Category Archives: ხალხი

ქართულის დავალება

ეს ესე ქართულის დავალებად მქონდა. მართალია 2 კვირის წინ, მაგრამ ახლა გამახსენდა და აქ ვაქვეყნებ! ისედაც დიდი ხანია არ დამიწერია! 🙂
სათაური: “როგორ მოქცეულხართ ისეთ შემთხვევაში, როცა ჩაგითვლიათ, რომ საზოგადოება თქვენს მიერ უსამართლოა?”
ჩემთვის საზოგადოების გავლების ქვეშ მოქცევა, თითქმის ყველაზე დიდი დამარცხებაა. მთელი გაცნობიერებული ცხოვრება ვცდილობ არ ვიყო ისეთი, როგორებიც არიან სხვები. თუმცა ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ვამტკიცებ, თითქოს სხვაზე რამეთი უკეთესი ვარ. რამდენჯერაც ესე, თემა ან რაიმე სახის ჩანაწერი დამიწერია, იმდენჯერ ვიმეორებ, რომ “შეუძლებელია იცხოვრო საზოგადოებაში და არ იზიარებდე მის აზრს”. (დაილოცოს ამის მთექმელი?!) უმრავლესობასთან მარტო დაპირისპირების და ამავდროულად გამარჯვების შანსი ძალიან ხშირად ნულს უტოლდება.
ცოცხალი მაგალითების გვერდის ავლით, თქვენი მეხსიარებიდან “ალუდა ქეთელაურს” და დავით კლდიაშვილის “შერისხვას” მოვუხმობ. მიუხედავად მათ შორის არც ისე მცირე განსხვავებისა, ისინი ერთ შინაარსობრივ დატვირთვას ატარებენ. სხვათა შორის, მომავალი “ამბოხებულებისთვის” მშვენიერ სახელმძღვანელოს წარმოადგენენ.
თუ ჩემს პირად მაგალითს განვიხილავთ, (რაც სამაგალითოდ ნამდვილად არ გამოდგება) ვიტყვი, რომ ზემოთხსენებულ საზოგადოებრივ აზრს ხშირად გადავყრივარ და ჩემი(არასამაგალითო) ხასიათიდან გამომდინარე, არარაციონალური გადაწყვეტილება მიმიღია. კერძოდ კი, (ხშირად) უმიზეზო და (იშვიათად)ჩხუბი დამიწყია. თუმცა, იმედი მაქვს მომავალში დავჭკვიანდები და მასასთან, რომელსაც აუცილებლად ჰყავს მეთაური, შეძლებისდაგვარად საერთო ენას თუ არა, ურთიერთობის ალტერნატიულ გზას მაინც გამოვნახავ.
ამ ესეს წაკითხვას საერთოდ არ ვაპირებდი, მაგრამ ისე გამოვიდა, რომ 10-ანი მივიღე! 😛
P.S.არაფერი არ შემიცვლია ზუსტად ასე მეწერა ყველაფერი! 🙂

რა ვქნა სურათი რომ არ დამედო, არ შემეძლო! 😛
Advertisements

არ მაპატიოთ!!!

მთელი კვირაა ყველა ადამიანის სტატუსები (როგორც ყოველთვის) ერთმანეთს ჰგავს. არა ცხონებული და დედაჩემის მიერ დატირებული ვიტნის შესახებ არა. “მაპატიეთ ყველამ თუ კი რამე მიწყენინებია”, “ბოდიში ბავშვებოო” და მისთ.. “პოპულარულმა გვერდებმაც” არ დააყოვნეს და სასწრაფოდ გააკეთეს ასეთივე შინაარსის სურათები.

ამას ქვემოთ დაბარებულივით აწერია "გააზიარეთ"

მოდით დავიწყოთ თავიდან. დავუშვათ მე რომელიმე თქვენგანს ვაწყენინე. აქედან გამომდინარეობს ორი რამ, ან მინდოდა ამის გაკეთება და ბოდიშს მაინც არ მოგიხდით, ან ვნანობ ჩადენილს და მინდა გთხოვოთ პატიება. აქედან კიდევ გამომდინარეობს, რომ მე ე.წ. შენდობას გთხოვთ მაშინ როცა ეს საჭირო იქნება, ან მე ვიქნები მზად. (აქვე ქვეპუნქტი) არ დაველოდები შენდობის კვირას, რადგან ეს მე შეურაცხყოფა მგონია! მარტო იმიტომ გამახსენდა, რომ ასეა საჭირო? თუმცა ამას შეიძლება გარკვეული გამამრთლებაც ჰქონდეს. ეს ეხება უშუალოდ იმათ ვისაც პატიებას თხოვენ.მთელი კვირა გაგახსენდება, რომ მან ბოდიში მოგიხადა და შენც მიიღებ (არასააფთიაქო) წამალს. გადაკითხვისას მივხვდი, რომ საოცრად უბადრუკი გამართლებაა, თუმცა თუ გნებავთ იყოს ასე..

პ.ს.კატეგორიულად გთხოვთ არ მაპატიოთ ამ კვირაში არაფერი! ხვალიდან შეიძლება! :დ

პ.პ.ს.  ისე უფრთხილდით ამ ახალ ვირუსს, ქე რომ ყველა შეაშფოთა!!

 

ზარი საფრანგეთიდან

რამოდენიმე დღის წინ, სადღაც საღამოს 10 საათზე, სახლში ტელეფონის ხმა გაისმა.(აქ საშინელებათა ფილმის კადრი არ წარმოიდგინოთ) რადგან არავინ არ შეიმჩნია ეს ხმა, ისევ მე ავეთრიე და მივეთრიე ტელეფონთან.
-ალო
-ალოოოოო!-დაიძახა ქალის გამყინავმა და უცნაურაქცენტიანმა ხმამ.
-გისმენთ..-დავიბენი.
-ილიას თხოვეთ!-ისიც დაბნეული ჩანდა.
ვიის?-ისეთი გაოცებული ხმა მქონდა, რომ კინაღამ გამეცინა. აქვე დავაზუსტებ, რომ ილია ჩემი აწ უკვე ალბათ 7-8 წლის წინ გარდაცვლილი ბაბუაა.
-ილია ბერიკაშვილს.
-უკაცრავად ქალბატონო, მაგრამ ილია გარდაიცვალა.-რაც შეიძლება მშვიდად და გასაგებად ვუთხარი.
-რაააააააააააააა?-იმხელა ხმაზე იკივლა, რომ სასმენი ორგანო ყურმილის გაწევით ძლივს გადავარჩინე.-როდის?
-დიდი ხნის წინ, ალბათ 7-8 წელია.-თან გონებაში ამოვქექე დიდი ხნის წინანდელი მოგონებები. ამ დროს ტელეფონი გაითიშა. მცირედ შოკში ვიყავი და დედაჩემთან გავედი და ყველაფერი მოვუყევი. მერე კომპს მივუჯექი და ამ დროს ისევ დარეკა ტელეფონმა. უკვე დედაჩემმა აიღო.
-გისმენთ..-თქვა დედამ.-არა ქალბატონო ილია ჩემი მამამთილი იყო და დიდი ხნის წინ გარდაიცვალა…. დიახ დარწმუნებული ვარ… 68-ის იქნებოდა..
ახლა კი აგიხსნით რა მოხდა. ეს ქალი, ვისაც საკმაოდ არასასიამოვნო ხმა ჰქონდა ეძებდა თავის კურსელ ილია ბერიკაშვილს, რომელიც სავარაუდოდ 50 წლის არის. თვითონ კი უკვე 20 წელია საფრანგეთში ცხვორობდა. დედაჩემს დიდხანს ელაპარაკა. იმდენი ბოდიში უხადა, რომ ლამის შეგვრცხვა.. 😀 დედას დაპირდა, საქართველოში თუ ჩამოვალ აუცილებლად გნახავთო.
იმ ღამეს ცუდად მეძინა. მესიზმრებოდა პარიზი, რომელშიც წასვლა ასე მინდა, ქართველი ქალი, რომელიც იქ არის, მაგრამ ან დაბრუნდება საქართველოში ან არა.
P.S.ეძღვნება უცნობ ქალბატონს, რომელიც ეძებს ილია ბერიკაშვილს! ❤

არის მანდ ვინმე ნამდვილი?

თქვენ ჩემო (არა)ძვირფასო საზოგადოების წევრებო, რომლებიც საერთოდ არაფერს არ წარმოადგენთ ამ სამყაროსთვის იცით თუ არა “რანი ხართ და რად იქცევით?”. აჰ, ჩაფიქრდით? ნუთუ აზროვნების უნარი მართლაც შეგრჩათ? შეურაცხყოფა იგრძენით? ანუ გრძნობელობაც დაგრჩათ? დიდება ალაჰს! ახლა კი უკვე სერიოზულად გაბრაზდით და საუკუნოთ ირწმუნეთ, რომ მე ათეისტი ვარ და სასტიკად დამგმეთ!
ალოოო!! თქვენ სულ გამოდებილ-დეგენერატ-სულელდიიით?
მოდით დავიწყოთ დავიდან. მე ვთვლი საზოგადოების უმეტესობას უნებისყოფო და უაზრო არსებებად. აქვე პასუხი კითხვაზე რატომ:-საზოგადოების ის ნაწილი, რომლიც წინა წინადადებაში მე ვახსენე არის ერთიდაიგივე აზრისა და შეხედულების მქონე, დაშტამპული ნაგავი. მე იმის წინააღმდეგი არ ვარ, რომ ერთნაირი რაღაც მოგწონდეთ, მაგრამ ასე გლობალურად?
თქვენ არაფერი არ გაღელვებთ გარდა თქვენს მიერ გამოქვეყნებული კომენტარის, ვიდეოს, სურათი თუ სტატუსისა.
მაგალითად მოგიყვანთ ყველასთვის საყვარელ სოციალურ ქსელ facebook-ს. სადღაც, ვიღაცამ გამოაქვეყნა სრულიად უაზრო და უშინაარსო სტატუსი ან ვიდეო, რომელზე კომენტარების რიცხვმა 100-ს გადააჭარბა. საშუალოსტატისტიკურმა იუზერმა ნახა ის მოეწონა (ან არა) და დაწერა კომენტარი. ისე არც ამის წინააღმდეგი ვარ. ეს კომენტარი “მოწონებულ იქნა” რამოდენიმე ადამიანის მიერ, შემდეგ ზემოთხსენებულ პოსტის ნაირსახეობა გაზიარდა და მოედო მთელს ინტერნეტსივცრცეს. შემდეგ ყველამ დაწერა კომენტარებში ერთიდაიგივე და 3 დღის შემდეგ ეს ყველაფერი დავიწყებულ იქნა, რადგან ახალი პოსტი გაჩნდა. ახლა კი მთავარი სათქმელი:
ეს ყველაფერი უმნიშვნელოააა!!!!!!!!
ამის შესახებ მე ადრეც დამიწერია, მაგრამ რადგან არანაირი ძვრა არ მოხდა ამ მხრივ მე კიდევ ერთხელ შეგახსენებთ, რომ იცხოვროოოოოთ! არა უბრალოდ გაატაროთ თქვენი ძვირფასი დრო, რომელიც მართლაც ძვირფასია და რაღა ჩემი აღნიშვნა უნდა და არ ჩერდება და არ ბრუნდება. არა! გააკეთეთ რაიმე განსაკუთრებული, რაც თქვენს შვილებს, შვილიშვილებს, შვილთაშვილებს და სხვა დანარჩენ შთამომავლებს დარჩებათ თქვენგან!
ნუ, რა თქმა უნდა, თქვენ იტყვით, რომ განსხვავებული ხართ და აქვე დაამატებთ მე რა უნდა გავაკეთოო?…. სწორედაც, რომ ამ კითხვის გამოა ეს ქვეყანა ისეთი, როგორის დაწერაც აქ უბრალოდ უცენზურო იქნება.. ისევ იგივე კითხვა ჩნდება მე როგორ შევცვალო ქვეყნის ბედი? მე არანაირად არ მოგიწოდებთ, გახვიდეთ ქუჩაში და მოაწყოთ ფსევდოპროტესტული გამოსვლები და მოსთხოვოთ ვინმეს რამე! არა, მე უბრალოდ გთხოვთ ყველამ საკუთარ თავში ჩაიხედოთ, გაარკვიოთ რისთვის ხართ ამ ქვეყანაზე დაბადებულნი, რითი შეგიძლიათ დაეხმაროთ და ა.შ. გამოერკვიეთ თქვენს თავში!!
და ბოლოს, მე დარწმუნებული ვარ, რომ ეს პოსტი არავის ბედს არ შეცვლის და მხოლოდ თქვენს კლავიატურაზე აკრეფილი კომენტარით მორჩება ყველაფერი…

mf.freeman-ის დიდი თაყვანისცემელი ვარ და გირჩევთ აუცილებლად უყუროთ!

“ნიპრიჩომ” პოსტი

ზღარბი!
მოიცადეთ! არ აღელდეთ! უბრალოდ მინდოდა 2012 წელს პირველი სიტყვა ბლოგზე ზღარბი ყოფილიყო! მიზეზი არ ვიცი და ტყუილად მკითხავთ! ეს წინადადება პირდაპირ ესიტყვება სათაურს! 😀
ილიას დაწერილის არ იყოს, მართლაც “რა გითხრათ, რით გაგახაროთ?!”. მე ვერაფერს გეტყვით, მითუმეტეს გასახარებელს.

მე თქვენ არ მოგიყვებით როგორი საახალწლო განწყობა მქონდა, რადგან თუ ჩემი ერთგული მკითხველი ბრძანდებით ამის შესახებ ინფორმაცია გექნება, მაგრამ თუ არა გადახედე რამდენიმე წინა პოსტს და დარწმუნდებით იმაში, რომ საერთოდ არ მქონია საახალწლო განწყობა 11:59-მდე. 12:00-ზე იმედია ნაპერწკალივით გამიხარდა დრაკონის წლის შემოფრენა, მაგრამ ეს იმდენად წამიერი იყო, რომ დატკბობაც კი ვერ მოვასწარი წესიერად! Continue reading “ნიპრიჩომ” პოსტი