Category Archives: უკატეგორიო

წიგნის მე-14 ფესტივალი

მკითხველნო, ამა ქვეყნისა, მოგესალმებით! ვინაიდან ბოლო პოსტი 16 აპრილს დავწერე, ცოტა მრცხვენია ასე უღიმღამოდ რომ ვიწყებ. თუმცა, უდიდეს პირობას ვდებ, რომ კვირაში ერთ პოსტს მაინც დავწერ! ახლა კი გადავიდეთ საქმეზე.
მოგეხსენებათ 24-27 მაისს წიგნის მე-14 ფესტივალი მიმდინარეობს ექსპო-ჯორჯიას საგამოფენო ცენტრში. შარშან სამწუხაროდ ვერ მოვხვდი, ამიტომ მთელი წლის განმავლობაში ველოდი ამ ფესტივალს. სკოლის და სწავლის გამო ხუთშაბათს და პარასკევს მისვლა ვერ მოვახერხე და ამიტომ გუშინ ვესტუმრე იქაურობას. მე-6 პავილიონში შეძურწულს სრული ქაოსი დამხვდა. შემდეგ გავიგე, რომ პროქტი ყოფილა “მაკულიტერატურა”, რაც სხვათა შორის ძალიან მომეწონა. მაშინვე გამახსენდა ჩემი ბიბლიოთეკა და სინანულის დიდმა ტალღამ დამკრა თავში. ამ დარტყმამ ზემოთ ამახედა და დავინახე “პალიტრას” მფინავი თევზი. ეს სინამდვილე არ გეგონოთ საჰაერო ბუშტი იყო. სამწუხაროდ ფოტოაპარატი არ მქონდა და ვერ გადავუღე. ისე კი მომინდა მომეპარა, მაგრამ ვერ შევწვდი..
ფესტივალზე  შეკრებილი ხალხის მრავალფეროვნებამ და რაოდენობამ სასიამოვნოდ გამახარა. რამოდენიმე ნაცნობი სახეც დავინახე, მაგალითად, შორიდან იბის მოვკარი თვალი, შემხვდა ქევანა, მაგრამ ჩემი სულელური ორჭოფობის გამო არ მივედი, ვაითუ შემეშალოს-მეთქი, თურმე არ შემშლია, შემხვდა ქალბატონი joleane და ისე შეცვლილა, რაც მე ბოლოს ვნახე, რომ კინაღამ ავტირდი! :დ გამომლანძღა პოსტების აღარ წერისთვის და დამარწმუნა “შიმშილის თამაშების” ყიდვაში. ასევე ლამის ძალით წამათრია ანესთეზირებული ბლოგის ავტორის გასაცნობად, მაგრამ არ გავყევი. მიზეზი კი ის იყო, რომ მის პოსტებს ადრე ვკითხულობდი ახლა კი აღარ მახსოვდა.. რომ ეკითხა რამე, რა მეპასუხა? ასე “გავმაზე” ეს შანსიც. სხვა არავინ მეცნო, მაგრამ რატომღაც დიდი იმედი მქონდა მოლი ბლუმს შევხვდებოდი. იმედი გამიცრუვდა. თუმცა მაინც ძალიან ვისიამოვნე.
ჩემს მეგობარს ერთი გამომცემლობის სტენდიდან, მეორეში დავათრევდი, პატარა ბავშვივით შევცქეროდი პრიალაყდიან წიგნებს და ვერაფრით გადამეწყვიტა მწირი ბიუჯეტი რაში დამეხარჯა. იმ მომენტში ბევრი ფული რომ მქონოდა, ალბათ სულაკაურის და ქარჩხაძის გამომცემლობას დავაცარიელებდი, თან პალიტრას და სხვებსაც მივაყოლებდი. უზომოდ ბევრი ვიარე და ბოლოს ისევ სულაკაურის გამომცემლობას მივადექი! შევიძინე სიუზენ კოლინზის “შიმშილის თამაშები” და ჯაბა ზარქუას “მკითხველი უნდა მოკვდეს”. გული დამწყდა, რომ ვერ შევიძინე ორჰან ფამუქის “მე წითელი მქვია”, ნატო დავითაშვილის “ოთხი მხარე და ოთხი სვეტი”, იმპრესიონიზმი, პატრიკ ზიუსკინდის “სუნამო”, რამოდენიმე კულინარიული წიგნი დედაჩემისთვის და ა.შ. სამაგიეროდ ამავსეს სარეკლამო ფლაერებით და დღის ბოლოს იმდენი მქონდა, რომ ჩანთაში აღარ მეტეოდა. სამწუხაროდ კაფით დიდად არ აღვფრთოვანდი, თორემ შიმშილშემოტეული რამეს შევსანსლავდი! არადა ექიმმა მითხრა,  სწორად იკვებე და რეჟიმში ჩაჯექიო. მაგ რეჟიმის ბრალი იყო, რომ 6 საათზე სირბილისგან კუნთები მტკიოდა და ყველგან სკამს ვეძებდი.

ბოლოს ჩემს წიგნებს გადავხედე, მე-11 პავილიონს თვალი მოვავლე, მიკი (ან მინი) მაუსის იქ ყოფნამ გამაოცა და წამოვედი. გულში კი გადავწვიტე, რომ მომავალ წელს იმდენ წოგნს ვიყიდდი, რომ წამოთრევა დამჭირვებოდა.! სახლში დაბრუნებული სასწრაფოდ ვეცი “შიმშილის თამაშებს” და 6 საათში დავამთავრე. ამაზე ცალკე პოსტს აუცილებლად შემოგთავაზებთ ახლა კი თქვენის ნებართვით დაგტოვებთ და ჯაბა Continue reading წიგნის მე-14 ფესტივალი

Advertisements

გაზაფხული მოვიდა(?!)

საწოლზე წამოვწექი. თვალები მტკიოდა, ამიტომ დახუჭვით ვცადე დაამება. “ჩამომალაბორანტეს” მართლაც რა საზარელი სიტყვაა არა? კიდევ ერთხელ წავიკითხე “კაცი, რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარდა”. კარგი კაცი იყო. თვით საძაგელი ემა ბოვარიც კი უყვარდა. მეც მიყვარს ემა ბოვარი. საწყალი, უმადური, ცოდვებით სავსე, “სიყვარულს” მოწყურებული სნობი იყო. ცხოვრებით მუდამ უკაყოფილო გახლდათ და ბეჰომურ საზოგადოებას ეტრფოდა.
გაზაფხული მოვიდა. ადრე ყველაფერი ძალიან უფერული იყო. ადრეში ზამთარს ვგულისხმობ. ცაც, სახლებიც, ხეებიც, ხალხიც უფერული იყო. დღენიადაგ იმაზე ვწუწუნებდი, ცუდი ამინდია-მეთქი. დღეში იმდენჯერ ვამბობდი, რომ მოღრუბლული იყო, რომ დედამ სინოპტიკოსი შემარქვა. ახლა ყველაფერი მწვანეა. ხალხი კი ისევ უფერულია. მწვანე ფერი მომენატრა. ისე ვარ, თითქოს ძველ მეგობარს შევხვდი, რომელსაც არ ვიცი რაზე ველაპარაკო და უხერხულ სიჩუმეს მორცხვი ღიმილით ვარღვევ.
იცით წიგნებში ყველაზე ძალიან რა მომწონს? ყოველ ნაწარმოებში ვპოულობ რაღაც ჩემსას. თუ ვერ ვპოულობ, მაშინ ამ თვისებას ჩემ თავს ვუმატებ. ჯორჯ ბერნარდ შოუმ ბრძანა: “ცხოვრება შენი თავის პოვნისთვის კი არაა, არამედ შენი თავის შექმნისაა”. ეჰ ვიცი, რომ თარგმნაში მოვიკოჭლებ, ამიტომ ორიგინალს შემოგთავაზებთ: “life isn’t about finding yourself it’s about creating yourself”. ასე ვიქმნები მე. ცხოვრების ბოლოს კი, იმდენად მრავალფეროვანი ვიქნები, რამდენი წიგნიც მექნება წაკითხული. ლიტერატურა, კარგი რაღაცაა. ჩემს ბიძაშვილს, რომელიც აგერ უკვე მეოთხე კურსზეა, უნივერსიტეტში აქვს ასეთი საგანი: “მეცხრამეტე საუკუნის ლიტერატურული შედევრები”. ლექტორი აძლევთ წიგნს წასაკითხად, შემდეგ კი, ლექციაზე დისკუსია აქვთ. ხომ მშვენიერია? მეც მინდა ასეთი საგანი! ოღონდ სკოლაში.
-რაზე ფირობ?-ჰკითხა თავადაც შეშინებულმა.
-ლიდაზე.. გახსოვს “მზიან ღამეში” ლიდა?
-მახსოვს..
-ხოდა მეშინია, მეც ლიდა არ გავხდე. ნამდვილსიყვარულ დაკარგული, უმარილწასმული, ცოტა ვულგარული, მაგრამ კეთილი ლიდა.-თვალზე ცრემლი მოადგა და სიგარეტი გვერდზე გადადო.
ასეთი დიალოგია ერთ ჩემს მოთხრობაში. ცუდი მოთხრობაა, მაგრამ მაინც ვწერ. ჰეჰ.. რამდენი ხანია ვწერ.
მამამ მითხრა პური ამოიტანეო. გავედი სახლიდან. ქუჩა ისეთი ცარიელი იყო, რომ თავი ზედმეტად ვიგრძენი. გამყიდველთან მივედი და ფული მივაწოდე. სანამ ხურდას მაძლევდა დახლზე ნიკაპი ჩამოვდე და “ციგნისბავშვური” მზერა ვტყორცნე შოკოლადების სექციას. მე და მამა მომავალი ძაღლის სახელზე ვკამათობთ. დღეში მინიმუმ 10 სახელს ვეუბნები, მაგრამ არც ერთი არ მოწონს. მტკიცედ აქვს გადაწყვეტილი კაჩუმა დაარქვას. კაჩუმა ერქვა მის პირველ ძაღლს, მაშინ, როცა 6 წლის იყო და ერაყში ცხოვრობდა.
“თვალები აღარ მტკივა და ამას იმიტომ ვწერ.
ადრე ყველაფერი ძალიან უფერული იყო. ადრეში ზამთარს ვგულისხმობ. ცაც, სახლებიც, ხეებიც, ხალხიც უფერული იყო. დღენიადაგ იმაზე ვწუწუნებდი, ცუდი ამინდია-მეთქი. დღეში იმდენჯერ ვამბობდი, რომ მოღრუბლული იყო, რომ დედამ სინოპტიკოსი შემარქვა. ახლა ყველაფერი მწვანეა. ხალხი კი ისევ უფერულია.” იღუბლება.

პასუხი უმისამართო წერილს

სანამ კითხვას დაიწყებდეთ ამ პოსტს ეწვიეთ!
აპრილის მზიანი დღე იყო. გრაფის სახლში სიჩუმეს მხოლოდ მისი ფორტეპიანოს ხმა არღვევდა. ის გატაცებით უკრავდა, როცა მსახური შემოვიდა.
-მუსიე, თქვენთან წერილია..-უთხრა ჩუმად ბატონს.
-ვისგან?
-არ ვიცი ბატონო, სახელი არ ეწერა.
-კარგი, დადეთ აქვე და წავიკითხავ.
-დიახ, ბატონო.-მორჩილად უთხრა მსახურმა.
ის მშვიდად ადგა და მაგიდას მიუახლოვდა. კონვერტიდან წერილი ამოიღო და კითხვას შეუდგა. სახეზე სრული გულგრილობა ეწერა, თუმცა ეს მალე შეიცვალა. გაურკვეველი ემოციებით იტვირთებოდა მისი გული. სუნთქვა გაუხშირდა, ხელები აუკანკალდა, მიხვდა ვინც წერდა. გაიხსენა ყოველი წამი, რომელიც მასთან ერთად გაატარა. წარმოიდგინა, თუ როგორ უჭირდა საბრალო გოგონას, ასეთი უიმედო ცხოვრება. სასწრაფოდ ხელი სტაცა ფურცელს და სამელნეს, სადაც ბატის ბუმბული იყო ჩადებული. აკანკალებული ხელით დაიწყო წერა:
“ჩემო მშვენიერო ქალბატონო, თქვენი გამოგზავნილი წერილით თქვენ ჩემს ცხოვრებას სინათლე მოჰფინეთ. ღმერთმანი, რამდენჯერ მომსურვებია, თქვენთან მოვჭრილიყავი და ყველას თვალწინ მეთქვა, თუ რაოდენ ძვირაფსი ხართ ჩემთვის. თქვენ ფიქრობთ, რომ ჩემთვის არაფერს ნიშნავთ?  მე ეს მახარებს.. ეს ნიშნავს, რომ კარგად ვთამაშობდი. პირველ დღეს, როცა თქვენ ჩემს სახლში შემოხვედით იმ დაწყევლილ მეჯლისზე, მოსვენება დავკარგე. თქვენმა სილამაზემ დამაბრმავა: თმა შავი, როგორც ღამე, ტუჩები წითელი, როგორც სისხლი, კანი თეთრი, როგორც თოვლი, ხოლო თვალები.. თქვენი უძირო თავი თვალები.. ყოველთვის, როცა გამიბედავს მათში ჩახედვა, გრძნობების მართვის შესაძლებლობა ხელიდან მეცლებოდა.
ყოველ ღამე, თქვენზე ფიქრით მთავრდება და ყოველი დღე იგივე აზრით იწყება. ყველა ჩემი კომპოზიცია თქვენითაა შთაგონებული. თითოეული ნოტი, რომელსაც ვწერ ერთი მიზნისთვისაა მიმართული. ჩემს ერთადერთ, თუმცა მიუწვდომელ სიყვარულს უსიტყვოდ გააგებინოს ჩემი გრძნობების შესახებ. ნუთუ ამას ვერასდროს ხვდებოდით?! მამიდაჩემი ბერტა კი, კეთილშობილი ქალია. ის ხვდებოდა ყველაფერს. იმ მეჯლისზე, როცა პირველად დაგინახეთ, მაშინვე გამაფრთხილა, რომ არ შემყვარებოდით, თქვენ ხომ ჩემთვის არ იყავით განკუთვნილი. ახალგაზრდობის ჟინი კი ჩემზე ძლიერი აღმოჩნდა.
სიტყვები არ მყოფნის ჩემი უსაზღვრო გრძნობების გამოსახატავად. მათ მხოლოდ მუსიკა გამოხატავს. რა უსამართლოა ეს წუთისოფელი?! რად შეგახვედრათ მან ჩემს გარეწარ ძმას? მას ვერ ეყვარებით ისეთი წრფელი გულით, როგორც მე მიყვარხართ! ეს შეუძლებელია!
მომიტევეთ ჩემო ძვირფასო ასეთი ვნებათაღელვა! ეს სიტყვები ჩემი გულიდანაა წამოსული. ვიცი, ჩვენ ერთად ვერასდროს ვიქნებით.. ამიტომ მინდა სამუდამოდ გავცილდე პარიზს. გავემგზავრები შორეულ ინგლისში და ვიცოცხლებ მხოლოდ იმ აზრით ,რომ თქვენ გიყვარდით. გთხოვთ არ მიიტანოთ ეს გულთან ახლოს, დარწმუნებული ვარ, ეს ორივესთვის უკეთესი იქნება. გახსოვდეთ, მეთქვენ მუდამ მიყვარდით, მიყვარხართ და მეყვარებით…”
გრაფმა მშვიდად დაამთავრა წერილის წერა და მსახურს დაუძახა.
-ანტუან, ეს ჩემს ძმისცოლს გადაეცი.
-კარგი, ბატონო.
-ყველაფერი მზადაა ჩემი გამგზავრებისთვის?
-დიახ..
-კარგი. ჩემს საცოლეს ანასტასიას გადაეცი, რომ საღამოს მივემგზავრებით.-უთხრა გრაფმა ღიმილით.
-დიახ. ბატონო ნებას მომცემთ გკითხოთ?
-მკითხე, ანტუან.
-ანასტასია გიყვართ?
-სიცოცხლეზე მეტად ანტუან..
-მაშ ბედნიერებას გისურვებთ, ბატონო.

ჩემი ბიბლიოთეკა part 2

მგონი ბიბლიოთეკარობა არ მაწყენდა.. ეს ისე  ვთქვი რააა.. თავს არ ვიმართლებ პოსტების არ-წერის გამო და არც იმას ვამბობ, რომ მეზარებოდა. უბრალოდ ვინაიდან და რადგანაც ახლა “პაწა” თავისუფალი დრო ვიპოვე,(არადა დაპირებული მოთხრობა და ქიმიის პროექტი მაქვს დასამთავრებელი, ასევე სამეცადინო ულევი და ახლადგაგებული წლის ბოლოს 8 გამოცდისთვის მომზადება) პოსტი მინდა დავწერო! წინა პოსტში ჩემს ბიბლიოთეკაზე მქონდა საუბარი.. კი ბატონო, რავა შეგედავებით, რომ დიდი ხნის წინ იყო ეგ, მაგრამ მე ახლა გავაგრძელებ.
კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ ვეფხისტყაოსნების რიცხვი საკმაოდ დიდია! სამაგიეროდ რაც აქ ვიპოვე ძალიან ძვირფასად და განსხვავებულად გამოიყურებოდა.. სხვათა შორის საკმაოდ მძიმეც იყო.. ასევე აღმოვაჩინე (ჩემდა ჭირად ნაწამები) შუშანიკი.. როგორც ხედავთ ყდა აქვს არაჩვეულებრივი! ძალიან მომეწონა! 6 ენაზეა ნათარგმნი.


ეს წიგნი კი ჭეშმარიტად გამოხატავს ჩემს ბავშვობას! დედაჩემი ყოველ ღამე მიკითხავდა და მიყვებოდა ზღაპრებს ამ წიგნიდან და იმდენად თბილი და კეთილი მოგონებები მაკავშირებს მასთან, რომ ალბათ ჩემს შვილსაც წავუკითხავ-ხოლმე..
არ შემიძლია არ აღვნიშნო დოსტოევსკის არანორმალურად ბევრი წიგნი!

“მკვდარი სახლის ჩანაწერები” დავიწყე ზაფხულში ბულაჩაურში, მაგრამ ზედმეტად მძიმე აღმოჩნდა ჩემთვის და ნუცას წამოღებული სომერსეტ მოემის ნაწარმოებები წავიკითხე. ახლა გამახსენდა, “წითურის” მთავარი გმირის სიცილი თითქოს მართლაც მესმოდა..
ბებიაჩემი, (წიგნების შემომტანი ადამიანი) აშკარად დიიდ პატივს სცემდა რუსულ ლიტერატურას, რაც წიგნების რაოდენობაში გამოიხატება. სხვათა შორის ეს მე ძალიან მახარებს! 🙂
გამიხარდა თომას მანის “ლოტე ვაიმარშის” პოვნა. ეს იმ წიგნების რიგში მოხვა, რომლების წაკითხვასაც ვაპირებ.  ტოლსტოის “ომი და მშვიდობა” 4 ტომად. საკმაოდ კარგი ყდები აქვს! ხო ვიცი, ყდებით ვმსჯელობ ასეთ შედევრზე..  კიდევ ერთი ვეფხისტყაოსანი..  აგერაა ჩემი “კლასიკი ი სავრემენნიკის” არასრული გამოცემა.. ნეტავ მთლიანი მქონდეს..
ახლა კი წასაკითხი წიგნების გეგმა:
1.შექსპირის დამთავრება.. (ახლ “ჰამლეტის” კითხვაში ვარ.)
2.”დედოფალი მარგო”
3.”მარტოობის ასი წელი” – გაბრიელ გარსია მარკესი
4.”ბურუსი”- მიგელ დე უნამუნო
5.ჯეიმს ფენიმორ კუპერი – “უკანასკნელი მოჰიკანი”
6.ონორე დე ბალზაკი – “შაგრენის ტყავი” და “პოლკოვნიკი შაბერი”
7.სირცხვილი, მაგრამ შარლოტა ბრონტე – “ჯეინ ეარი”
8.პროსპერ მერიმეს ნოველები
9.გი დე მოპასანი  – “წუთისოფელი” (“ლამაზი მეგობარი” სახლში არ მაქვს 😦 )
10. ზემოთ კი ვთქვი, მაგრამ ეგება დაგავიწყდათ, თომას მანი- “ლოტე ვაიმერში”
პ.ს.ვაი და ვუი მეგობრებო! სოფის პოსტი წავიკითხე წერას ვწყვეტო.. გული გამისკდა! სოფიი!! მოგიწოდებ ეგ აზრი თავიდან ამოგდო! ვინც მის ბლოგზე არ ყოფილხართ გირჩევთ ესტუმროთ!

ჩემი ბიბლიოთეკა part 1

ძვირფასო მეგობრებო, ჩვენ აქ შევიკრიბეთ რათა ჩემი ახალი მოჩხლაფორთებული(კარგი სიტყვაა ხო?) რაღაცა წაიკითხოთ!
რაც კი რა წიგნია ჩემს სახლში 90% ბებიაჩემმა იყიდა საბჭოთა კავშირის დროს. მოგეხსენებათ, მაშინ არც წიგნების ფართო არჩევანი იყო და რაც იყო, ისიც სახელმწიფოს ცენზურას გადიოდა. (ყოველ შემთხვევაში ბებიაჩემი ასე მეუბნება)

სწორედ ამიტომ სადაც კი რამე ახალ წიგნს შეხვდებოდა ყიდულობდა და კითხულობდა! (მერე რა, თუ უმეტესობა არც კი ახსოვს?!) ასე აღმოჩნდა ჩემს სახლში

არსებულ ყველა თაროზე ესა თუ ის წიგნი. გაგიკვირდებათ და იმდენად საოცარი ასორტიმენტი მქონია, რომ კინაღამ ვინანე საჯაროს ბარათი რისთვის ავიღე-მეთქი.

დღეს გადავწყვიტე ერთ-ერთი თაროების “ნაკრების”(თუ შეიძლება ასე ითქვას) დალაგება! რაგბიზე წასვლა ვერ მოვახერხე ბილეთების გათავების გამო. გამიხარდა კიდეც წიგნებს დროს დავუთმობ-მეთქი. (არ იფიქროთ, რომ გავგიჟდი წიგნები მიყვარს და რა ვქნა?!) სხვათა შორის სურათებიც გადავუღე ყველაფერს!

რაც აღმოვაჩინე: ხუთ თაროზე სამი “ვეფხისტყაოსანი”(როგორც დედამ მითხრა, ბებია სადაც ახალ გამოცემას ნახულობდა მაშინვე ყიდულობდა), გარდა ამ სამისა, სახლში კიდევ მინიმუმ ხუთი ვეფხისტყაოსანი მაქვს.

გერმანულ-ქართული ან პირიქით, რუსულ-გერმანული ან პირიქით ლექსიკონების რაოდენობა სხვა ყველაფერს აჭარბებს! ხუთ თაროზე 6 წიგნი. ასევე საკმაოდ ვიპოვე დედაჩემისეულა სამედიცინო ლიტერატურა, რომელმაც საპატიო ადგილი დაიკავა

პირველ თაროზე.

მერე რა, რომ სამედიცინოა!? მთავარია ლათინურია! ბავშვობიდან მინდოდა ლათინურის სწავლა!

აღმოვაჩინე ნოსტრადამუსის წინასწარმეტყველებები. აქ კი ერთგვარი მუნჯი შოკი მქონდა. ამ უკანასკნელმა პლუტარქეს გვერდზე დაიდო ბინა. მეორე თაროს დიდი პატივი ხვდა წილად! მთელი ქართული პროზის და ილიას ტომები “დავასახლე” იქ. სხვათა შორის ამ წიგნების შორის ისინი ვიპოვე, რომელთა წაკითხვაც უკვე დიდი ხანია მინდოდა და ისიც, რომელიც წესით წაკითხული უნდა მქონდეს და მრცხვენია, რომ ჯეინ ეარი არ მაქვს წაკითხული.. ისე იმის ბრალია, რომ ჩემმა კლასელმა ტვინი წამიღო წაიკითხეო და ჯინაზე არ წავიკითხე!
სიხარულით კინაღამ სკამიდან (რომელზეც დიდ ძალისხმევის შემდეგ ავძვერი) გადმოვვარდი, რომცა ანდერსენი ზღაპრების წიგნი ვიპოვე! მართალია რუსულად იყო და მე არაფერი მესმოდა ადრე, მაგრამ მე მაინც მიყვარდა ეს წიგნი!
ხო რაც მთავარია! ხვალ დიდი წიგნის კარადის დალაგებას ვაპირებ, ასე რომ  wish me luck!

P.S.ახლა ვორდპრესმა მახარა 45-ე პოსტი გამოაქვეყნეო! ❤