Category Archives: კალმის მსხვერპლი

გასეირნება მანჰეტენზე

ღამის სამი საათი იქნებოდა როცა ნიკიმ დამირეკა. იცოდა არ დამეძინებოდა, მეორე დღე ძალიან მნიშვნელოვანი იყო. მითხრა ჩემი სმენა დამთავრდა და გამოგივლი გავისეირნოთო. ღამის ნიო-იორკი ძალიან უყვარდა და ხშირად გვისერნია  მისი ძველის ძველი შევროლეთი. მაშინვე დავეთანხმე, ჩემი პატარა ბინის ფანჯრიდან მეზობლის თვალთვალი ისედაც მომბეზრდა. ბებერი ბილი მხატვარი იყო და ო’ჰენრის პერსონაჟივით ყველას არწმუნებდა, რომ ერთ დღეს შედევრს შექმნიდა. მანამდე კი ცენტრალურ პარკში ბამბის ნაყინებს გაყიდვით ირჩენდა თავს და ჩემნაირი ჯიბეგაფეკილი უცხოლებით სავსე სახლში ცხოვრობდა. მაცივარს ჩავუარე და მის დანახვისას ვიფიქრე ბილს ტყემალს დავუტოვებ სანამ წავალ-მეთქი, ერთხელ გავასინჯე და ისე მოეწონა შემეხვეწა გავყიდოთო, მაშინ ვერ გავიმეტე. გამოცვლა დავაპირე, რადგან ჩემი ეიფელის კოშკებიანი პიჟამა შესაფერისად არ ჩავთვალე. ჩემოდანი გავხსენი და თვალი მოვკარი ლილის ნაჩუქარ მოკლე მაიკას. მარწმუნებდა, რომ დავინახე, მივხვდი ზუსტად საშენო იყოო, არადა არც პრინტი მომწონდა და არც ჭიპის გამოჩენდა. ვიფიქრე ჯანდაბას ბოლოს დღეს მაინც ჩავიცვამ-მეთქი. პრინტს რაც შეეხება სამხედრო კომუფლაჟით იყო გაწყობილი და შავად ეწერა fearless. ჩვეულებრივი ჯინსი და მუქი მწვანე კეტები ჩავიცვი, თმა გავიშალე და პატარა ტყავის შავი ჩანთაში საჭირო ნივთები და ნიკის საჩუქარი ჩავალაგე. დიდხანს ვუყურებდი ფოტოაპარატს და ბოლოს ისიც ჩავდე. ამ დროს ნიკიმ დამირეკა.
-შენს სახლთან ვარ, გამოდი.
-ოკეი.

Continue reading გასეირნება მანჰეტენზე

Advertisements

მთვარის ამბავი

ეს ქალაქი დედამიწაზე არ მოიძებნება და მხოლოდ რომელიღაც პარალელურ სამყაროშია. სწორედ ამ სამყაროს ვეძებ. იქ უნდა წავიდე, სადაც წერილები სიყვარულის საიდუმლოს ინახავანენ. შეყვარებულები ვნების ცეცხლისგან ჩუმად იწვიან და გრძნობის ფერფლს ღამის მცველ ვარსკვლავებს ატანენ. იქ უნდა წავიდე, სადაც ფერფლისგან მთვარე იბადება, სადაც ვენერას სარკე ათას ნაწილად იმსხვრევა ყოველი ჩაფერფლილი ცეცხლის გამო. იმსხვრევა და მთელდება.
იქ, სადაც მზეს და ახალდაბადებულ მთვარეს  შორის დიდი ბრძოლაა გამართული. მზე იმ ვნების ცეცხლია, სიყვარული რომ საზრდოობს, მთვარე კი მისი ნაშთი, მოგონებებით შექმნილი და ტკივილის მომტანი. ეს ბრძოლაც, როგორც ყველა სხვა, ძალაუფლების დამტკიცებისთვის მიდის.

” მთვარეა მასზე მოგონება”-მოისმა ფერფლიდან ხმა.
Continue reading მთვარის ამბავი

პოსტი არაფერზე

-მთავარი კითხვაა იტყუები? მე ყოველთვის..

sffffffff

-აქ რას აკეთებ? კლასში მაინც ამოდი რამეს გაიგებ..
-ჩემი შენ გითხრაო.

-როგორ დაკარგე?
-აი ასე უბრალოდ. ხდება-ხოლმე.

-მოგწონს?
-3 დღის თემაა.
-იტყუები?
-შენ?

-იცი რა თბილია?
-იქნება აბა რა.

-ხოდა გადავიტანოთ ხუთშაბათს!
-მადლობა, მასწ.

-მე კი ვიცი რატომაც ვარ ჰაერში, მაგრამ…
-უკვე ჩვენც ვიცით.

-“პრივეტ”-ღიმილი.
-“პრივეტ”-გაოცება.

Continue reading პოსტი არაფერზე

ქართულის დავალება

ეს ესე ქართულის დავალებად მქონდა. მართალია 2 კვირის წინ, მაგრამ ახლა გამახსენდა და აქ ვაქვეყნებ! ისედაც დიდი ხანია არ დამიწერია! 🙂
სათაური: “როგორ მოქცეულხართ ისეთ შემთხვევაში, როცა ჩაგითვლიათ, რომ საზოგადოება თქვენს მიერ უსამართლოა?”
ჩემთვის საზოგადოების გავლების ქვეშ მოქცევა, თითქმის ყველაზე დიდი დამარცხებაა. მთელი გაცნობიერებული ცხოვრება ვცდილობ არ ვიყო ისეთი, როგორებიც არიან სხვები. თუმცა ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ვამტკიცებ, თითქოს სხვაზე რამეთი უკეთესი ვარ. რამდენჯერაც ესე, თემა ან რაიმე სახის ჩანაწერი დამიწერია, იმდენჯერ ვიმეორებ, რომ “შეუძლებელია იცხოვრო საზოგადოებაში და არ იზიარებდე მის აზრს”. (დაილოცოს ამის მთექმელი?!) უმრავლესობასთან მარტო დაპირისპირების და ამავდროულად გამარჯვების შანსი ძალიან ხშირად ნულს უტოლდება.
ცოცხალი მაგალითების გვერდის ავლით, თქვენი მეხსიარებიდან “ალუდა ქეთელაურს” და დავით კლდიაშვილის “შერისხვას” მოვუხმობ. მიუხედავად მათ შორის არც ისე მცირე განსხვავებისა, ისინი ერთ შინაარსობრივ დატვირთვას ატარებენ. სხვათა შორის, მომავალი “ამბოხებულებისთვის” მშვენიერ სახელმძღვანელოს წარმოადგენენ.
თუ ჩემს პირად მაგალითს განვიხილავთ, (რაც სამაგალითოდ ნამდვილად არ გამოდგება) ვიტყვი, რომ ზემოთხსენებულ საზოგადოებრივ აზრს ხშირად გადავყრივარ და ჩემი(არასამაგალითო) ხასიათიდან გამომდინარე, არარაციონალური გადაწყვეტილება მიმიღია. კერძოდ კი, (ხშირად) უმიზეზო და (იშვიათად)ჩხუბი დამიწყია. თუმცა, იმედი მაქვს მომავალში დავჭკვიანდები და მასასთან, რომელსაც აუცილებლად ჰყავს მეთაური, შეძლებისდაგვარად საერთო ენას თუ არა, ურთიერთობის ალტერნატიულ გზას მაინც გამოვნახავ.
ამ ესეს წაკითხვას საერთოდ არ ვაპირებდი, მაგრამ ისე გამოვიდა, რომ 10-ანი მივიღე! 😛
P.S.არაფერი არ შემიცვლია ზუსტად ასე მეწერა ყველაფერი! 🙂

რა ვქნა სურათი რომ არ დამედო, არ შემეძლო! 😛

სიკვდილი

აუ მოვკვდი?? ჯანდაბა რატომ მოვკვდი? დამეჯახა ის მანქანა ხო? აუ მომეშალა ნერვები რა დროს ჩემი სიკვდილი იყო? ჯანდაბა რა..
არ მეგონა სიკვდილი ასეთი ფორმალური პროცესი თუ იყო! კი არადა უსიცოცხლო. აა ხო ეგეთიც უნდა იყოს! მოიცადეთ, აღვწერ: მკრთალად მანათობელი ერთადერთი ნათურა, პატარა ოთახი, ნაცრისფერი კედლები, რამოდენიმე სკამი, საოფისე მაგიდა და დიდი კამოდი. სკამებზე დაღონებული ადამიანები ისხდნენ. ერთი თავისუფალი იყო და მივხვდი, რომ უნდა დავმჯდარიყავი. მაგიდასთან ერთი შუახნის, სათვალეებიანი ქალი იჯდა მშვიდი, მაგრამ ცოტა ბოროტი გამომეტყველებით. ის მშვიდად წერდა რაღაცას. დავინტერესდი რას აკეთებდა, მაგრამ ვერ დავინახე და ადგომის შემრცხვა. აი მოვკვდი, მაგრამ ზრდილობა შემრჩა. გამიხარდა!
უცებ გამახსენდა! ეხლა რა მოხდება? ჩემს თავზე არ ვფიქრობ. დედაჩემი? საწყალი დედა. მამა. ნათესავები.  მეგობრები.. ჯანდაბა რატომ მოვკვდი? დაეცეს მეხი იმ მძღოლს! არა მოიცა ცოდოა ისიც.. ნეტა ეგ თუ გადარჩა? ეჰ, ნეტავ არ შეიძლება რომ დავბრუნდე?
არადა სულ ვფიქრობდი, რომ სანამ მოვკვდებოდი წერილს დავწერდი სადაც ყველაფერს ვაღიარებდი და ყველაფერს ვიტყოდი. ახლა კი ვერც წერილი მოვასწარი და ვერც ვიდეო! (“ზაპასნოი” ვარიანტი იყო თუ წერა დამეზარებოდა)
სხვათა შორის არ მოვკვდი ისე როგორიც მეგონა. რაღაც ამის მსგავსი წარმომედგინა, რომ მოვიდოდა მე კი შევთხოვდი ცოტა დრო კიდევ მოეცა ჩემთვის.

დრო არასდროს მყოფნის და სულ მეტს ვითხოვ.
ნელნელა ვაცნობიერებ რამდენი დამრჩა გასაკეთებელი. ბოლოს და ბოლოს 15 წლის ვარ! თუ ვიყავი? ნუ ახლა უკვე რაღა მნიშვნელობა აქვს.. სკოლაც კი ვერ დავამთავრე.. სკოლაზე გამახსენდა! ახლა დერეფანში ჩემს სურათს გამოაშანშალებენ! ნეტა რამე კარგი სურათი მაინც იყოს! რაზე ვფიქრობ..
არადა როგორ მიყვარდა სოცოცხლე? სანამ ადამიანი რაღაცას არ დაკარგავს მანამდე ვერ დააფასებს-ო, რომ ამბობდნენ არ ვეთანხმებოდი.. ყოველი დღე, რაც გავატარე მიყვარდა! თუნდაც სრულიად უაზრო!
ერთი ადამიანი გავიდა. ხელში შავი ფურცელი ეჭირა. გასვლისას რაღაც უცნაურად გამომხედა და კარი გაიხურა. ნეტავ რა უნდოდა?
-შემდეგი! დაიძახა ქალმა. მიმოვიხედე და აღარავინ დარჩენილიყო. მეც მივედი.
-სახელი?
-მარი. მარიამი. არა მარიშკა. მარი!
-ვაი შვილო..-ამოიოხრა ქალმა. გამეცინა.
-რამდენი წლის ხარ მარი მარიამ მარიშკა არა მარი?
-15.
-რატომ მოიკალი თავი?
-ბატონო?
-რა იყო შეყვარებულმა მიგატოვა? არა მშობლებმა არ გაგიშვეს სადღაც ხო? ოხ ეს ახალგაზრდები..
-იცით.. მე.. ვერ გავიგე..-ენა დამება! აუ არადა არასდროს არ მებმებოდა ენა!
-უი დედა შენ ორსულად ხო არ ხარ? მარა აქ მარტო ერთი სული წერია და..
-არა რა ორსულად! მე თავი არ მომიკლავს!
-კი აბა! მე შევუვარდი მანქანას ხო?
-რაა? მაქანა თავისით დამეჯახა!
-კაი ახლა მოკვდი და კიდე იტყუები?
-რას ვიტყუები ტროტუარზე გადმოვიდა და კიდე მე შევუვარდი?- ცოტა გავრაზდი.
-რა ტროტუარზე? ვაიმე…
-რა მოხდა?-ქალმა არ მიპასუხა, მაგრამ ტელეფონს დასწვდა.
-კაკო! შე მართლა სასიკვდილე! ბრმა ხარ? არა ვიცი, რომ ბრმა იყავი მაგრამ ამ პატარა გოგომ რა დაგიშავა ჰა?-ჩაყვიროდა ყურმილში თან როგორც დავინახე ჩემს პირად საქმეს გულისყურით ათვალიერებდა.
-რა ვუშველოთ ახლა?…… ახლა მთავართან თუ მივიდა ეს ამბავი… რაო??-ქალს თვალები შუბლზე აუვიდა..-კარგი მაცადე ცოტა ხანს.. ქალმა ამათვალიერა.
-გილოცავ გოგონი მგონი შეცდომით მოხვდი ჩემთან!
შესაფერისი სიტყვები ვერ ვიპოვე.. პირი გავაღე სათქმელად და ვერაფერი ვთქვი..
-ახლა შენ. შენ კი არა შენს სხეულს უტარებენ ხელოვნურ სუნთქვას ვიღაცას ძალიან არ უნდა შენი აქ დატოვება.. ხოდა აგერ გადი იმ კარებში და კაი ხანი არ მოხვიდე!-ბრაზით მითხრა ქალმა.
-როგორ?-ისე დავიბენი, რომ სხვა სიტყვა ვერ მოვიფიქრე.
-შეცდომაა გენაცვალე! ვიღაც გოგოს უნდა დაჯახებოდა ის მანქანა და შენ გეტაკა! წადი ახლა სანამ დროა, თორემ დარჩი აქ და ეგაა!
გაოცებუი ავტომატურად ავდექი და სასწრაფოდ გავემართე მითითებული კარისკენ. უცებ მოვტრიალდი და ვკითხე:
-თქვენ რა გქვიათ?
-მაგის ცოდნა არაა საჭირო.. წადი ახლა.
და მე გამოვედი.