Monthly Archives: აპრილი 2014

დღის სურათი

image

გაზაფხული გამიხარდა 🙂

Advertisements

იპოვე თავი შენი

გადაწყვეტილებების გზაზე ვდგავარ და ისევ არ ვიცი არ გავაკეთო. სამწუხაროდ, ეს ჩემი შექმნილი სამყარო არაა და გვირაბის ბოლოს სინათლეც არ თავად უნდა ვიპოვო. ყოველთვის დიდ დროს ვხარჯავდი იმაზე ფიქრში, თუ რა და როგორ შეიძლება მომხდარიყო. ვფიქრობდი, რომ საკუთარი ცხოვრების სცენარს თავად ვწერდი, სინამდვილეში კი უბრალოდ თავის ვიმართლებდი და გამოსავლის პოვნის ნაცვლად ახალ პრობლემებს ვიქმნიდი. ვფიქრობდი.. მეგონა…   ეს პრობლმები კი არსად ქრებოდა და ახლა დროა ისინი გადავჭრა. გადამალული სირთულეები ზამთრის ძილიდან გამოვიყვანო და საერთოდ გავაქრო. მეყო ზამთარი. გაზაფხულის დროა. პრობლემები, რომლებიც ახლა, ამ წამს ვაღიარე, არც ისეთი საშინელია. კონცენტრაცია მჭირდება იმაზე, რაც ჩემი მომავლისთვისაა აუცილებელი. როგორც ყველაფერი ამ სამყაროში, არც ეს იქნება მარტივი.

მართალია ეს თაგვი.. 🙂

დრო გავიდა, ღირებულებები გადაფასდა, ურთიერთობები გაცვდა და შეცდომები დაგროვდა.
არც ისეთი პატარა და არც ისეთი დიდი. ასეთად ვთვლიდი ყველაფერს ჩემს გარშემო. დროა ეს გამოვასწორო. დრო გადის და არ ვაპირებ უბრალოდ დინებას მივყვე. ცოტა უნდა გამოვცოცხლდე.  არჩევანი უნდა გავაკეთო და მას მივყვე.  ყველაფერი ჩემს გარშემო არ ტრიალებს, ყველაფერში დამნაშავე მე არ ვარ და ერთი შეცდომით ყველაფერი არ ინგრევა. აი ასე. მარტივად.
მეგონა პრინციპები უკვე ჩამოვაყალიბე და აღარასდროს შევიცვლებოდი, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ არაფერია სამუდამო. დღეს უკვე მეასედ შევიცვალე აზრი ყველაფერზე. ასე რომ … დაე იყოს ცვლილებები! ოღონდ გონიერი 🙂

არ ავნო და არ გავნებენ? როგორც ჩანს, წესები ასეთი მარტივი არაა. უფრო სწორად წესები საერთოდ  არ მოყვება ვნებას 🙂

რამდენად სამწუხაროც არ უნდა იყოს, ბევრი დაიკარგა, მაგრამ ის ადამიანები, რომლებიც ყოველდღე გვერდში მედგნენ ჩემი უხმო გაურკვევლობის მიუხედავად, მუდამ მეყვარება. მათ მე მასწავლეს ბრძოლა. ისინი კი ვინც ომში დავკარგე, აუცილებელი მსხვერპლი იყო. ბრძოლა გრძელდება. ეს ყოფილა მთავარი.

შეცდომები.

Простите меня, святой отец, ибо я согрешила…

ყველაფერი წინაა(?)!

ცეკვა, რომელიც მხოლოდ მე მეკუთვნის..

მგონი ჯობია შევეშვა უცნაური “ნამიოკებით” წერას. დროა კვანძი გავხსნა და გამოვუტყდე საკუთარ თავს.
რა მინდა?


the plan is to survive.

18 წელი.

მინდა სრულწლოვნებას წერით შევხვდე. ეს ისე სიმბოლურად და გაცნობიერებულად. სინამდვილეში ერთი ცოტა სასაცილო მიზეზი მამომძრავებს: წერა ყოველთვის თან დამყვებოდეს. ამის გარეშე ჩემი თავი ვერ წარმომიდგენია და ამიტომ ამ ნაბიჯს თუ რასაც ეძახიან წერით გადავლახავ. არ ვიცი რა იქნება ამის მერე. ზემფირას ვუსმენ და საკუთარი თავი უკანასკნელი იდიოტი მგონია, რადგან არ ვიცი რა ვუყო ერთადერთ დღეს, რომელიც მართლა მე მეკუთვნის.
00:00 18 წლის ხარ და…
არც არაფერი..
სანამ დიდივით არ მოიქცევი არავინ არ მოგექცევა დიდივით.
ხვალ.. არა მოიცა.. დღეს…
გავაკეთებ რაიმე ღირებულს… აი მაგალითად: წიგნს გავუშვებ სამოგზაუროდ, სიგარეტს ვიყიდი და გადავაგდებ(უბრალოდ ახლა უკვე შემიძლია სიგარეტის ყიდვა მერე რა, რომ არ ვეწევი), ყვავილებს ვუყიდი ჩემს თავს(ძლივს შემოვიდა გეოცინტები), “პანამა” ქუდს ვიყიდი, მარტინის დავლევ :), გამოვიპრანჭები, ქუსლიანსაც კი ჩავიცვამ, შევეცდები ბედნიერი ვიყო, ახალ და ულამაზეს ბლოკნოტში წერას დავიწყებ(ჩემო ზებრა დიდი მადლობა), შევიყვარებ ერთ დღეს, რომელიც ლამაზი იქნება!

ღირებულებები…

8 აპრილი ლამაზი დღეა!
დღეს მე 18-ის გავხდი.
ხოდა ვენერას მარსი მაინც უყვარდა..
ნემოსაც ვიპოვი..