Tag Archives: ბედნიერება

On the road

მთაწმინდის გზაზე ვიყავით. მანქანა საშინელი სისწრაფით მიჰყავდა ჩემს მეგობარს. ჰაერის ნაკადი სახეზე მეფერებოდა და გრძელ თმას თავის სურვილზე ათამაშებდა. მთხოვეს რადიოს ბოლომდე აუწიეო. ახლაც წარმოდგენა არ მაქვს ვინ მღეროდა, მაგრამ რაღაც კარგს ამბობდა ის კაცი, ასე მგონია. ხეების ჯარი ერთმანეთს ენაცვლებოდა და თითქოს გზის პირას ჩამწკრივებული ერთ სხეულს ქმნიდა. მეღიმებოდა ბედნიერებისგან. ჩემი ქალაქი ციცინათელების ბუდეს ჰგავდა შორიდან. აკიაფებული სახლებს შორის სიბნელის ლანდები კრთებოდა და თბილისის ჩაძინებას ელოდა, რომ უკუნის ფერხულში ჩაბმულიყო. მე და ჩემი მეგობრები მანქანაში ვისხედით და მე ვიცოდი, მათ არასდროს დავკარგავ. 10 წლის მერე თუნდაც დიდი ხნის უნახავებს ასე უეცრად სადმე მოგვინდება ღამე გასეირნება. ისევ ასე გვეყვარება ერთმანეთზე ხუმრობა და გიჟებივით მოქცევა.

-100 ისტორია დღიურიდან.

Advertisements

ბედნიერება

არ ვიცი ამას რატომ ვწერ, მაგრამ ვიცი, რომ ლეპტოპის დაჯდომამდე უნდა მოვასწრო. მუსიკა ყოველთვის შთამაგონებს და იდეებს მაწვდის–ხოლმე და ახლაც ასე მოხდა.  არც ის ვიცი ეს თემა სად ვიპოვე, მაგრამ უნდა დავწერო ბედნიერებაზე. უფრო სწორად ჩემს ხედვაზე. 🙂 Continue reading ბედნიერება

არაგვის ხეობა

დილის ექვს საათზე გამეღვიძა. ღამე ოთხზე დავიძინე და ახლა ძაღლის ყეფამ გამაღვიძა. წვიმაში სიარულმა თავისი შედეგი გამოიღო და ჩემი ხმა სასწაულად დაბზარული, სხეული კი მტკივანი იყო. ორი ზომით დიდ სვიტრში და ჯინსში გამოვეწყვე. სახლში ორი მეგობრის ძებნა დავიწყე. ორივე იმ დღეს მიდიოდა. მანსარდაზე ავედი –იქ დამხვდნენ. ორი ყველაზე კომფორტული სკამი დაუტაციათ. გამეცინა. უხმაუროდ მიახლოება არ გამომივიდა სასწაულად ურემონტო მანსარდაზე ყველაფერი შხრიალებს. უხმოდ გამომხედეს. მათ შორის კართან ჩამოვჯექი.
საშინლად ნისლიანი დილა იყო.  აქ ასეთი ამინდი არასდროს მინახავს. კაკლის და თხილის ტოტებს შორის არაგვის ნაპირები ჩანს, მის უკან კი ტყით შემოსილი მთები. ახლა ამ მთებზე ღრუბლის ფთილებს მშვიდად ეძინათ. სიცივე ჩვენს ძვლებსაც კი აცახცახბდა, მაგრამ იმ მომენტში ყველაფერი სულ ერთი იყო. თხილის ტოტიდან სინდიოფალას ნაცრისფერი კუდი დავინახე. ცოტა ხანში თხილის ნაჭუჭის ძირს დაგდების ხმა გავიგე.

სოფელს ჯერ კიდევ ეძინა. მხოლოდ მამლის გაბმული ყივილი, არაგვის უსიტყვო შეგონებები და სიოს მოსვლით გახარებული ფოთლების შრიალი არღვევდა სიჩუმეს. არც ერთი ხმას არ ვიღებდით. მე ბედნიერი ვიყავი. ჩემი მეგობრები ჩემთან იყვნენ და ის სულ არ მანაღვლებდა, რომ 12 საათში ისინი თბილისში დაბრუნდებოდნენ. მე ყველაფერი მქონდა რაც სრული ბედნიერებისთვის მჭირდებოდა. ჩემი მეგობრები ადგილას, რომელიც ჩემი სიყვარულია.
დილის 6 საათზე მე ბედნიერი ვიყავი.
როდისმე, გულით კიდევ მოგისმენ..