Monthly Archives: სექტემბერი 2012

1 წელი

ჰეეპი ბიორზდეიი ტუუ მიიი!!!-ამღერდა დილას ჩემი ბლოგი.
ჰეეპი ბიორზდეი ტუ იუ-ამოვღერღე რაღაცნაირად და სკოლაში წავედი.
მოვედი სკოლიდან და მამაჩემს მივაძახე:
-პაზდრავლაუუუ!!! მამააა გიილოცავ დაბადების დღეეს! გისურვებ ჯანმრთლობას ბედნიერებას წარმატებას და ვაფშე ჩემ კარგ შვილობას გისურვებ!-ამ დროს ძაღლი შემომახტა და ჩემი სულისკვეთება მის მოფერებაში გადაიზარდა.
საქართველოში კი ბნელოდა, ბნელოდა და ბნელოდა. სანამ ცხვირწინ არ დაუდეს სიბნელე მანამდე ხმას არავინ იღებდა. ყველა სამარე იყო და პირში “georgian water and power”-ის წყალი ჰქონდათ ჩაგუბებული. ფეხებზე ეკიდათ ყველაფერი რაც მათ არ ეხებოდა.
ასე გავჩუმდი მეც. ჩემი ხმის ამოღებას რა აზრი ჰქონდა? მე არავინ მომისმენდა. ვცადე და არ გამომივიდა. მერე შევქმენი ბლოგი! დიდად არც ამან უშველა რამეს, მაგრამ სამაგიეროდ ბევრი რამე შემმატა.
366 დღე გავიდა იმის მერე რაც მე ბლოგი შევქმენი. გავიცანი უამრავი ადამიანი, რომლებიც ძალიან მიყვარს, მიუხედავად იმისა, რომ რეალურად არც ერთს ვიცნობ. გავწევრიანდი შვიდ ბლოგერულ ჯგუფში, მაგრამ მაგნუმს არაფერი შეედრება. ❤ :ოსკარისაღებისმომენტი:
დიდი მადლობა მეგობრებს! ვინც აქტიურად მკითხულობდნენ,
დიდი მადლობა ნუცას! ეს რომ არა, ბლოგი იქნებოდა რაღაც საოცრება!
დიდი მადლობა ყველა მკითხველს, კრიტიკოსს, ბლოგერს და საერთოდ ყველას!
51 პოსტი
2 გვერდი
7 კატეგორია
93 თაგი
2-ჯერ ტოპებში მოხვედრა და
უამრავი დადებითი ემოცია!
დიდი მადლობა 28 სექტემბერო! შენ ჩემს ცხოვრებაში მარიშკალიას ბლოგი შემოიტანე!
ყველაფრის მიუხედავად იწოდებოდა ბლოგერად მაინც სხვა გრძნობაა..
დიდი სიყვარულით და სენტიმენტებით თქვენი (ცოტა არანორმალური) მარიშკალია ❤

44 დღე

44 დღე თბილისში არ ვყოფილვარ. იმდენად გადავეჩვიე ყველაფერს რაც აქ ხდებოდა, რომ თავს უცხოდ ვგრძნობ. თუმცა, სასაცილო ისაა, რომ თითქმის არაფერი შეცვლილა. ჩემი მეგობარი მართალია, შეცვლილი ადამიანი არ არსებობს, ყველაფერი ილუზიაა. მეც ალბათ ილუზიას ვიქმნიდი ზოგიერთის შესახებ. ადამიანთან თუ აღარაფერი გაკავშირებს ნელნელა შორდები. ჩემს შემთხვევაში ზედმეტად ნელა მოხდა. მართლაც გავიზარდე. მათთან შედარებით, უკვე დიდი ვარ. ისინი კი დარჩებიან ისევ იმ სამყაროში სადაც მეც ვიყავი და ალბათ ოდესმე გამოვლენ. ისე შემხვდნენ, როგორც ადრე ჩვენ ვხვდებოდით ვინმე ძველ ნაცნობს. უცნაურია, მაგრამ გამიხარდა. თავისუფლად ვიგრძენი თავი. პიროვნებად ჩამოვყალიბდი და საკუთარი თავი შევქმენი. მადლობა ბერნარდ შოუს ჩემი “განათლებისთვის”.(“life isn’t about finding yourself, life is about creating yourself”)
დიდხანს ვოცნებობდი დასვენებაზე. აი დავისვენე კიდეც და აღმოჩნდა, რომ იმაზე კარგად ვიდრე წარმომედგინა. დილას გაღვიძებულმა არაგვის ხეობის ნაცვლად 16-სართულიანი კორპუსის დანახვამ დიდად არ გამახარა.
თბილისში ყოფნამ ბევრი რამ გამახსენა. თუნდაც ის, რომ მთელი წელი წამპალ სკოლაში უნდა ვიარო წამპალ ბავშვებთან ერთად, თუმცა, ამან აღარ დამძაბა, პირიქით გამიხარდა, რომ ეს აღარც მაღელვებდა. კიდეც ის, რომ უამრავი სასწავლი მექნება და ყველას საქმე სკოლაში მე უნდა მეკეთებინა. არც  ამას ავუღელვებივარ, გადავწყვიტე, რომ არაფერსაც არ გავაკეთებდი. მედალს მაინც არ მომცემენ და.. არც მთლად უსაქმური გავხდები, მაგრამ ათას უაზრო პროექტს არ შევიტენი.  მოკლედ აღმოჩნდა, რომ მთელი წელი პრობლემა ჩემში ყოფილა. ყველა ადამიანი თავის შეცდომას ან წარუმატებლობას სხვას აბრალებს, იმიტომ, რომ საკუთარი თავის დადანაშაულებით ისინი ვალდებულნი არიან თავადვე გამოასწორონ ყველაფერი. ამის გაკეთება კი ეზარებათ. მე აღარ მეზარება. პასუხისმგებლობას საკუთარ თავზე ვიღებ.
ზაფხული ოფიციალურად დამთავრდა, თანაც მაგარი წვიმით(სიმბოლურობა მომეწონა), ახლა შემოდგომის დროა. ჩემთვის ესაა ახალი წელი!
happy new year!
P.S. ღმერთმა უწყის რამდენჯერ მითქვამს, რომ წერას განვაგრძობდი, მაგრამ არ დავაყენე საშველი. ახლა არ ვდებ პირობას, რომ ბევრს დავწერ!(ეგება რამე მეშველოს)
P.P.S. ბლოგი რა კარგი რამე ყოფილა ❤