Tag Archives: ბლოგი

სიჩუმე

ბოლო პოსტი ბლოგზე 28 სექტემბერს დავწერე. ბლოგის დაბადების დღეზე იყო.
მას მერე ჩუმად ვარ.

ნოემბრიდან ივნისამდე  არაფერი დამიწერია. მუზამ “სხვაზე” იეჭვიანა და დამტოვა. სიტყვებს აღვიქვამდი როგორც ურთიერთობის საშუალებას და არა აზრის გამოხატვის ხერხს. საკუთარი აზრი მუზას გავატანე. ჩემი კალამი ფურცელზე მხოლოდ მელანს ტოვებდა.

არაფერს აღარ ველოდი, მაგრამ ერთ დღესაც “სიტყვები” თავისით დაბრუნდნენ ჩემს გონებაში. მონატრებული ქაოსი თავისით მოიტანა (ალბათ)ქარმა, რომელსაც სეტყვასავით შემოჰყვა მუზა. ის ჯერ კიდევ ვერ შემოვირიგე, მაგრამ ამაზე ვმუშაობ.

მუშაობაზე გამახსენდა! ძველ პოსტებს გადავხედე და ნოსტალგიამაც შემომირბინა. პოსტების წაშლაზეც კი ვფიქრობდი, მაგრამ ეს ჩემი წარსულია და საკუთარ თავს ვერ გავანადგურებ. თვეების განმავლობაში იმდენი ემოცია შევინახე სულში, რომ ყველაფერი ერთმანეთში აირია და ახლაღა ვცდილობ მათ წესრიგში მოყვანას.

მე ვაგრძელებ იმას რაც წლების წინ დავიწყე. ამჯერად აღარ შევწყვეტ წერას.

მიხარია, რომ ეს დღე დადგა. მივხვდი რას ნიშნავს “გულიდან ლოდის გადავარდნა”.start

 

Advertisements

1 წელი

ჰეეპი ბიორზდეიი ტუუ მიიი!!!-ამღერდა დილას ჩემი ბლოგი.
ჰეეპი ბიორზდეი ტუ იუ-ამოვღერღე რაღაცნაირად და სკოლაში წავედი.
მოვედი სკოლიდან და მამაჩემს მივაძახე:
-პაზდრავლაუუუ!!! მამააა გიილოცავ დაბადების დღეეს! გისურვებ ჯანმრთლობას ბედნიერებას წარმატებას და ვაფშე ჩემ კარგ შვილობას გისურვებ!-ამ დროს ძაღლი შემომახტა და ჩემი სულისკვეთება მის მოფერებაში გადაიზარდა.
საქართველოში კი ბნელოდა, ბნელოდა და ბნელოდა. სანამ ცხვირწინ არ დაუდეს სიბნელე მანამდე ხმას არავინ იღებდა. ყველა სამარე იყო და პირში “georgian water and power”-ის წყალი ჰქონდათ ჩაგუბებული. ფეხებზე ეკიდათ ყველაფერი რაც მათ არ ეხებოდა.
ასე გავჩუმდი მეც. ჩემი ხმის ამოღებას რა აზრი ჰქონდა? მე არავინ მომისმენდა. ვცადე და არ გამომივიდა. მერე შევქმენი ბლოგი! დიდად არც ამან უშველა რამეს, მაგრამ სამაგიეროდ ბევრი რამე შემმატა.
366 დღე გავიდა იმის მერე რაც მე ბლოგი შევქმენი. გავიცანი უამრავი ადამიანი, რომლებიც ძალიან მიყვარს, მიუხედავად იმისა, რომ რეალურად არც ერთს ვიცნობ. გავწევრიანდი შვიდ ბლოგერულ ჯგუფში, მაგრამ მაგნუმს არაფერი შეედრება. ❤ :ოსკარისაღებისმომენტი:
დიდი მადლობა მეგობრებს! ვინც აქტიურად მკითხულობდნენ,
დიდი მადლობა ნუცას! ეს რომ არა, ბლოგი იქნებოდა რაღაც საოცრება!
დიდი მადლობა ყველა მკითხველს, კრიტიკოსს, ბლოგერს და საერთოდ ყველას!
51 პოსტი
2 გვერდი
7 კატეგორია
93 თაგი
2-ჯერ ტოპებში მოხვედრა და
უამრავი დადებითი ემოცია!
დიდი მადლობა 28 სექტემბერო! შენ ჩემს ცხოვრებაში მარიშკალიას ბლოგი შემოიტანე!
ყველაფრის მიუხედავად იწოდებოდა ბლოგერად მაინც სხვა გრძნობაა..
დიდი სიყვარულით და სენტიმენტებით თქვენი (ცოტა არანორმალური) მარიშკალია ❤

44 დღე

44 დღე თბილისში არ ვყოფილვარ. იმდენად გადავეჩვიე ყველაფერს რაც აქ ხდებოდა, რომ თავს უცხოდ ვგრძნობ. თუმცა, სასაცილო ისაა, რომ თითქმის არაფერი შეცვლილა. ჩემი მეგობარი მართალია, შეცვლილი ადამიანი არ არსებობს, ყველაფერი ილუზიაა. მეც ალბათ ილუზიას ვიქმნიდი ზოგიერთის შესახებ. ადამიანთან თუ აღარაფერი გაკავშირებს ნელნელა შორდები. ჩემს შემთხვევაში ზედმეტად ნელა მოხდა. მართლაც გავიზარდე. მათთან შედარებით, უკვე დიდი ვარ. ისინი კი დარჩებიან ისევ იმ სამყაროში სადაც მეც ვიყავი და ალბათ ოდესმე გამოვლენ. ისე შემხვდნენ, როგორც ადრე ჩვენ ვხვდებოდით ვინმე ძველ ნაცნობს. უცნაურია, მაგრამ გამიხარდა. თავისუფლად ვიგრძენი თავი. პიროვნებად ჩამოვყალიბდი და საკუთარი თავი შევქმენი. მადლობა ბერნარდ შოუს ჩემი “განათლებისთვის”.(“life isn’t about finding yourself, life is about creating yourself”)
დიდხანს ვოცნებობდი დასვენებაზე. აი დავისვენე კიდეც და აღმოჩნდა, რომ იმაზე კარგად ვიდრე წარმომედგინა. დილას გაღვიძებულმა არაგვის ხეობის ნაცვლად 16-სართულიანი კორპუსის დანახვამ დიდად არ გამახარა.
თბილისში ყოფნამ ბევრი რამ გამახსენა. თუნდაც ის, რომ მთელი წელი წამპალ სკოლაში უნდა ვიარო წამპალ ბავშვებთან ერთად, თუმცა, ამან აღარ დამძაბა, პირიქით გამიხარდა, რომ ეს აღარც მაღელვებდა. კიდეც ის, რომ უამრავი სასწავლი მექნება და ყველას საქმე სკოლაში მე უნდა მეკეთებინა. არც  ამას ავუღელვებივარ, გადავწყვიტე, რომ არაფერსაც არ გავაკეთებდი. მედალს მაინც არ მომცემენ და.. არც მთლად უსაქმური გავხდები, მაგრამ ათას უაზრო პროექტს არ შევიტენი.  მოკლედ აღმოჩნდა, რომ მთელი წელი პრობლემა ჩემში ყოფილა. ყველა ადამიანი თავის შეცდომას ან წარუმატებლობას სხვას აბრალებს, იმიტომ, რომ საკუთარი თავის დადანაშაულებით ისინი ვალდებულნი არიან თავადვე გამოასწორონ ყველაფერი. ამის გაკეთება კი ეზარებათ. მე აღარ მეზარება. პასუხისმგებლობას საკუთარ თავზე ვიღებ.
ზაფხული ოფიციალურად დამთავრდა, თანაც მაგარი წვიმით(სიმბოლურობა მომეწონა), ახლა შემოდგომის დროა. ჩემთვის ესაა ახალი წელი!
happy new year!
P.S. ღმერთმა უწყის რამდენჯერ მითქვამს, რომ წერას განვაგრძობდი, მაგრამ არ დავაყენე საშველი. ახლა არ ვდებ პირობას, რომ ბევრს დავწერ!(ეგება რამე მეშველოს)
P.P.S. ბლოგი რა კარგი რამე ყოფილა ❤

ახალი წელი პარიზში

მე მინდა ახალ წელს პარზში შევხვდე. ეიფელის კოშკის ან ლუვრის გამო არა! არც სიყვარულის პოვნა მინდა “მარადიული სიყვარულის ქალაქში”, უბრალოდ მინდა “ვალენტინოს” წითელ კაბაში გამოწყობილმა, 31 დეკემბერ საღამოს ჩემი სასტუმროდან გამოვიდე და პარიზის წვრილ ქუჩებს გავუყვე. ვისეირნო მანამ, სანამ არ დავიღლები, შემდეგ კი ერთ პატარა და მყუდრო კაფეში დავჯდე, ყავა და ტირამისუ შევუკვეთო და მხიარულ ფრანგებს დავაკვირდე. მვუსმინე მათ მელოდიურ ენას, რომელზეც თითქმის არაფერი მესმის!
ქუჩაში მხირული სანტა მინდა შემხვდეს, რომელიც გამვლელებს ულოცავს დამდეგს. მას თბილად გავუღიმებ, მაგრამ ალბათ ვერაფერს ვეტყვი. ვინმე ქუჩის მუსიკოსთან ერთად ერთ ნაცნობ სიმღერასაც ვიმღერებდი.
ვიპოვი ერთ, მაღალ სახლს, საიდანაც მთელი პარიზი გამოჩნდება, მის სახურავზეც ავალ ქუსლიანი ფეხსაცმლის და ძვირფასი კაბის მიუხედავად და დაველოდები 12 საათს. როცა ფეიერვერკები დამთავრდება, რომელიმე სახლში დაუპატიჟებლად შევიჭრები და ბოლო ხმაზე დავიძახებ goole translate-დან დაზეპირებულ სიტყვებს: heureuse nouvelle année!!!!!! გაოცებულ ოჯახს დავტოვებდი და ღიღინით დავუბრუნდებოდი ჩემს დამხვედრ ქალაქს, რომელისგანაც დიდ სასწაულს ველოდი! ისე თუ ვინმე სიმპატიური ახალგაზრდა ფრანგი შემხვდებოდა დიდი სიამოვნებით ვეცეკვებოდი ვალსს(რომელიც ჩემმა ბიძაშვილმა ზაფხულში მასწავლა! <3).
P.S.მრავალ ახალ წელს დაესწარით ჩემო საყვარელო მკითხველებო, მადლობთ, რომ ამ 3 თვის განმავლობაში რაც მე ბლოგოსფეროში გამოვჩნდი თვალს ადევნებდით ბლოგს. წარმატებას და თქვენი სანუკვარი ოცნებების ასრულებას გისურვებთ!
სიყვარულით და პატივისცემით თქვენი მარიშკალია! ❤

Paris je t’aime… ❤

 

 

 

ჩემი დილა

მამაჩემი ხმაურიანად გავიდა სახლიდან და კარებიც გასაღებით დაკეტა. გამომეღვიძა და მივხვდი, რომ დაძინების “პრასვეტი” აღარ მქონდა. ავდექი, მაგრამ ჩაცმის დაზარების გამო, თაგვიან პიჟამოზე პირდაპირ დიდი, თბილი, ვარდისფერი ხალათი შემოვიცვი. ე.წ. ჩუსტები რომ ვერ ვიპოვე, უგებს დავწვდი და წინდაზე ამოვცვი. მშიოდა, მაგრამ არ შევჭამე. სააბაზანოში რომ შევედი, ისეთმა ნაცემმა არსებამ გამომხედა, რომ სასწრაფოდ შევიხსი წყალი, მაგრამ ამანაც ვერ მიშველა, ისევ ნაცემი არსება ვიყავი, ოღონდ ახლა უკვე სველი. სამზარეულოში შევედი, მაგრამ მაინც არ შევჭამე და კომპიუტერთან გამოვედი.
გამახსენდა! დღეს ოთხშაბათია! ვიფიქრე მოლის ახალი ჯეოპარდი ექნება-მეთქი და შევირბინე სანახავად. მართალი აღმოვჩნდი, მშვენიერი ჯეოპარდი დამხვა. ცხოვრებაში პირველად მივიღე მასში მონაწილეობა და ვნახოთ რა იქნება!
facebook-ზეც შევირბინე, მაინც რა იცი რა ხდება! არაფერიც არ ხდება, ყველა სტატუსი ასეთი იყო:აუ მეძინება, წავედი, მშია, გამაგდეთ ვინმემ აქედან… გამოსვლას ვაპირებდი და კლასელმა მომწერა. დავრჩი. ისევ ბლოგზე დავბრუნდი. ზოგიერთი პოსტი ვნახე და მერე კუჭმა უცენზუროდ მომიხსენია და სამზარეულოში გავედი. ჩაი დავისხი და მჭადების მომზადებას შევუდექი. (ისევ ვწერ თითქოს ძნელი იყოს)
ახლა ვზივარ აქ. ლინმიანი ჩაით(ი)  ვტკბები და ვცდილობ არ ვიფიქრო იმაზე, რომ 3 საათზე “ზუბნაია ფეია”-სთან უნდა წავიდე.. ვინც ვერ მოხვდა სტომატოლოგი ვიგულისხმე..
P.S. გუშინ უკვე მერამდენედ ვუყურე mr. and mrs. smith.. ეჰ რა სახლს ანგრევეენ.. 😦
P.P.S.რა უცნაური დილა მაქვს! 😀