ვიდეო! (“ზაპასნოი” ვარიანტი იყო თუ წერა დამეზარებოდა)
სხვათა შორის არ მოვკვდი ისე როგორიც მეგონა. რაღაც ამის მსგავსი წარმომედგინა, რომ მოვიდოდა მე კი შევთხოვდი ცოტა დრო კიდევ მოეცა ჩემთვის.

დრო არასდროს მყოფნის და სულ მეტს ვითხოვ.
ნელნელა ვაცნობიერებ რამდენი დამრჩა გასაკეთებელი. ბოლოს და ბოლოს 15 წლის ვარ! თუ ვიყავი? ნუ ახლა უკვე რაღა მნიშვნელობა აქვს.. სკოლაც კი ვერ დავამთავრე.. სკოლაზე გამახსენდა! ახლა დერეფანში ჩემს სურათს გამოაშანშალებენ! ნეტა რამე კარგი სურათი მაინც იყოს! რაზე ვფიქრობ..
არადა როგორ მიყვარდა სოცოცხლე? სანამ ადამიანი რაღაცას არ დაკარგავს მანამდე ვერ დააფასებს-ო, რომ ამბობდნენ არ ვეთანხმებოდი.. ყოველი დღე, რაც გავატარე მიყვარდა! თუნდაც სრულიად უაზრო!
ერთი ადამიანი გავიდა. ხელში შავი ფურცელი ეჭირა. გასვლისას რაღაც უცნაურად გამომხედა და კარი გაიხურა. ნეტავ რა უნდოდა?
-შემდეგი! დაიძახა ქალმა. მიმოვიხედე და აღარავინ დარჩენილიყო. მეც მივედი.
-სახელი?
-მარი. მარიამი. არა მარიშკა. მარი!
-ვაი შვილო..-ამოიოხრა ქალმა. გამეცინა.
-რამდენი წლის ხარ მარი მარიამ მარიშკა არა მარი?
-15.
-რატომ მოიკალი თავი?
-ბატონო?
-რა იყო შეყვარებულმა მიგატოვა? არა მშობლებმა არ გაგიშვეს სადღაც ხო? ოხ ეს ახალგაზრდები..
-იცით.. მე.. ვერ გავიგე..-ენა დამება! აუ არადა არასდროს არ მებმებოდა ენა!
-უი დედა შენ ორსულად ხო არ ხარ? მარა აქ მარტო ერთი სული წერია და..
-არა რა ორსულად! მე თავი არ მომიკლავს!
-კი აბა! მე შევუვარდი მანქანას ხო?
-რაა? მაქანა თავისით დამეჯახა!
-კაი ახლა მოკვდი და კიდე იტყუები?
-რას ვიტყუები ტროტუარზე გადმოვიდა და კიდე მე შევუვარდი?- ცოტა გავრაზდი.
-რა ტროტუარზე? ვაიმე…
-რა მოხდა?-ქალმა არ მიპასუხა, მაგრამ ტელეფონს დასწვდა.
-კაკო! შე მართლა სასიკვდილე! ბრმა ხარ? არა ვიცი, რომ ბრმა იყავი მაგრამ ამ პატარა გოგომ რა დაგიშავა ჰა?-ჩაყვიროდა ყურმილში თან როგორც დავინახე ჩემს პირად საქმეს გულისყურით ათვალიერებდა.
-რა ვუშველოთ ახლა?…… ახლა მთავართან თუ მივიდა ეს ამბავი… რაო??-ქალს თვალები შუბლზე აუვიდა..-კარგი მაცადე ცოტა ხანს.. ქალმა ამათვალიერა.
-გილოცავ გოგონი მგონი შეცდომით მოხვდი ჩემთან!
შესაფერისი სიტყვები ვერ ვიპოვე.. პირი გავაღე სათქმელად და ვერაფერი ვთქვი..
-ახლა შენ. შენ კი არა შენს სხეულს უტარებენ ხელოვნურ სუნთქვას ვიღაცას ძალიან არ უნდა შენი აქ დატოვება.. ხოდა აგერ გადი იმ კარებში და კაი ხანი არ მოხვიდე!-ბრაზით მითხრა ქალმა.
-როგორ?-ისე დავიბენი, რომ სხვა სიტყვა ვერ მოვიფიქრე.
-შეცდომაა გენაცვალე! ვიღაც გოგოს უნდა დაჯახებოდა ის მანქანა და შენ გეტაკა! წადი ახლა სანამ დროა, თორემ დარჩი აქ და ეგაა!
გაოცებუი ავტომატურად ავდექი და სასწრაფოდ გავემართე მითითებული კარისკენ. უცებ მოვტრიალდი და ვკითხე:
-თქვენ რა გქვიათ?
-მაგის ცოდნა არაა საჭირო.. წადი ახლა.
და მე გამოვედი.