Tag Archives: მეგობარი

ოცნებაზე მოგონება

მჯერა, რომ ყველას გვაქვს უცნაური ოცნებები. არა ისეთები, როგორებიცაა მოგზაურობები, მანქანა, სახლი და ა.შ. აი პატარა სურვილები, სულ რომ არაფერი უნდათ მათ ასრულებას. მეც რატომღაც სულ მინდოდა, რომ, როცა ვინმეს მივწერდი სად ხარ-მეთქი მას ეპასუხა უკან გამოიხედეო.ლიგამუსის აივანზე ვიჯექი ცოტა გაბრაზებული. ის ხალხს შეერია და ვერც კი მივხვდი როდის ჩამომშორდა.ერთი მივაძახე დაბლა ვიქნები მეთქი და გამოვედი. სულ კიდეში დავჯექი და ინტერნეტის დაჭერას შევუდექი. უცებ მომწერა სად წახვედიო ვუთხარი აივანზე ვარ მეთქი. პასუხი მომდის უკან გამოიხედე.

image

ბავშვივით გამიხარდა. რაღაცა არსებობს მეთქი ჩემთვის გავიფიქრე და პატარა ოცნება ახდენისგან აღფრთოვანებულმა სასწრაფოდ უკან გავიხედე და დავინახე, იქვე კიბეების თავში იდგა და ისე მიღიმოდა ამერიკულ კინოებში რომ უღიმიან ხოლმე. წამოვხტი და კარისკენ გავიქეცი თან ღიმილი არ მშორდებოდა სახიდან. როცა ჩავედი ნაწყენმა მკითხა, რატო წახვედიო. იქვე დავსხედით და სერიალებზე ვილაპარაკეთ. 
♣ან რა გამიხარდა ან რა მინდოდა აგერ უკვე მე-2 წელია ვიხსენებ ამ ამბავს და მიკვირს.

On the road

მთაწმინდის გზაზე ვიყავით. მანქანა საშინელი სისწრაფით მიჰყავდა ჩემს მეგობარს. ჰაერის ნაკადი სახეზე მეფერებოდა და გრძელ თმას თავის სურვილზე ათამაშებდა. მთხოვეს რადიოს ბოლომდე აუწიეო. ახლაც წარმოდგენა არ მაქვს ვინ მღეროდა, მაგრამ რაღაც კარგს ამბობდა ის კაცი, ასე მგონია. ხეების ჯარი ერთმანეთს ენაცვლებოდა და თითქოს გზის პირას ჩამწკრივებული ერთ სხეულს ქმნიდა. მეღიმებოდა ბედნიერებისგან. ჩემი ქალაქი ციცინათელების ბუდეს ჰგავდა შორიდან. აკიაფებული სახლებს შორის სიბნელის ლანდები კრთებოდა და თბილისის ჩაძინებას ელოდა, რომ უკუნის ფერხულში ჩაბმულიყო. მე და ჩემი მეგობრები მანქანაში ვისხედით და მე ვიცოდი, მათ არასდროს დავკარგავ. 10 წლის მერე თუნდაც დიდი ხნის უნახავებს ასე უეცრად სადმე მოგვინდება ღამე გასეირნება. ისევ ასე გვეყვარება ერთმანეთზე ხუმრობა და გიჟებივით მოქცევა.

-100 ისტორია დღიურიდან.

იპოვე თავი შენი

გადაწყვეტილებების გზაზე ვდგავარ და ისევ არ ვიცი არ გავაკეთო. სამწუხაროდ, ეს ჩემი შექმნილი სამყარო არაა და გვირაბის ბოლოს სინათლეც არ თავად უნდა ვიპოვო. ყოველთვის დიდ დროს ვხარჯავდი იმაზე ფიქრში, თუ რა და როგორ შეიძლება მომხდარიყო. ვფიქრობდი, რომ საკუთარი ცხოვრების სცენარს თავად ვწერდი, სინამდვილეში კი უბრალოდ თავის ვიმართლებდი და გამოსავლის პოვნის ნაცვლად ახალ პრობლემებს ვიქმნიდი. ვფიქრობდი.. მეგონა…   ეს პრობლმები კი არსად ქრებოდა და ახლა დროა ისინი გადავჭრა. გადამალული სირთულეები ზამთრის ძილიდან გამოვიყვანო და საერთოდ გავაქრო. მეყო ზამთარი. გაზაფხულის დროა. პრობლემები, რომლებიც ახლა, ამ წამს ვაღიარე, არც ისეთი საშინელია. კონცენტრაცია მჭირდება იმაზე, რაც ჩემი მომავლისთვისაა აუცილებელი. როგორც ყველაფერი ამ სამყაროში, არც ეს იქნება მარტივი.

მართალია ეს თაგვი.. 🙂

დრო გავიდა, ღირებულებები გადაფასდა, ურთიერთობები გაცვდა და შეცდომები დაგროვდა.
არც ისეთი პატარა და არც ისეთი დიდი. ასეთად ვთვლიდი ყველაფერს ჩემს გარშემო. დროა ეს გამოვასწორო. დრო გადის და არ ვაპირებ უბრალოდ დინებას მივყვე. ცოტა უნდა გამოვცოცხლდე.  არჩევანი უნდა გავაკეთო და მას მივყვე.  ყველაფერი ჩემს გარშემო არ ტრიალებს, ყველაფერში დამნაშავე მე არ ვარ და ერთი შეცდომით ყველაფერი არ ინგრევა. აი ასე. მარტივად.
მეგონა პრინციპები უკვე ჩამოვაყალიბე და აღარასდროს შევიცვლებოდი, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ არაფერია სამუდამო. დღეს უკვე მეასედ შევიცვალე აზრი ყველაფერზე. ასე რომ … დაე იყოს ცვლილებები! ოღონდ გონიერი 🙂

არ ავნო და არ გავნებენ? როგორც ჩანს, წესები ასეთი მარტივი არაა. უფრო სწორად წესები საერთოდ  არ მოყვება ვნებას 🙂

რამდენად სამწუხაროც არ უნდა იყოს, ბევრი დაიკარგა, მაგრამ ის ადამიანები, რომლებიც ყოველდღე გვერდში მედგნენ ჩემი უხმო გაურკვევლობის მიუხედავად, მუდამ მეყვარება. მათ მე მასწავლეს ბრძოლა. ისინი კი ვინც ომში დავკარგე, აუცილებელი მსხვერპლი იყო. ბრძოლა გრძელდება. ეს ყოფილა მთავარი.

შეცდომები.

Простите меня, святой отец, ибо я согрешила…

ყველაფერი წინაა(?)!

ცეკვა, რომელიც მხოლოდ მე მეკუთვნის..

მგონი ჯობია შევეშვა უცნაური “ნამიოკებით” წერას. დროა კვანძი გავხსნა და გამოვუტყდე საკუთარ თავს.
რა მინდა?


the plan is to survive.

ბედნიერება

არ ვიცი ამას რატომ ვწერ, მაგრამ ვიცი, რომ ლეპტოპის დაჯდომამდე უნდა მოვასწრო. მუსიკა ყოველთვის შთამაგონებს და იდეებს მაწვდის–ხოლმე და ახლაც ასე მოხდა.  არც ის ვიცი ეს თემა სად ვიპოვე, მაგრამ უნდა დავწერო ბედნიერებაზე. უფრო სწორად ჩემს ხედვაზე. 🙂 Continue reading ბედნიერება

არაგვის ხეობა

დილის ექვს საათზე გამეღვიძა. ღამე ოთხზე დავიძინე და ახლა ძაღლის ყეფამ გამაღვიძა. წვიმაში სიარულმა თავისი შედეგი გამოიღო და ჩემი ხმა სასწაულად დაბზარული, სხეული კი მტკივანი იყო. ორი ზომით დიდ სვიტრში და ჯინსში გამოვეწყვე. სახლში ორი მეგობრის ძებნა დავიწყე. ორივე იმ დღეს მიდიოდა. მანსარდაზე ავედი –იქ დამხვდნენ. ორი ყველაზე კომფორტული სკამი დაუტაციათ. გამეცინა. უხმაუროდ მიახლოება არ გამომივიდა სასწაულად ურემონტო მანსარდაზე ყველაფერი შხრიალებს. უხმოდ გამომხედეს. მათ შორის კართან ჩამოვჯექი.
საშინლად ნისლიანი დილა იყო.  აქ ასეთი ამინდი არასდროს მინახავს. კაკლის და თხილის ტოტებს შორის არაგვის ნაპირები ჩანს, მის უკან კი ტყით შემოსილი მთები. ახლა ამ მთებზე ღრუბლის ფთილებს მშვიდად ეძინათ. სიცივე ჩვენს ძვლებსაც კი აცახცახბდა, მაგრამ იმ მომენტში ყველაფერი სულ ერთი იყო. თხილის ტოტიდან სინდიოფალას ნაცრისფერი კუდი დავინახე. ცოტა ხანში თხილის ნაჭუჭის ძირს დაგდების ხმა გავიგე.

სოფელს ჯერ კიდევ ეძინა. მხოლოდ მამლის გაბმული ყივილი, არაგვის უსიტყვო შეგონებები და სიოს მოსვლით გახარებული ფოთლების შრიალი არღვევდა სიჩუმეს. არც ერთი ხმას არ ვიღებდით. მე ბედნიერი ვიყავი. ჩემი მეგობრები ჩემთან იყვნენ და ის სულ არ მანაღვლებდა, რომ 12 საათში ისინი თბილისში დაბრუნდებოდნენ. მე ყველაფერი მქონდა რაც სრული ბედნიერებისთვის მჭირდებოდა. ჩემი მეგობრები ადგილას, რომელიც ჩემი სიყვარულია.
დილის 6 საათზე მე ბედნიერი ვიყავი.
როდისმე, გულით კიდევ მოგისმენ..