Tag Archives: მამა

1 წელი

ჰეეპი ბიორზდეიი ტუუ მიიი!!!-ამღერდა დილას ჩემი ბლოგი.
ჰეეპი ბიორზდეი ტუ იუ-ამოვღერღე რაღაცნაირად და სკოლაში წავედი.
მოვედი სკოლიდან და მამაჩემს მივაძახე:
-პაზდრავლაუუუ!!! მამააა გიილოცავ დაბადების დღეეს! გისურვებ ჯანმრთლობას ბედნიერებას წარმატებას და ვაფშე ჩემ კარგ შვილობას გისურვებ!-ამ დროს ძაღლი შემომახტა და ჩემი სულისკვეთება მის მოფერებაში გადაიზარდა.
საქართველოში კი ბნელოდა, ბნელოდა და ბნელოდა. სანამ ცხვირწინ არ დაუდეს სიბნელე მანამდე ხმას არავინ იღებდა. ყველა სამარე იყო და პირში “georgian water and power”-ის წყალი ჰქონდათ ჩაგუბებული. ფეხებზე ეკიდათ ყველაფერი რაც მათ არ ეხებოდა.
ასე გავჩუმდი მეც. ჩემი ხმის ამოღებას რა აზრი ჰქონდა? მე არავინ მომისმენდა. ვცადე და არ გამომივიდა. მერე შევქმენი ბლოგი! დიდად არც ამან უშველა რამეს, მაგრამ სამაგიეროდ ბევრი რამე შემმატა.
366 დღე გავიდა იმის მერე რაც მე ბლოგი შევქმენი. გავიცანი უამრავი ადამიანი, რომლებიც ძალიან მიყვარს, მიუხედავად იმისა, რომ რეალურად არც ერთს ვიცნობ. გავწევრიანდი შვიდ ბლოგერულ ჯგუფში, მაგრამ მაგნუმს არაფერი შეედრება. ❤ :ოსკარისაღებისმომენტი:
დიდი მადლობა მეგობრებს! ვინც აქტიურად მკითხულობდნენ,
დიდი მადლობა ნუცას! ეს რომ არა, ბლოგი იქნებოდა რაღაც საოცრება!
დიდი მადლობა ყველა მკითხველს, კრიტიკოსს, ბლოგერს და საერთოდ ყველას!
51 პოსტი
2 გვერდი
7 კატეგორია
93 თაგი
2-ჯერ ტოპებში მოხვედრა და
უამრავი დადებითი ემოცია!
დიდი მადლობა 28 სექტემბერო! შენ ჩემს ცხოვრებაში მარიშკალიას ბლოგი შემოიტანე!
ყველაფრის მიუხედავად იწოდებოდა ბლოგერად მაინც სხვა გრძნობაა..
დიდი სიყვარულით და სენტიმენტებით თქვენი (ცოტა არანორმალური) მარიშკალია ❤

Advertisements

გაზაფხული მოვიდა(?!)

საწოლზე წამოვწექი. თვალები მტკიოდა, ამიტომ დახუჭვით ვცადე დაამება. “ჩამომალაბორანტეს” მართლაც რა საზარელი სიტყვაა არა? კიდევ ერთხელ წავიკითხე “კაცი, რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარდა”. კარგი კაცი იყო. თვით საძაგელი ემა ბოვარიც კი უყვარდა. მეც მიყვარს ემა ბოვარი. საწყალი, უმადური, ცოდვებით სავსე, “სიყვარულს” მოწყურებული სნობი იყო. ცხოვრებით მუდამ უკაყოფილო გახლდათ და ბეჰომურ საზოგადოებას ეტრფოდა.
გაზაფხული მოვიდა. ადრე ყველაფერი ძალიან უფერული იყო. ადრეში ზამთარს ვგულისხმობ. ცაც, სახლებიც, ხეებიც, ხალხიც უფერული იყო. დღენიადაგ იმაზე ვწუწუნებდი, ცუდი ამინდია-მეთქი. დღეში იმდენჯერ ვამბობდი, რომ მოღრუბლული იყო, რომ დედამ სინოპტიკოსი შემარქვა. ახლა ყველაფერი მწვანეა. ხალხი კი ისევ უფერულია. მწვანე ფერი მომენატრა. ისე ვარ, თითქოს ძველ მეგობარს შევხვდი, რომელსაც არ ვიცი რაზე ველაპარაკო და უხერხულ სიჩუმეს მორცხვი ღიმილით ვარღვევ.
იცით წიგნებში ყველაზე ძალიან რა მომწონს? ყოველ ნაწარმოებში ვპოულობ რაღაც ჩემსას. თუ ვერ ვპოულობ, მაშინ ამ თვისებას ჩემ თავს ვუმატებ. ჯორჯ ბერნარდ შოუმ ბრძანა: “ცხოვრება შენი თავის პოვნისთვის კი არაა, არამედ შენი თავის შექმნისაა”. ეჰ ვიცი, რომ თარგმნაში მოვიკოჭლებ, ამიტომ ორიგინალს შემოგთავაზებთ: “life isn’t about finding yourself it’s about creating yourself”. ასე ვიქმნები მე. ცხოვრების ბოლოს კი, იმდენად მრავალფეროვანი ვიქნები, რამდენი წიგნიც მექნება წაკითხული. ლიტერატურა, კარგი რაღაცაა. ჩემს ბიძაშვილს, რომელიც აგერ უკვე მეოთხე კურსზეა, უნივერსიტეტში აქვს ასეთი საგანი: “მეცხრამეტე საუკუნის ლიტერატურული შედევრები”. ლექტორი აძლევთ წიგნს წასაკითხად, შემდეგ კი, ლექციაზე დისკუსია აქვთ. ხომ მშვენიერია? მეც მინდა ასეთი საგანი! ოღონდ სკოლაში.
-რაზე ფირობ?-ჰკითხა თავადაც შეშინებულმა.
-ლიდაზე.. გახსოვს “მზიან ღამეში” ლიდა?
-მახსოვს..
-ხოდა მეშინია, მეც ლიდა არ გავხდე. ნამდვილსიყვარულ დაკარგული, უმარილწასმული, ცოტა ვულგარული, მაგრამ კეთილი ლიდა.-თვალზე ცრემლი მოადგა და სიგარეტი გვერდზე გადადო.
ასეთი დიალოგია ერთ ჩემს მოთხრობაში. ცუდი მოთხრობაა, მაგრამ მაინც ვწერ. ჰეჰ.. რამდენი ხანია ვწერ.
მამამ მითხრა პური ამოიტანეო. გავედი სახლიდან. ქუჩა ისეთი ცარიელი იყო, რომ თავი ზედმეტად ვიგრძენი. გამყიდველთან მივედი და ფული მივაწოდე. სანამ ხურდას მაძლევდა დახლზე ნიკაპი ჩამოვდე და “ციგნისბავშვური” მზერა ვტყორცნე შოკოლადების სექციას. მე და მამა მომავალი ძაღლის სახელზე ვკამათობთ. დღეში მინიმუმ 10 სახელს ვეუბნები, მაგრამ არც ერთი არ მოწონს. მტკიცედ აქვს გადაწყვეტილი კაჩუმა დაარქვას. კაჩუმა ერქვა მის პირველ ძაღლს, მაშინ, როცა 6 წლის იყო და ერაყში ცხოვრობდა.
“თვალები აღარ მტკივა და ამას იმიტომ ვწერ.
ადრე ყველაფერი ძალიან უფერული იყო. ადრეში ზამთარს ვგულისხმობ. ცაც, სახლებიც, ხეებიც, ხალხიც უფერული იყო. დღენიადაგ იმაზე ვწუწუნებდი, ცუდი ამინდია-მეთქი. დღეში იმდენჯერ ვამბობდი, რომ მოღრუბლული იყო, რომ დედამ სინოპტიკოსი შემარქვა. ახლა ყველაფერი მწვანეა. ხალხი კი ისევ უფერულია.” იღუბლება.