Tag Archives: მუზა

შენ

შენ ჩემს აბურძგნულ თმას ეთამაშები. მოგწონს, რომ არ ვიჭრი. ჩემი ფანჯრის ქვეშ მელოდები სანამ არ გადმოგხედავ, რომ დარწმუნდე, რომ მშვიდობით ავედი. ყოველთვის ხვდები, როდის ვიტყუები, რაც ხშირად ხდება. საშინლად მღერი, მაგრამ ეს არ გაწუხებს და ყოველთვის მყვები სიმღერაში. არ იქცევი სხავანირად როცა შენს მეგობრებთან ვართ. პირიქით მაშინ უფრო გიყვარვარ.

გამიკვირდა პირველად რომ მითხარი საჭმლის მომზადება ვიციო.. არ დაგიჯერე, მაგრამ არ გითხარი. მოვტყუვდი საჭმელ “შემწვარ კვერცხს” გადასარევად ამზადებ!


ჩემი ხათრით დაიწყე გიტარაზე დაკვრის სწავლა, თავიდან არაფერი გამოგდიოდა, მაგრამ არ დანებდი. ერთხელ ქუჩაში შემხვდი და გიტარის თანხლებით მიმღერე.
სწავლა გეზარება, მე კი ყოველ დღე მიწევს შეგახსენო მეცადინეობა, მაგრამ ჩემთვის მაინც ჭკვიანი ხარ!
ყოველთვის ინეტერესით კითხულობ ყველა ნაჯღაბნს თუ ჩანაწერს რასაც მე ვწერ. არ გეზარება ჩემი დაკარგული შთაგონების მოძებნა.
დარეკვა არ გავიწყდება და ყოველთვის მწერ უცნაურ შეტყობინებებს. როცა ცუდ ხასითზე ხარ ანეგდოტებს გიყვები და შენ იცინი, მიუხედავად იმისა სასაცილოა, თუ არა.
საოცრად არაპროგნოზირებადი ხარ! სურპრიზების გაკეთება ძალიან გიყვარს!

შენ ჩემნაირი თან ხარ თან არა! ჩემსავით ბევრ რამეს აკეთებ უმიზეზოდ. არ მოგწონს ტონალური კრემი. მეჩხუბები როცა ცოტა პუდრს ვისვამ. მეუბნები, რომ არ მჭირდება. საშინლად გეზარება საყიდლებზე სიარული და მეც არ გიყოლებ არასდროს. საბედნიეროდ არასდროს გიჩუქნია დათუნია! ორიგინალური ხარ და ზღარბი მაჩუქე! (ერთხელ ვახსენე ზღარბებისადმი ჩემი სიყვარული) შენ ჩემი პირადი მზე ხარ. შენ ძალიან ბევრი თვისება გაქვს! მაგრამ ასეთი რომ არ ყოფილიყავი, არ მეწყინებოდა. ნეტავ როგორი იქნებოდი?
იცი რაა? შენ მე არ მყავხარ…

მთვარე

გარეთ ვიხედები. ვიცი, რომ ცივა. გვერდით ცხელი ყავა მიდგას. მისი სუნი მსიამოვნებს. გარეთ მთვარე ანათებს და თითქოს მათბობს. მთვარეც მიყვარს. მე ბევრი რამე მიყვარს! წამები ჩუმად მიიპარებიან და წამიერი სიცოცლით ტკბებიან. ნეტავ რა ემართებას იმის შემდეგ, როცა თავის საქმე გააკეთებენ ანუ წამებად წამით იარსებებენ? წარსულს ჩაბარდებიან. პატარა ფიფქებს რა მოუვათ როცა მიწაზე დაეცემიან? აჰ ჰო.. ისინი დროთა განმავლობაში გადნებიან, მერე რომელიმე ჭუჭყიან და ახლადშექმნილ ნაკადულ შეურეთდებიან და ბოლოს აორთქლდებიან მერე ყველაფერი თავიდან დაიწყება. მაგარია.. მაგრამ აბა რას ფიქრობს ის წყალბადის მოლეკულა, რომლიც უკვე მერამდენედ მოდის დედამიწაზე? იქნებ მას უნდა იყოს, ისე როგორც წამები არიან? არ ვიცი..
საათის წიკწიკი არ მესმის, თორემ დავწერდი ტიკ-ტაკ-ტიკ-ტაკ… და ასე უსასრულოდ! არადა უსასრულობა არ არსებობს! ყველაფერს აქვს დასასრული.. ბოლოს და ბოლოს დედამიწაც აღარ იქნება!  მასთან ერთად დაიღუპებიან ჩვენი შვილთა-შვილთა-შვილთა-შვილთა-შვილთა-შვილთა-შვილთა… მოკლედ ისინი ვისაც ისიც არ ეცოდინებათ, რომ ჩვენ ოდესღაც ვარსებობდი! ეგეც თქვენი მარადიულობა! თან სულელურადაც ჟღერს!
ახლა ღამეა და მეც მზისგან განათენულ მთვარეს ვხედავ! ცაში ყურება მომწონს! იმის მერე რაც “ჯინსების თაობა” წავიკითხე. ის დიალოგი სადაც მგონი გეგა კითხულობს:
-ბოლოს ცაში როდის აიხედე?
გაგეცინებათ და ამ ფრაზას ძალიან ხშირად ვიხსენებ. რაღაც არის ამ ოთხ სიტყვაში. გაუგებარი და ამოუხსნელი ან იმდენად მარტივი, რომ ცხოვრების არ იყოს ძალით ვართულებ(თ)!
ჭიქაში ყავა გამიცივდა. სამაგიეროდ უკვე მე-13 შოკოლადიანი “პეჩენია” შევჭამე! 😛
სამზარეულოში გავედი. ისევ ცას ავხედე.. მთვარე აღარ ჩანდა. ის წავიდა, მე კი, ჩემს მეგობართან გავატანე შთაგონება! :)))))

ახლა ჩემი გადაღებული სურათები.. 😛

P.S.ფოტოგრაფობას არ ვიბრალებ! (ღმერთმა დამიფაროს)

 

მიტოვებული ბლოგის გადარჩენა

სრულიად უსინდისოდ დავტოვე ჩემი ბლოგი უპატრონოდ და აგერ უკვე 13 დღეა უპოსტოდ, უავტოროდ და ეულად მიყუჟულა ინტერნეტსივრცის ერთ-ერთ ბნელ კუთხეში. მაგრამ ნუ გამკიცხავთ ჩემო ძვირფასებო! მე მუზამ მიმატოვა და მგონი სხვასთან წავიდა.. ახლა კი გულდაწყვეტილი ვუყურებ ჩემს კლავიატურას და ველი როდის დავწერ რამე აზრიანს, ან ისეთს, რომ სხვა 4 პოსტივით დრაფტში არ მოხვდეს. სიტყვები მეკარგება, მუზა გამირბის და ჩემს გარშემო რაღაც ამოუხსნელი უაზრობა ხდება!  შემოქმედებითი კრიზისი გაქვსო მითხრეს.. რაღა ეხლა დამემართა ეგ კრიზისი? საერთოდ იცით რატომ დავიწყე წერა? იმისთვის, რომ ჩემში დაგროვილი ემოვიების მთელი კოლონა სადმე წამეღო და დამხმარედ კალამი და ფურცელი მომევლინნენ. კარგად მახსოვს პირველად როგორ დავწერე პატარა ჩანახატი. გაზაფხულის პირველი დღე იყო.სიმართლე რომ ითქვას წერაზე ჩემმა მეგობარმა შთამაგონა! (დღეს უკვე მეორეჯერ ვთქვი ეს სიტყვა) ის წერდა ყველაფერს რაც კალამს მოადგებოდა, ხოლო მე კი ახალ გატაცებას ვეძებდი. სხვა ყველაფერი ვცადე:სიმღერა, დაკვრა, ცეკვა, ხატვა, დიზაინერობა მაგრამ არაფერი გამომივიდა.. ალბათ უფრო იმიტომ, რომ არც ერთი არ მეხერხება! საშინელი ხმა მაქვს (მაგრამ მაინც ვმღერი სადაც ამემღერება), როცა ვხატავ თავად ვერ ვიგებ რა დავხატე, საშინლად მოუქნელი ვარ(და მაინც მიყვარს ცეკვა) და დიზაინერობა მოგნი ყველა გოგოს უნდა რაღაც პერიოდში! გატაცებამ გაამართლა და დღემდე (უფრო სწორად იმ 13 დღემდე) აქტიურად მივყვები..დღეს წერა უბრალო გატაცება აღარაა.. ეს რაღაც სხვაა რაც მეხმარება და ალბათ ეს იქნება ჩემი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი(პათეტიკა არ შეიმჩნიოთ).

 ახლა კი უაზროდ ვწერ ჩემს და იმის შესახებ თუ როგორ დავიწყე წერა. ბლოგის შექმნის დღეს პირობა მივეცი საკუთარ თავს, რომ არ დავწერდი პირად პოსტებს, რატომღაც მგონია, რომ ასე უინტერესო გახდება წერა, თუმცა მეორეს მხროვ მკითხველმა ხომ უნდა იცოდეს ვინ ვარ, საიდან მოვსულვარ და რა გზას დავადგები?! ეჰ, ნეტავ მე თავად გამაგებინა ამ კითხვებზე პასუხი! შემოქმედებითთან ერთად პიროვნული კრიზისიც მაქვს და ყველას ვუშლი ნერვებს და ვეჩხუბები! არა უშავს გამივლის! ყველაფერი გამივლის! გარდა წერის სურვლისა.. ასე ნელ-ნელა შემოვიტყუებ მუზას და დავაბრუნებ თავის ადგილას!
P.S. შემდეგი პოსტი უფრო კარგი იქნებაა! (პირობის მომცემი სმაილი)

დრო

პირველად ვწერ არდაგეგმილ ანუ დაუგეგმავ პოსტს. საინტერესოა.. ბევრს ულაპარაკია, დაუწერია, დაუპოსტავს, გამოუქვეყნებია, დაუshareებია(მაპატიეთ არაქართული სიტყვისთვის), დროის შესახებ. მეც ამ ხალხს შევუერთდები და დავწერ დროზე.
იცით თუ არა, რა არის დრო? ეს განუსაზღვრელი მოძრაობაა რომელიც არც ჩერდება, არც ცვდება, არც კვდება(ანუ უკვდავია?!), არც იხევა და საერთოდ არაფერი ემართება. ხანდახან მგონია, რომ საერთოდ არ არსებობს და მხოლოდ მეჩვენება მისი გვერდით ყოფნა(ორაზროვანი ნათქვამია). თუმცა ის არსებობს და ქმნის  და ანადგურებს ყველაფერს ჩემს გარშემო. მას მიაქვს და მოაქვს ტკივილი, სიხარული, ბედნიერება, უბედურება, სიცოცხლე და სიკვდილი. ვის არ ნდომებია გაეჩერებინა ეს ურყევი აბსტრაქტული სივრცის ფორმა და დამტკბარიყო ყოველი მისი შემადგენელი წამით. თუმცა ის ულმობელი და ხშირად ლმობიერიცაა, რადგან არ გვისმენს. რა ჯიუტია არა??
-დროში მოგზაურობის შანსი რომ მოგცენ, სად წახვიდოდი??-მეკითხებით.
-სად? მგონი როდის უნდა გეკითხათ!-არასწორი წინადადება გამომივიდა და შემრცხვა.
-მაინც როდის-ში?
-არ ვიცი.. ალბათ ამ შანსს არ გამოვიყენებდი.. სხვას მივცემდი..
-რატომ არ გაინტერესებს მომავალში რა მოხდება??
-მაგას ისედაც გავიგებ, როცა მოვა დრო..
არ მიჯერებთ ხო?? საინტერესოა მართლა უარს ვიტყოდი? თქვენ ჩემო ახლანდელო და მომავალო მკითხველებო, შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ, რომ ცხოვრობთ დედამიწაზე და თქვენი არსებობით ამძიმებთ მას? მოიცადეთ! არ მოიკლათ თავი! ამითი არაფერი შეიცვლება, რადგან ქართული წესით დაგასაფლავებენ და ისევ დაამძიმებთ ამ პლანეტას.. უკაცრავად ცოტა გადავუხვიე თემას. ხო რაზე ვწერდი?? ააა ხო დროზე.. ხოდა მე გეკითხებოდით, რომ წარმოგიდგენიათ, რომ დედამიწა მზის სისტემაშია, მზის სისტემა ირმის ნახტომში(რამ დაარქმევინათ ეს ირმის ნახტომი ვერ გავიგე..),ირმის ნახტომი ჩვენს გალაქტიკაში, ეს გალაქტიკა გალაქტიკათა ჯგუფს მიეკუთვნება და ასე უსასრულო სამყარომდე.. წარმოგიდგენიათ რა უმნიშვნელო ნაწილები ვართ ამ სივრცის?? ნეტავ იქ სადღაც შორს არსებობს დრო?? იქაც ასე მშვიდად გადის და არავის უჯერებს? დრო ოდესმე დაიღლება? რომ დაიღალოს და გაჩერდეს რა მოხდება? ძალიან ირეალურს ვკითხულობ? არა უშავს მე მიყვარს ოცნება და კიდევ უცნაური ჰიპოთეზების გამოთქმა.. ახლა კი დროა დავასრულო.
P.S.ნეტავ ამას რომ წამიკითხავთ, დაუფიქრდებით რამეს? ალბათ არა..