Tag Archives: მომავალი

იპოვე თავი შენი

გადაწყვეტილებების გზაზე ვდგავარ და ისევ არ ვიცი არ გავაკეთო. სამწუხაროდ, ეს ჩემი შექმნილი სამყარო არაა და გვირაბის ბოლოს სინათლეც არ თავად უნდა ვიპოვო. ყოველთვის დიდ დროს ვხარჯავდი იმაზე ფიქრში, თუ რა და როგორ შეიძლება მომხდარიყო. ვფიქრობდი, რომ საკუთარი ცხოვრების სცენარს თავად ვწერდი, სინამდვილეში კი უბრალოდ თავის ვიმართლებდი და გამოსავლის პოვნის ნაცვლად ახალ პრობლემებს ვიქმნიდი. ვფიქრობდი.. მეგონა…   ეს პრობლმები კი არსად ქრებოდა და ახლა დროა ისინი გადავჭრა. გადამალული სირთულეები ზამთრის ძილიდან გამოვიყვანო და საერთოდ გავაქრო. მეყო ზამთარი. გაზაფხულის დროა. პრობლემები, რომლებიც ახლა, ამ წამს ვაღიარე, არც ისეთი საშინელია. კონცენტრაცია მჭირდება იმაზე, რაც ჩემი მომავლისთვისაა აუცილებელი. როგორც ყველაფერი ამ სამყაროში, არც ეს იქნება მარტივი.

მართალია ეს თაგვი.. 🙂

დრო გავიდა, ღირებულებები გადაფასდა, ურთიერთობები გაცვდა და შეცდომები დაგროვდა.
არც ისეთი პატარა და არც ისეთი დიდი. ასეთად ვთვლიდი ყველაფერს ჩემს გარშემო. დროა ეს გამოვასწორო. დრო გადის და არ ვაპირებ უბრალოდ დინებას მივყვე. ცოტა უნდა გამოვცოცხლდე.  არჩევანი უნდა გავაკეთო და მას მივყვე.  ყველაფერი ჩემს გარშემო არ ტრიალებს, ყველაფერში დამნაშავე მე არ ვარ და ერთი შეცდომით ყველაფერი არ ინგრევა. აი ასე. მარტივად.
მეგონა პრინციპები უკვე ჩამოვაყალიბე და აღარასდროს შევიცვლებოდი, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ არაფერია სამუდამო. დღეს უკვე მეასედ შევიცვალე აზრი ყველაფერზე. ასე რომ … დაე იყოს ცვლილებები! ოღონდ გონიერი 🙂

არ ავნო და არ გავნებენ? როგორც ჩანს, წესები ასეთი მარტივი არაა. უფრო სწორად წესები საერთოდ  არ მოყვება ვნებას 🙂

რამდენად სამწუხაროც არ უნდა იყოს, ბევრი დაიკარგა, მაგრამ ის ადამიანები, რომლებიც ყოველდღე გვერდში მედგნენ ჩემი უხმო გაურკვევლობის მიუხედავად, მუდამ მეყვარება. მათ მე მასწავლეს ბრძოლა. ისინი კი ვინც ომში დავკარგე, აუცილებელი მსხვერპლი იყო. ბრძოლა გრძელდება. ეს ყოფილა მთავარი.

შეცდომები.

Простите меня, святой отец, ибо я согрешила…

ყველაფერი წინაა(?)!

ცეკვა, რომელიც მხოლოდ მე მეკუთვნის..

მგონი ჯობია შევეშვა უცნაური “ნამიოკებით” წერას. დროა კვანძი გავხსნა და გამოვუტყდე საკუთარ თავს.
რა მინდა?


the plan is to survive.

Advertisements

წერილი ჩემს თავს.. (ოდესმე)

მე შენ ამას გწერ, იმიტომ რომ ვიცი შეიცვლები. სახელით არ მოგმართავ, არ ვიცი მაშინ რა გერქმევა. უკვე ვებრძვი იმ საშინელებას, რომელსაც მალე დაემსგავსები. შენთვის სიკვდილი ზედმტად ჩვეულებრივი იქნება და მის გაგონებაზე არც ერთი იმპულსი არ წავა ტვინისკენ. ისედაც დაკარგულ იმედის ძებნას შეწყვეტ და მკვდარი თევზივით გაყვები დინებას. აღარც დაბადება იქნება შენთვის მნიშვნელოვანი და აღარც სიცოცხლის არსებობით აღფრთოვანდები. სილამაზის დანახვას შეწყვეტ. ახლაც მიჭირს ყვავილების და პატარა ბავშვების ყურება  და მაგ დროისთვის არც გაგახსენდება ეს. ყოველ წვრილმანში სილამაზის დანახვისთვის თავს აღარ შეიწუხებ და აღარც ასფალტზე გაკრული წვიმისგან დასველებული ფოთლები გაგახსენდება. იებიც შეგზიზღდება და წერას გადაეჩვევი. სურათებს ახლაც აღარ ვიღებ და მაგ დროისთვის სურვილიც გაგიქრება. ხატვის სწავლასაც გადაიფიქრებ  და გიტარას ალბათ გაყიდი. ბლოგს საბოლოოდ გააუქმებ ისე, რომ პოსტებსაც კი არ შეინახავ. მე ვიცი, რომ დადგება დღე და საკუთარი თავი შეგზიზღდება იმ სიმახინჯის გამო, რომლადაც შენი სული აქციე. დაივიწყებ იმ  ფრაზას, რომელიც ასე მხიბლავს ახლა (beautiful mind is a terrible thing to waste).

როგორ მეშინია მაგ დღის: როცა აღმართს ამოუყვები და არც ერთ ისტორიას არ მოიფირებ, როცა ჩანთაში საათებიანი ბლოკნოტი აღარ გეგდება, როცა ყავის ნალექიდან შავი თვალები აღარ შემოგხედავენ და ლიმნის ნაჭერი მზეს აღარ დაემსგავსება.
და როცა ეს ყველაფერი მოხდება მაშინ წადი. იქ სადაც ავსტრალიელს იპოვი, ფრთებს, ნახევარმთვარის ფორმის ყელსაბამს, თეატრიდან გასასვლელსაც და დროის მანქანასაც კი. გზას გაიხსენებ, თუ არადა ალისა კურდღელს გამოგიგზავნის.
ახლა ამას გწერ და გიხსენებ. 11 წლისამ პირველად დაწერე რაღაც და სურათების გადაღებამაც გაგიტაცა. 14 წლისამ ცხოვრების მარცხენა გზა აირჩიე და 16 წლისამ ბევრი რაღაც გაიგე. ხოდა ახლა თითქმის 18 წლის ვარ მეშინია. გარდატეხის ასაკი დაარქვი და გაგივლისო თქვი, ზუსტად მაგ ჯანდაბასაც მეუბნება ყველა გარშემო, მაგრამ მაინც მეშინია. იმ ყველაფრის რაც დაგემართა უკვე. აი ასე მარტივად.

არის მანდ ვინმე ნამდვილი?

თქვენ ჩემო (არა)ძვირფასო საზოგადოების წევრებო, რომლებიც საერთოდ არაფერს არ წარმოადგენთ ამ სამყაროსთვის იცით თუ არა “რანი ხართ და რად იქცევით?”. აჰ, ჩაფიქრდით? ნუთუ აზროვნების უნარი მართლაც შეგრჩათ? შეურაცხყოფა იგრძენით? ანუ გრძნობელობაც დაგრჩათ? დიდება ალაჰს! ახლა კი უკვე სერიოზულად გაბრაზდით და საუკუნოთ ირწმუნეთ, რომ მე ათეისტი ვარ და სასტიკად დამგმეთ!
ალოოო!! თქვენ სულ გამოდებილ-დეგენერატ-სულელდიიით?
მოდით დავიწყოთ დავიდან. მე ვთვლი საზოგადოების უმეტესობას უნებისყოფო და უაზრო არსებებად. აქვე პასუხი კითხვაზე რატომ:-საზოგადოების ის ნაწილი, რომლიც წინა წინადადებაში მე ვახსენე არის ერთიდაიგივე აზრისა და შეხედულების მქონე, დაშტამპული ნაგავი. მე იმის წინააღმდეგი არ ვარ, რომ ერთნაირი რაღაც მოგწონდეთ, მაგრამ ასე გლობალურად?
თქვენ არაფერი არ გაღელვებთ გარდა თქვენს მიერ გამოქვეყნებული კომენტარის, ვიდეოს, სურათი თუ სტატუსისა.
მაგალითად მოგიყვანთ ყველასთვის საყვარელ სოციალურ ქსელ facebook-ს. სადღაც, ვიღაცამ გამოაქვეყნა სრულიად უაზრო და უშინაარსო სტატუსი ან ვიდეო, რომელზე კომენტარების რიცხვმა 100-ს გადააჭარბა. საშუალოსტატისტიკურმა იუზერმა ნახა ის მოეწონა (ან არა) და დაწერა კომენტარი. ისე არც ამის წინააღმდეგი ვარ. ეს კომენტარი “მოწონებულ იქნა” რამოდენიმე ადამიანის მიერ, შემდეგ ზემოთხსენებულ პოსტის ნაირსახეობა გაზიარდა და მოედო მთელს ინტერნეტსივცრცეს. შემდეგ ყველამ დაწერა კომენტარებში ერთიდაიგივე და 3 დღის შემდეგ ეს ყველაფერი დავიწყებულ იქნა, რადგან ახალი პოსტი გაჩნდა. ახლა კი მთავარი სათქმელი:
ეს ყველაფერი უმნიშვნელოააა!!!!!!!!
ამის შესახებ მე ადრეც დამიწერია, მაგრამ რადგან არანაირი ძვრა არ მოხდა ამ მხრივ მე კიდევ ერთხელ შეგახსენებთ, რომ იცხოვროოოოოთ! არა უბრალოდ გაატაროთ თქვენი ძვირფასი დრო, რომელიც მართლაც ძვირფასია და რაღა ჩემი აღნიშვნა უნდა და არ ჩერდება და არ ბრუნდება. არა! გააკეთეთ რაიმე განსაკუთრებული, რაც თქვენს შვილებს, შვილიშვილებს, შვილთაშვილებს და სხვა დანარჩენ შთამომავლებს დარჩებათ თქვენგან!
ნუ, რა თქმა უნდა, თქვენ იტყვით, რომ განსხვავებული ხართ და აქვე დაამატებთ მე რა უნდა გავაკეთოო?…. სწორედაც, რომ ამ კითხვის გამოა ეს ქვეყანა ისეთი, როგორის დაწერაც აქ უბრალოდ უცენზურო იქნება.. ისევ იგივე კითხვა ჩნდება მე როგორ შევცვალო ქვეყნის ბედი? მე არანაირად არ მოგიწოდებთ, გახვიდეთ ქუჩაში და მოაწყოთ ფსევდოპროტესტული გამოსვლები და მოსთხოვოთ ვინმეს რამე! არა, მე უბრალოდ გთხოვთ ყველამ საკუთარ თავში ჩაიხედოთ, გაარკვიოთ რისთვის ხართ ამ ქვეყანაზე დაბადებულნი, რითი შეგიძლიათ დაეხმაროთ და ა.შ. გამოერკვიეთ თქვენს თავში!!
და ბოლოს, მე დარწმუნებული ვარ, რომ ეს პოსტი არავის ბედს არ შეცვლის და მხოლოდ თქვენს კლავიატურაზე აკრეფილი კომენტარით მორჩება ყველაფერი…

mf.freeman-ის დიდი თაყვანისცემელი ვარ და გირჩევთ აუცილებლად უყუროთ!

ანი, ანუ დასაწყისი

საუკუნო სასუფეველში დრო არ არსებობს, აქ მხოლოდ განუზომელი სივრცეა. ჯერ სიბნელეში მიდიხარ დიდი ხნის გამნავლობაში და გზად შენს ცხოვრებას ავლებ თვალს. გზის ბოლოში ვიღაც გელოდება, სადღაც წაგიყვანს. ამბობენ, თუ არ დაგხვდა უკან დაბრუნდებიო. ამ გზას 12 გოგო გაუყვა.. ის, რომელიც დაბრუნდა დანარჩენი 11-ის ისტორიას მოგიყვებათ.
ბერნი ამბობს: „ადამიანის ბედს განსაზღვრავს ის, თუ რა ხდება მის თავში, როდესაც იგი გარე სამყაროსთან წინააღმდეგობაში  ხვდება”.
თამაში ყველას უყვარს. ბავშვობაში, ეს უწყინარი გასართობია, რომელიც ნელნელა ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი ხდება. წლების განმავლობაში ის სახეს იცვლის. “იქმდე უნდა ითამაშო სანამ თამაში არ გახდება შენი ცხოვრება.” ამ თამაშის გამო ბევრი რამ შეიცვალა და აღარასდროს იქნებოდა ისე, როგორც ადრე. მეგობრებმა ერთმანეთი დაკარგეს, კლასელებმა ურთიერთობა, გაიფანტნენ და დაიშალნენ. ბოლო ზარზე და ბანკეტზე ყველას, ყველა უყვარდა და პირობას იძლეოდა, რომ არასდროს არავის დაივიწყებდა..
ანი 20 წლის იყო, ცხოვრობდა თბილისში, თუ თბილისი ერქვა იმ “ჭყპ” მიკრო რაიონსს. ერთი 16-სართულიანი კორპუსის მე-6 სართულზე. იმ სახლის გასაღები მშობლებმა 18 წლის დაბადების დღეზე აჩუქეს. ანის სიხარულს საზღვარი (არ) ჰქონდა. სტუდენტი გახდა, სახლი ჰქონდა, შეყვარებული და მეგობრები ჰყავდა, სტუპენდიის და სამსახურის იმედს არ კარგავდა და ეგონა, რომ ბედნიერი იყო.
“წარსულს, წარსული იმიტომ ჰქვია, რომ მას აწმყოში არაფერი ესაქმება.”-ასე ფიქრობდა ანი. სწორედ ამიტომ დარჩნენ წარსულში შეყვარებული, დაქალი, რომელთანაც შეყვარებულმა უღალატა, მამა, რომელიც 1 წლის წინ გარდაიცვალა, სტიპენდიის იმედი და ა.შ. აწმყოს კი სახლი, დედა, (საზიზღარი) სამსახური და სტუდენტობა ერგო. მომავლისთვის კარგი საწყისი ნიადაგია.
ის ყოველთვის კარგი ბავშვი იყო. დაწყებითი კლასი “ფრიადზე” დაამთავრა. თინეიჯერობისას ცოტა “აუშვა” ხან ემო იყო, ხან გოთი, ხან რა ხან რა! თუმცა 15 წლისა მიხვდა, რომ უბრალოდ ანი იყო. ემოციების გამოხატვა კი ხატვით დაიწყო.
ანის კარგი კლასი ყავდა, თითქმის ყველა ბავშვი კეთილი და ზრდილობიანი იყო. ეს ისე.. რომ იცოდეთ. კლასში თითქმის ყველასთან კარგი დამოკიდებულება ჰქონდა.
სამხატვროში ჩააბარა. ახალი ნაცნობები გაიჩინა და სკოლა დაივიწყა. ცხოვრების “შავ ლაქად” მიაჩნდა ის წლები. სკოლას ვერ იტანდა, თუმცა არასდროს ამის გამოხატვა არ უცდია. ცხოვრება თითქოს მშვიდად მიდიოდა.
სახლი პატარა, მაგრამ მოგონებებით სავსე იყო. აქ ცხოვრობდა ანის დედა სტუდენტობისას, ხოლო როცა გათხოვდა, ეს სახლი კარგად დაკეტა და თავის თავს პირობა მისცა, რომ მის შვილს შეუნახავდა.
დღეს ალბათ იცი, რომ 12 იანვარია და იმედია მიხვდით, რომ დღეს ერთი ადამიანი სიცოცხლეს დაასრულებს.. ეს ადამიანი ანია. ზუსტად 12 საათზე, მის მყუდრო სახლში ანი მოკვდა. ამ სიკვდილის ერთადერთი მოწმე კი მისი შავი კატა გახლავთ. ანი განუსაზღვრელ სამყაროში გადავიდა საცხოვრებლად და ამ გზაზე ერთმა საკმაოდ საინტერესო პიროვნებამ გაუშვა.
მომავალი თვეების განმავლობაში, მე და თქვენ შევეცდებით გავიგოთ ვინ გაგუდა ის თავისივე კორპუსში, ვინ იქნებიან ის 10 გოგონა, რომელიც ანის გაყვება და რატომ გადარჩა ის ვინც ამ ისტორიას მოგიყვებათ.
P.S.დეტექტიურ ჟანრში ძაალიან უცხოდ ვგრძნობ თავს და მინდა პატიება გთხოვოთ ამ ჟანრის პატივისმცემლებს თუ იმედი გაგიცრუეთ! 😦 იმედის ვიტოვებ, რომ 12 თებერვალს ისევ გიხილავთ აქ! 🙂

P.P.S.ინფორმაცია იხილეთ აქ!

მთვარე

გარეთ ვიხედები. ვიცი, რომ ცივა. გვერდით ცხელი ყავა მიდგას. მისი სუნი მსიამოვნებს. გარეთ მთვარე ანათებს და თითქოს მათბობს. მთვარეც მიყვარს. მე ბევრი რამე მიყვარს! წამები ჩუმად მიიპარებიან და წამიერი სიცოცლით ტკბებიან. ნეტავ რა ემართებას იმის შემდეგ, როცა თავის საქმე გააკეთებენ ანუ წამებად წამით იარსებებენ? წარსულს ჩაბარდებიან. პატარა ფიფქებს რა მოუვათ როცა მიწაზე დაეცემიან? აჰ ჰო.. ისინი დროთა განმავლობაში გადნებიან, მერე რომელიმე ჭუჭყიან და ახლადშექმნილ ნაკადულ შეურეთდებიან და ბოლოს აორთქლდებიან მერე ყველაფერი თავიდან დაიწყება. მაგარია.. მაგრამ აბა რას ფიქრობს ის წყალბადის მოლეკულა, რომლიც უკვე მერამდენედ მოდის დედამიწაზე? იქნებ მას უნდა იყოს, ისე როგორც წამები არიან? არ ვიცი..
საათის წიკწიკი არ მესმის, თორემ დავწერდი ტიკ-ტაკ-ტიკ-ტაკ… და ასე უსასრულოდ! არადა უსასრულობა არ არსებობს! ყველაფერს აქვს დასასრული.. ბოლოს და ბოლოს დედამიწაც აღარ იქნება!  მასთან ერთად დაიღუპებიან ჩვენი შვილთა-შვილთა-შვილთა-შვილთა-შვილთა-შვილთა-შვილთა… მოკლედ ისინი ვისაც ისიც არ ეცოდინებათ, რომ ჩვენ ოდესღაც ვარსებობდი! ეგეც თქვენი მარადიულობა! თან სულელურადაც ჟღერს!
ახლა ღამეა და მეც მზისგან განათენულ მთვარეს ვხედავ! ცაში ყურება მომწონს! იმის მერე რაც “ჯინსების თაობა” წავიკითხე. ის დიალოგი სადაც მგონი გეგა კითხულობს:
-ბოლოს ცაში როდის აიხედე?
გაგეცინებათ და ამ ფრაზას ძალიან ხშირად ვიხსენებ. რაღაც არის ამ ოთხ სიტყვაში. გაუგებარი და ამოუხსნელი ან იმდენად მარტივი, რომ ცხოვრების არ იყოს ძალით ვართულებ(თ)!
ჭიქაში ყავა გამიცივდა. სამაგიეროდ უკვე მე-13 შოკოლადიანი “პეჩენია” შევჭამე! 😛
სამზარეულოში გავედი. ისევ ცას ავხედე.. მთვარე აღარ ჩანდა. ის წავიდა, მე კი, ჩემს მეგობართან გავატანე შთაგონება! :)))))

ახლა ჩემი გადაღებული სურათები.. 😛

P.S.ფოტოგრაფობას არ ვიბრალებ! (ღმერთმა დამიფაროს)