Tag Archives: კატა

ანი, ანუ დასაწყისი

საუკუნო სასუფეველში დრო არ არსებობს, აქ მხოლოდ განუზომელი სივრცეა. ჯერ სიბნელეში მიდიხარ დიდი ხნის გამნავლობაში და გზად შენს ცხოვრებას ავლებ თვალს. გზის ბოლოში ვიღაც გელოდება, სადღაც წაგიყვანს. ამბობენ, თუ არ დაგხვდა უკან დაბრუნდებიო. ამ გზას 12 გოგო გაუყვა.. ის, რომელიც დაბრუნდა დანარჩენი 11-ის ისტორიას მოგიყვებათ.
ბერნი ამბობს: „ადამიანის ბედს განსაზღვრავს ის, თუ რა ხდება მის თავში, როდესაც იგი გარე სამყაროსთან წინააღმდეგობაში  ხვდება”.
თამაში ყველას უყვარს. ბავშვობაში, ეს უწყინარი გასართობია, რომელიც ნელნელა ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი ხდება. წლების განმავლობაში ის სახეს იცვლის. “იქმდე უნდა ითამაშო სანამ თამაში არ გახდება შენი ცხოვრება.” ამ თამაშის გამო ბევრი რამ შეიცვალა და აღარასდროს იქნებოდა ისე, როგორც ადრე. მეგობრებმა ერთმანეთი დაკარგეს, კლასელებმა ურთიერთობა, გაიფანტნენ და დაიშალნენ. ბოლო ზარზე და ბანკეტზე ყველას, ყველა უყვარდა და პირობას იძლეოდა, რომ არასდროს არავის დაივიწყებდა..
ანი 20 წლის იყო, ცხოვრობდა თბილისში, თუ თბილისი ერქვა იმ “ჭყპ” მიკრო რაიონსს. ერთი 16-სართულიანი კორპუსის მე-6 სართულზე. იმ სახლის გასაღები მშობლებმა 18 წლის დაბადების დღეზე აჩუქეს. ანის სიხარულს საზღვარი (არ) ჰქონდა. სტუდენტი გახდა, სახლი ჰქონდა, შეყვარებული და მეგობრები ჰყავდა, სტუპენდიის და სამსახურის იმედს არ კარგავდა და ეგონა, რომ ბედნიერი იყო.
“წარსულს, წარსული იმიტომ ჰქვია, რომ მას აწმყოში არაფერი ესაქმება.”-ასე ფიქრობდა ანი. სწორედ ამიტომ დარჩნენ წარსულში შეყვარებული, დაქალი, რომელთანაც შეყვარებულმა უღალატა, მამა, რომელიც 1 წლის წინ გარდაიცვალა, სტიპენდიის იმედი და ა.შ. აწმყოს კი სახლი, დედა, (საზიზღარი) სამსახური და სტუდენტობა ერგო. მომავლისთვის კარგი საწყისი ნიადაგია.
ის ყოველთვის კარგი ბავშვი იყო. დაწყებითი კლასი “ფრიადზე” დაამთავრა. თინეიჯერობისას ცოტა “აუშვა” ხან ემო იყო, ხან გოთი, ხან რა ხან რა! თუმცა 15 წლისა მიხვდა, რომ უბრალოდ ანი იყო. ემოციების გამოხატვა კი ხატვით დაიწყო.
ანის კარგი კლასი ყავდა, თითქმის ყველა ბავშვი კეთილი და ზრდილობიანი იყო. ეს ისე.. რომ იცოდეთ. კლასში თითქმის ყველასთან კარგი დამოკიდებულება ჰქონდა.
სამხატვროში ჩააბარა. ახალი ნაცნობები გაიჩინა და სკოლა დაივიწყა. ცხოვრების “შავ ლაქად” მიაჩნდა ის წლები. სკოლას ვერ იტანდა, თუმცა არასდროს ამის გამოხატვა არ უცდია. ცხოვრება თითქოს მშვიდად მიდიოდა.
სახლი პატარა, მაგრამ მოგონებებით სავსე იყო. აქ ცხოვრობდა ანის დედა სტუდენტობისას, ხოლო როცა გათხოვდა, ეს სახლი კარგად დაკეტა და თავის თავს პირობა მისცა, რომ მის შვილს შეუნახავდა.
დღეს ალბათ იცი, რომ 12 იანვარია და იმედია მიხვდით, რომ დღეს ერთი ადამიანი სიცოცხლეს დაასრულებს.. ეს ადამიანი ანია. ზუსტად 12 საათზე, მის მყუდრო სახლში ანი მოკვდა. ამ სიკვდილის ერთადერთი მოწმე კი მისი შავი კატა გახლავთ. ანი განუსაზღვრელ სამყაროში გადავიდა საცხოვრებლად და ამ გზაზე ერთმა საკმაოდ საინტერესო პიროვნებამ გაუშვა.
მომავალი თვეების განმავლობაში, მე და თქვენ შევეცდებით გავიგოთ ვინ გაგუდა ის თავისივე კორპუსში, ვინ იქნებიან ის 10 გოგონა, რომელიც ანის გაყვება და რატომ გადარჩა ის ვინც ამ ისტორიას მოგიყვებათ.
P.S.დეტექტიურ ჟანრში ძაალიან უცხოდ ვგრძნობ თავს და მინდა პატიება გთხოვოთ ამ ჟანრის პატივისმცემლებს თუ იმედი გაგიცრუეთ! 😦 იმედის ვიტოვებ, რომ 12 თებერვალს ისევ გიხილავთ აქ! 🙂

P.P.S.ინფორმაცია იხილეთ აქ!

5 წუთი

სულ მაინტერესებდა ლამპიონები როდის ინთება-თქო. ხოდა გუშინ შემთხვევით აღმოვაჩინე, რომ სადღაც 6-ს რომ 20-15 აკლება, მაშინ ანთებენ. მეც დღეს 17:35 წუთიდან ფანჯარასთან მდგომ მაგიდაზე, გამათბობელთან ახლოს შემოვუსკუპდი, ხელში ჩაი და შოკოლადი დავიჭირე და ამ წუთებით ტკბობა დავიწყე.
წუთი პირველი:
“მოკლე ტექსტური შეტყობინება” მომდის ტექსტით: movediiii. shen ras shvebi? მოიცა სად მოვიდა? ანუ დღეს იქ იყო? აკი ხვალ-ო? ანგარიშის მდგომარეობას ვამოწმებ. ამდენი ნული შეიძლება? ჯანდაბა.. ფანჯარაში გავიხედე. გარაჟებზე თეთრი ფისო დახტის.. მანქანას სიგნალიზაცია ჩაერთო.. ტელეფონს დავხედე 17:36..


წუთი მეორე:
მამაჩემი კომპიუტერთან დაჯდა. სიგარეტი აიღო. ასანთის ღერს მოუკიდა. ერთხანს უყურა და მერე ოთახი ბოლით აივსო.. ბებია პროფილს უყურებს.. ღმერთო რა მარაზმია.. ჩაის სუნი მაფხიზლებს. ლიმნიანი ჩაი..
წუთი მესამე:
ეზოში კობოკრულ და სპორტულ ქურთუკიანი ბიჭები თამაშობენ. ყოველდღე დაახლოებით ამ დროს გამოდიან სახლებიდან. ჩემი ფისო დაიკარგა.. უი შოკოლადი ხომ მაქვს.. ბიჭები ფეხბურთს თამაშობენ ქვით… სიმღერა მახსენდება.


წუთი მეოთხე:
ერთ ბლოგზე დაწერილი ლექსი მახსენდება. სიტყვების ზღვა. კარგი ლექსია. არადა ლექსები არ მომწონს. ისევ ლიმნიანი ჩაი. ასაფეთქებლის ხმა ისმის.. ახალი წელი მოდიიის..
წუთი მეხუთე:
17:40! აინთოო!! როგორც იქნა აინთო! ფანჯრიდან 9 ლამპიონი ჩანს. ყველას ნათურა ერთდროულად, მკრთალად განათდა. მერე ნელნელა უფრო ძლიერად აინთო. მე ჩაის ბოლო ყლუპი მოვსვი და მაგიდიდან ჩამოვედი.

გზა

ქუჩა. ხალხი. გაღიზიანება. ტრანსპორტი. გამონაბოლქვი. ჰაერი. ჩიტები. ხიდი. ისევ ხალხი. მათხოვრები. ლექსი.
”ძვირფასო ჩემი სათხოვარია,
როცა ქუჩაში მათხოვარია,
ნუ განიკითხავ რა ცხოვარია,
იქნება სულაც მათხოვარია?!”-არ ვიცი ვისია.
ბავშვი. საჰაერო ბუშტი. სიხარული.
ბატიბუტი. ხურდები. მარილიანი ტუჩები. პარკი. შადრევანი. სკამი. მტრედები. კატა. შავი კატა.
“ფისუნია კატა
მაგიდაზე ახტა
ჩამოაგდო ვაზა ბებო გააბრაზა.” Continue reading გზა