Tag Archives: გაზაფხული

44 დღე

44 დღე თბილისში არ ვყოფილვარ. იმდენად გადავეჩვიე ყველაფერს რაც აქ ხდებოდა, რომ თავს უცხოდ ვგრძნობ. თუმცა, სასაცილო ისაა, რომ თითქმის არაფერი შეცვლილა. ჩემი მეგობარი მართალია, შეცვლილი ადამიანი არ არსებობს, ყველაფერი ილუზიაა. მეც ალბათ ილუზიას ვიქმნიდი ზოგიერთის შესახებ. ადამიანთან თუ აღარაფერი გაკავშირებს ნელნელა შორდები. ჩემს შემთხვევაში ზედმეტად ნელა მოხდა. მართლაც გავიზარდე. მათთან შედარებით, უკვე დიდი ვარ. ისინი კი დარჩებიან ისევ იმ სამყაროში სადაც მეც ვიყავი და ალბათ ოდესმე გამოვლენ. ისე შემხვდნენ, როგორც ადრე ჩვენ ვხვდებოდით ვინმე ძველ ნაცნობს. უცნაურია, მაგრამ გამიხარდა. თავისუფლად ვიგრძენი თავი. პიროვნებად ჩამოვყალიბდი და საკუთარი თავი შევქმენი. მადლობა ბერნარდ შოუს ჩემი “განათლებისთვის”.(“life isn’t about finding yourself, life is about creating yourself”)
დიდხანს ვოცნებობდი დასვენებაზე. აი დავისვენე კიდეც და აღმოჩნდა, რომ იმაზე კარგად ვიდრე წარმომედგინა. დილას გაღვიძებულმა არაგვის ხეობის ნაცვლად 16-სართულიანი კორპუსის დანახვამ დიდად არ გამახარა.
თბილისში ყოფნამ ბევრი რამ გამახსენა. თუნდაც ის, რომ მთელი წელი წამპალ სკოლაში უნდა ვიარო წამპალ ბავშვებთან ერთად, თუმცა, ამან აღარ დამძაბა, პირიქით გამიხარდა, რომ ეს აღარც მაღელვებდა. კიდეც ის, რომ უამრავი სასწავლი მექნება და ყველას საქმე სკოლაში მე უნდა მეკეთებინა. არც  ამას ავუღელვებივარ, გადავწყვიტე, რომ არაფერსაც არ გავაკეთებდი. მედალს მაინც არ მომცემენ და.. არც მთლად უსაქმური გავხდები, მაგრამ ათას უაზრო პროექტს არ შევიტენი.  მოკლედ აღმოჩნდა, რომ მთელი წელი პრობლემა ჩემში ყოფილა. ყველა ადამიანი თავის შეცდომას ან წარუმატებლობას სხვას აბრალებს, იმიტომ, რომ საკუთარი თავის დადანაშაულებით ისინი ვალდებულნი არიან თავადვე გამოასწორონ ყველაფერი. ამის გაკეთება კი ეზარებათ. მე აღარ მეზარება. პასუხისმგებლობას საკუთარ თავზე ვიღებ.
ზაფხული ოფიციალურად დამთავრდა, თანაც მაგარი წვიმით(სიმბოლურობა მომეწონა), ახლა შემოდგომის დროა. ჩემთვის ესაა ახალი წელი!
happy new year!
P.S. ღმერთმა უწყის რამდენჯერ მითქვამს, რომ წერას განვაგრძობდი, მაგრამ არ დავაყენე საშველი. ახლა არ ვდებ პირობას, რომ ბევრს დავწერ!(ეგება რამე მეშველოს)
P.P.S. ბლოგი რა კარგი რამე ყოფილა ❤

გაზაფხული მოვიდა(?!)

საწოლზე წამოვწექი. თვალები მტკიოდა, ამიტომ დახუჭვით ვცადე დაამება. “ჩამომალაბორანტეს” მართლაც რა საზარელი სიტყვაა არა? კიდევ ერთხელ წავიკითხე “კაცი, რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარდა”. კარგი კაცი იყო. თვით საძაგელი ემა ბოვარიც კი უყვარდა. მეც მიყვარს ემა ბოვარი. საწყალი, უმადური, ცოდვებით სავსე, “სიყვარულს” მოწყურებული სნობი იყო. ცხოვრებით მუდამ უკაყოფილო გახლდათ და ბეჰომურ საზოგადოებას ეტრფოდა.
გაზაფხული მოვიდა. ადრე ყველაფერი ძალიან უფერული იყო. ადრეში ზამთარს ვგულისხმობ. ცაც, სახლებიც, ხეებიც, ხალხიც უფერული იყო. დღენიადაგ იმაზე ვწუწუნებდი, ცუდი ამინდია-მეთქი. დღეში იმდენჯერ ვამბობდი, რომ მოღრუბლული იყო, რომ დედამ სინოპტიკოსი შემარქვა. ახლა ყველაფერი მწვანეა. ხალხი კი ისევ უფერულია. მწვანე ფერი მომენატრა. ისე ვარ, თითქოს ძველ მეგობარს შევხვდი, რომელსაც არ ვიცი რაზე ველაპარაკო და უხერხულ სიჩუმეს მორცხვი ღიმილით ვარღვევ.
იცით წიგნებში ყველაზე ძალიან რა მომწონს? ყოველ ნაწარმოებში ვპოულობ რაღაც ჩემსას. თუ ვერ ვპოულობ, მაშინ ამ თვისებას ჩემ თავს ვუმატებ. ჯორჯ ბერნარდ შოუმ ბრძანა: “ცხოვრება შენი თავის პოვნისთვის კი არაა, არამედ შენი თავის შექმნისაა”. ეჰ ვიცი, რომ თარგმნაში მოვიკოჭლებ, ამიტომ ორიგინალს შემოგთავაზებთ: “life isn’t about finding yourself it’s about creating yourself”. ასე ვიქმნები მე. ცხოვრების ბოლოს კი, იმდენად მრავალფეროვანი ვიქნები, რამდენი წიგნიც მექნება წაკითხული. ლიტერატურა, კარგი რაღაცაა. ჩემს ბიძაშვილს, რომელიც აგერ უკვე მეოთხე კურსზეა, უნივერსიტეტში აქვს ასეთი საგანი: “მეცხრამეტე საუკუნის ლიტერატურული შედევრები”. ლექტორი აძლევთ წიგნს წასაკითხად, შემდეგ კი, ლექციაზე დისკუსია აქვთ. ხომ მშვენიერია? მეც მინდა ასეთი საგანი! ოღონდ სკოლაში.
-რაზე ფირობ?-ჰკითხა თავადაც შეშინებულმა.
-ლიდაზე.. გახსოვს “მზიან ღამეში” ლიდა?
-მახსოვს..
-ხოდა მეშინია, მეც ლიდა არ გავხდე. ნამდვილსიყვარულ დაკარგული, უმარილწასმული, ცოტა ვულგარული, მაგრამ კეთილი ლიდა.-თვალზე ცრემლი მოადგა და სიგარეტი გვერდზე გადადო.
ასეთი დიალოგია ერთ ჩემს მოთხრობაში. ცუდი მოთხრობაა, მაგრამ მაინც ვწერ. ჰეჰ.. რამდენი ხანია ვწერ.
მამამ მითხრა პური ამოიტანეო. გავედი სახლიდან. ქუჩა ისეთი ცარიელი იყო, რომ თავი ზედმეტად ვიგრძენი. გამყიდველთან მივედი და ფული მივაწოდე. სანამ ხურდას მაძლევდა დახლზე ნიკაპი ჩამოვდე და “ციგნისბავშვური” მზერა ვტყორცნე შოკოლადების სექციას. მე და მამა მომავალი ძაღლის სახელზე ვკამათობთ. დღეში მინიმუმ 10 სახელს ვეუბნები, მაგრამ არც ერთი არ მოწონს. მტკიცედ აქვს გადაწყვეტილი კაჩუმა დაარქვას. კაჩუმა ერქვა მის პირველ ძაღლს, მაშინ, როცა 6 წლის იყო და ერაყში ცხოვრობდა.
“თვალები აღარ მტკივა და ამას იმიტომ ვწერ.
ადრე ყველაფერი ძალიან უფერული იყო. ადრეში ზამთარს ვგულისხმობ. ცაც, სახლებიც, ხეებიც, ხალხიც უფერული იყო. დღენიადაგ იმაზე ვწუწუნებდი, ცუდი ამინდია-მეთქი. დღეში იმდენჯერ ვამბობდი, რომ მოღრუბლული იყო, რომ დედამ სინოპტიკოსი შემარქვა. ახლა ყველაფერი მწვანეა. ხალხი კი ისევ უფერულია.” იღუბლება.