დღის ბოლოს..

დღეს მითხრეს, რომ ის უნდა დამეწერა რასაც ვფიქრობ. ასეც მოვიქცევი. დღის ბოლოა მაინც.

დიდი ხნის განმავლობაში მივყვებოდი იმ ლოგიკას, რომ თუ კარგის თქმა არ შეგიძლია საერთოდ უნდა გაჩუმდე. თუმცა ჩემმა მწარე ენამ ვერ მოისვენა და მაინც ავრაკრაკდი 🙂
ისე სანამ პატარები ვართ ყოველი დღე გრძელი გვეჩვენება. დრო თითქოს ძალიან ნელა გადის, მოხდენით კი არაფერი ხდება. თითქმის მომბეზრდა “ჟამთა სვლა” და ასეთივე მაღალმხატვრული პათეტიკები. 🙂 საერთოდ აღარ მინდა ვწერო საათებიან ბლოკნოტში.. ჩემი სიტყვების აღარ მეშინია. მე დღეს რაღაც ჩემი დავიბრუნე, ოღონდ რა-ჯერ არ მომიფიქრებია.

ყველაფერი რასაც ვაკეთებთ, ვფიქრობთ და ვგრძნობთ ჩვენი სურვილის მიხედვითა გამოწვეული. თუმცა ყველა ამას ვერ ხვდება. ის მანიაკალური მაზოხიზმებიც ჩვენი გამოწვეულია. მართლა.. 🙂

ხოდა იმის თქმა მინდოდა, რომ ბავშვობის იდეალების დამსხვრება დიდი ტკვილი არ ყოფილა. მართალია, ჯობია ისინი არასდროს გაიხსენოთ, მაგრამ თუ ასე მოხდა და ყველაფერი დიდი სიცარიელე აღმოჩნდა, გული არ უნდა დაგწყდეთ, ეს ყველაფერი თვიდანვე გამქრალი იყო. უბრალოდ ადამიანები უკიდურესად ნოსტალგიურები ვართ და იშვიათად ვთმობთ წარულს. წლების შემდეგაც კი შეგვიძლია  ის დღეები გვედგას თვალწინ, ის ადგილები მოვინახულოთ, ძველი სურათები დავათვალიეროთ და მუცლის ზემოთ ტკვილის თანხლებით გავიხენოთ ბოლო სიტყვები.

უფრო ხშირად არაფერი იცვლება. ვიცი, მაგრამ მაინც ვიხსენებ. ჩემი მწარე ენაც ჯინაზე არ ჩერდება.
გუშინ კიდე ისეთი ამინდი იყო ქარი თმის მოტაცებას, რომ ლამობს და კაშნე ხის ტოტებს ეპოტინება.

“მარიშკააა”-ექოსავით ჩამესმოდა მთელი დღე

P.S. სიმღერასაც ტრადიციულად ვურთავ 🙂

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s