Category Archives: ჩემი ჩანაწერები

ოცნებაზე მოგონება

მჯერა, რომ ყველას გვაქვს უცნაური ოცნებები. არა ისეთები, როგორებიცაა მოგზაურობები, მანქანა, სახლი და ა.შ. აი პატარა სურვილები, სულ რომ არაფერი უნდათ მათ ასრულებას. მეც რატომღაც სულ მინდოდა, რომ, როცა ვინმეს მივწერდი სად ხარ-მეთქი მას ეპასუხა უკან გამოიხედეო.ლიგამუსის აივანზე ვიჯექი ცოტა გაბრაზებული. ის ხალხს შეერია და ვერც კი მივხვდი როდის ჩამომშორდა.ერთი მივაძახე დაბლა ვიქნები მეთქი და გამოვედი. სულ კიდეში დავჯექი და ინტერნეტის დაჭერას შევუდექი. უცებ მომწერა სად წახვედიო ვუთხარი აივანზე ვარ მეთქი. პასუხი მომდის უკან გამოიხედე.

image

ბავშვივით გამიხარდა. რაღაცა არსებობს მეთქი ჩემთვის გავიფიქრე და პატარა ოცნება ახდენისგან აღფრთოვანებულმა სასწრაფოდ უკან გავიხედე და დავინახე, იქვე კიბეების თავში იდგა და ისე მიღიმოდა ამერიკულ კინოებში რომ უღიმიან ხოლმე. წამოვხტი და კარისკენ გავიქეცი თან ღიმილი არ მშორდებოდა სახიდან. როცა ჩავედი ნაწყენმა მკითხა, რატო წახვედიო. იქვე დავსხედით და სერიალებზე ვილაპარაკეთ. 
♣ან რა გამიხარდა ან რა მინდოდა აგერ უკვე მე-2 წელია ვიხსენებ ამ ამბავს და მიკვირს.

Advertisements

On the road

მთაწმინდის გზაზე ვიყავით. მანქანა საშინელი სისწრაფით მიჰყავდა ჩემს მეგობარს. ჰაერის ნაკადი სახეზე მეფერებოდა და გრძელ თმას თავის სურვილზე ათამაშებდა. მთხოვეს რადიოს ბოლომდე აუწიეო. ახლაც წარმოდგენა არ მაქვს ვინ მღეროდა, მაგრამ რაღაც კარგს ამბობდა ის კაცი, ასე მგონია. ხეების ჯარი ერთმანეთს ენაცვლებოდა და თითქოს გზის პირას ჩამწკრივებული ერთ სხეულს ქმნიდა. მეღიმებოდა ბედნიერებისგან. ჩემი ქალაქი ციცინათელების ბუდეს ჰგავდა შორიდან. აკიაფებული სახლებს შორის სიბნელის ლანდები კრთებოდა და თბილისის ჩაძინებას ელოდა, რომ უკუნის ფერხულში ჩაბმულიყო. მე და ჩემი მეგობრები მანქანაში ვისხედით და მე ვიცოდი, მათ არასდროს დავკარგავ. 10 წლის მერე თუნდაც დიდი ხნის უნახავებს ასე უეცრად სადმე მოგვინდება ღამე გასეირნება. ისევ ასე გვეყვარება ერთმანეთზე ხუმრობა და გიჟებივით მოქცევა.

-100 ისტორია დღიურიდან.

გასეირნება მანჰეტენზე

ღამის სამი საათი იქნებოდა როცა ნიკიმ დამირეკა. იცოდა არ დამეძინებოდა, მეორე დღე ძალიან მნიშვნელოვანი იყო. მითხრა ჩემი სმენა დამთავრდა და გამოგივლი გავისეირნოთო. ღამის ნიო-იორკი ძალიან უყვარდა და ხშირად გვისერნია  მისი ძველის ძველი შევროლეთი. მაშინვე დავეთანხმე, ჩემი პატარა ბინის ფანჯრიდან მეზობლის თვალთვალი ისედაც მომბეზრდა. ბებერი ბილი მხატვარი იყო და ო’ჰენრის პერსონაჟივით ყველას არწმუნებდა, რომ ერთ დღეს შედევრს შექმნიდა. მანამდე კი ცენტრალურ პარკში ბამბის ნაყინებს გაყიდვით ირჩენდა თავს და ჩემნაირი ჯიბეგაფეკილი უცხოლებით სავსე სახლში ცხოვრობდა. მაცივარს ჩავუარე და მის დანახვისას ვიფიქრე ბილს ტყემალს დავუტოვებ სანამ წავალ-მეთქი, ერთხელ გავასინჯე და ისე მოეწონა შემეხვეწა გავყიდოთო, მაშინ ვერ გავიმეტე. გამოცვლა დავაპირე, რადგან ჩემი ეიფელის კოშკებიანი პიჟამა შესაფერისად არ ჩავთვალე. ჩემოდანი გავხსენი და თვალი მოვკარი ლილის ნაჩუქარ მოკლე მაიკას. მარწმუნებდა, რომ დავინახე, მივხვდი ზუსტად საშენო იყოო, არადა არც პრინტი მომწონდა და არც ჭიპის გამოჩენდა. ვიფიქრე ჯანდაბას ბოლოს დღეს მაინც ჩავიცვამ-მეთქი. პრინტს რაც შეეხება სამხედრო კომუფლაჟით იყო გაწყობილი და შავად ეწერა fearless. ჩვეულებრივი ჯინსი და მუქი მწვანე კეტები ჩავიცვი, თმა გავიშალე და პატარა ტყავის შავი ჩანთაში საჭირო ნივთები და ნიკის საჩუქარი ჩავალაგე. დიდხანს ვუყურებდი ფოტოაპარატს და ბოლოს ისიც ჩავდე. ამ დროს ნიკიმ დამირეკა.
-შენს სახლთან ვარ, გამოდი.
-ოკეი.

Continue reading გასეირნება მანჰეტენზე

მთვარის ამბავი

ეს ქალაქი დედამიწაზე არ მოიძებნება და მხოლოდ რომელიღაც პარალელურ სამყაროშია. სწორედ ამ სამყაროს ვეძებ. იქ უნდა წავიდე, სადაც წერილები სიყვარულის საიდუმლოს ინახავანენ. შეყვარებულები ვნების ცეცხლისგან ჩუმად იწვიან და გრძნობის ფერფლს ღამის მცველ ვარსკვლავებს ატანენ. იქ უნდა წავიდე, სადაც ფერფლისგან მთვარე იბადება, სადაც ვენერას სარკე ათას ნაწილად იმსხვრევა ყოველი ჩაფერფლილი ცეცხლის გამო. იმსხვრევა და მთელდება.
იქ, სადაც მზეს და ახალდაბადებულ მთვარეს  შორის დიდი ბრძოლაა გამართული. მზე იმ ვნების ცეცხლია, სიყვარული რომ საზრდოობს, მთვარე კი მისი ნაშთი, მოგონებებით შექმნილი და ტკივილის მომტანი. ეს ბრძოლაც, როგორც ყველა სხვა, ძალაუფლების დამტკიცებისთვის მიდის.

” მთვარეა მასზე მოგონება”-მოისმა ფერფლიდან ხმა.
Continue reading მთვარის ამბავი

დღის ბოლოს..

დღეს მითხრეს, რომ ის უნდა დამეწერა რასაც ვფიქრობ. ასეც მოვიქცევი. დღის ბოლოა მაინც.

დიდი ხნის განმავლობაში მივყვებოდი იმ ლოგიკას, რომ თუ კარგის თქმა არ შეგიძლია საერთოდ უნდა გაჩუმდე. თუმცა ჩემმა მწარე ენამ ვერ მოისვენა და მაინც ავრაკრაკდი 🙂
ისე სანამ პატარები ვართ ყოველი დღე გრძელი გვეჩვენება. დრო თითქოს ძალიან ნელა გადის, მოხდენით კი არაფერი ხდება. თითქმის მომბეზრდა “ჟამთა სვლა” და ასეთივე მაღალმხატვრული პათეტიკები. 🙂 საერთოდ აღარ მინდა ვწერო საათებიან ბლოკნოტში.. ჩემი სიტყვების აღარ მეშინია. მე დღეს რაღაც ჩემი დავიბრუნე, ოღონდ რა-ჯერ არ მომიფიქრებია.

ყველაფერი რასაც ვაკეთებთ, ვფიქრობთ და ვგრძნობთ ჩვენი სურვილის მიხედვითა გამოწვეული. თუმცა ყველა ამას ვერ ხვდება. ის მანიაკალური მაზოხიზმებიც ჩვენი გამოწვეულია. მართლა.. 🙂

ხოდა იმის თქმა მინდოდა, რომ ბავშვობის იდეალების დამსხვრება დიდი ტკვილი არ ყოფილა. მართალია, ჯობია ისინი არასდროს გაიხსენოთ, მაგრამ თუ ასე მოხდა და ყველაფერი დიდი სიცარიელე აღმოჩნდა, გული არ უნდა დაგწყდეთ, ეს ყველაფერი თვიდანვე გამქრალი იყო. უბრალოდ ადამიანები უკიდურესად ნოსტალგიურები ვართ და იშვიათად ვთმობთ წარულს. წლების შემდეგაც კი შეგვიძლია  ის დღეები გვედგას თვალწინ, ის ადგილები მოვინახულოთ, ძველი სურათები დავათვალიეროთ და მუცლის ზემოთ ტკვილის თანხლებით გავიხენოთ ბოლო სიტყვები.

უფრო ხშირად არაფერი იცვლება. ვიცი, მაგრამ მაინც ვიხსენებ. ჩემი მწარე ენაც ჯინაზე არ ჩერდება.
გუშინ კიდე ისეთი ამინდი იყო ქარი თმის მოტაცებას, რომ ლამობს და კაშნე ხის ტოტებს ეპოტინება.

“მარიშკააა”-ექოსავით ჩამესმოდა მთელი დღე

P.S. სიმღერასაც ტრადიციულად ვურთავ 🙂