Monthly Archives: დეკემბერი 2011

ახალი წელი პარიზში

მე მინდა ახალ წელს პარზში შევხვდე. ეიფელის კოშკის ან ლუვრის გამო არა! არც სიყვარულის პოვნა მინდა “მარადიული სიყვარულის ქალაქში”, უბრალოდ მინდა “ვალენტინოს” წითელ კაბაში გამოწყობილმა, 31 დეკემბერ საღამოს ჩემი სასტუმროდან გამოვიდე და პარიზის წვრილ ქუჩებს გავუყვე. ვისეირნო მანამ, სანამ არ დავიღლები, შემდეგ კი ერთ პატარა და მყუდრო კაფეში დავჯდე, ყავა და ტირამისუ შევუკვეთო და მხიარულ ფრანგებს დავაკვირდე. მვუსმინე მათ მელოდიურ ენას, რომელზეც თითქმის არაფერი მესმის!
ქუჩაში მხირული სანტა მინდა შემხვდეს, რომელიც გამვლელებს ულოცავს დამდეგს. მას თბილად გავუღიმებ, მაგრამ ალბათ ვერაფერს ვეტყვი. ვინმე ქუჩის მუსიკოსთან ერთად ერთ ნაცნობ სიმღერასაც ვიმღერებდი.
ვიპოვი ერთ, მაღალ სახლს, საიდანაც მთელი პარიზი გამოჩნდება, მის სახურავზეც ავალ ქუსლიანი ფეხსაცმლის და ძვირფასი კაბის მიუხედავად და დაველოდები 12 საათს. როცა ფეიერვერკები დამთავრდება, რომელიმე სახლში დაუპატიჟებლად შევიჭრები და ბოლო ხმაზე დავიძახებ goole translate-დან დაზეპირებულ სიტყვებს: heureuse nouvelle année!!!!!! გაოცებულ ოჯახს დავტოვებდი და ღიღინით დავუბრუნდებოდი ჩემს დამხვედრ ქალაქს, რომელისგანაც დიდ სასწაულს ველოდი! ისე თუ ვინმე სიმპატიური ახალგაზრდა ფრანგი შემხვდებოდა დიდი სიამოვნებით ვეცეკვებოდი ვალსს(რომელიც ჩემმა ბიძაშვილმა ზაფხულში მასწავლა! <3).
P.S.მრავალ ახალ წელს დაესწარით ჩემო საყვარელო მკითხველებო, მადლობთ, რომ ამ 3 თვის განმავლობაში რაც მე ბლოგოსფეროში გამოვჩნდი თვალს ადევნებდით ბლოგს. წარმატებას და თქვენი სანუკვარი ოცნებების ასრულებას გისურვებთ!
სიყვარულით და პატივისცემით თქვენი მარიშკალია! ❤

Paris je t’aime… ❤

 

 

 

Advertisements

ჩემი დილა

მამაჩემი ხმაურიანად გავიდა სახლიდან და კარებიც გასაღებით დაკეტა. გამომეღვიძა და მივხვდი, რომ დაძინების “პრასვეტი” აღარ მქონდა. ავდექი, მაგრამ ჩაცმის დაზარების გამო, თაგვიან პიჟამოზე პირდაპირ დიდი, თბილი, ვარდისფერი ხალათი შემოვიცვი. ე.წ. ჩუსტები რომ ვერ ვიპოვე, უგებს დავწვდი და წინდაზე ამოვცვი. მშიოდა, მაგრამ არ შევჭამე. სააბაზანოში რომ შევედი, ისეთმა ნაცემმა არსებამ გამომხედა, რომ სასწრაფოდ შევიხსი წყალი, მაგრამ ამანაც ვერ მიშველა, ისევ ნაცემი არსება ვიყავი, ოღონდ ახლა უკვე სველი. სამზარეულოში შევედი, მაგრამ მაინც არ შევჭამე და კომპიუტერთან გამოვედი.
გამახსენდა! დღეს ოთხშაბათია! ვიფიქრე მოლის ახალი ჯეოპარდი ექნება-მეთქი და შევირბინე სანახავად. მართალი აღმოვჩნდი, მშვენიერი ჯეოპარდი დამხვა. ცხოვრებაში პირველად მივიღე მასში მონაწილეობა და ვნახოთ რა იქნება!
facebook-ზეც შევირბინე, მაინც რა იცი რა ხდება! არაფერიც არ ხდება, ყველა სტატუსი ასეთი იყო:აუ მეძინება, წავედი, მშია, გამაგდეთ ვინმემ აქედან… გამოსვლას ვაპირებდი და კლასელმა მომწერა. დავრჩი. ისევ ბლოგზე დავბრუნდი. ზოგიერთი პოსტი ვნახე და მერე კუჭმა უცენზუროდ მომიხსენია და სამზარეულოში გავედი. ჩაი დავისხი და მჭადების მომზადებას შევუდექი. (ისევ ვწერ თითქოს ძნელი იყოს)
ახლა ვზივარ აქ. ლინმიანი ჩაით(ი)  ვტკბები და ვცდილობ არ ვიფიქრო იმაზე, რომ 3 საათზე “ზუბნაია ფეია”-სთან უნდა წავიდე.. ვინც ვერ მოხვდა სტომატოლოგი ვიგულისხმე..
P.S. გუშინ უკვე მერამდენედ ვუყურე mr. and mrs. smith.. ეჰ რა სახლს ანგრევეენ.. 😦
P.P.S.რა უცნაური დილა მაქვს! 😀

საახალწლო განწყობა

საგაზეთო განცხადება: ვეძებ ახალგაზრდა, მხიარულ, სასურველია წითელ-მწვანე ფერებში, გოზინაყის სუნით გაჟღენთილ საახალწლო განწყობას, რომლეიც მეყოლება დღეიდან  3 იანვრის დილამდე. ვარ უსაახალწლოგანწყობო ახალგაზრდა გოგო! 😀
პოლიციის განყოფილების განცხადება: იძებნება საახალწლო განწყობა. განსაკუთრებული ნიშნები: ჩნდება დეკემრის ბოლოსკენ, მოსდევს ბევრი ჭამა და დალევა, არის მხიარული და ყველა ბედნიერი ხვდება. თუ 31 დეკემრამდე არ გამოჩნდა უგზო-უკვლოდ დაკარგულებში ჩავთვლით.
სიტუაცია ქუჩაში: დეიდებო, ბიძიებო თქვენი კეთილგანწყობის ჭირიმე საახალწლო განწყობა გადმომდეთ რააა! პასუხი:-აგერ შვილო გაიხედ-გამოიხედე  როგორაა ქალაქი მორთული, 31-ში რამდენი ღონისძიება იგეგმება თოვლის ბაბუა “ბომბორას პარკში” ავიდა რა გინდა მეტი? O_o
სიტუაცია სოციალურ ქსელში:
-აუ საახალწო განწყობა გააქ?
-კი, რა იყო?
-აუ მასესხე და სააღდგომოდ ჩაგასესხებ რაა!
სიტუაცია ბლოგზე: ჯანდაბა არ მიყვარს ახალი წელი, როგორ უნდა მქონდეს მისი განწყობა?
და ბოლოს როგორია თქვენი განწყობა ამ აბდაუბდის შემდეგ? :)))))

მილოცვა მარის! :*

მე შენ 4 წლის წინ გაგიცანი. ზაფხული იყო. ჩემს კლასელებს უნდა შევხვედროდი და შენ მათი დაქალი იყავი და დღესაც ხარ. მე მწვანე მაისური, ჯინსის ქვედაბოლო და წიტელი ვარსკვლავებიანი “ბალეტკები” მეცვა. (არადა კაბებს არ ვიცვამ) შენ თითქმის ჩვეულ ფორმაში კეტები, ჯინსის შარვალი და თეთრი წარწერებიანი მაისური გეცვა. იმ დღეს სურათების გადასაღებად მზიურში წავედით. ახლა ამის წარმოდგენა შეუძლებელია! :))
იმ დღის შემდეგ არ მინახიხარ, მაგრამ მერე ჩემს კლასში გადმოხვედი. მე-7 კლასი იყო. ძალიან გამიხარდა შენი გადმოსვლა. ადვილად დავახლოვდით. უბრალოდ შენს მეგობრად თავს არ ვთვლიდი.
შენ ძალიან უცნაური ხასიათი გაქვს. ალბათ არავინ იცის როდის რას გააკეთებ. შენში ამ თვისებას ძალიან ვაფასებ!
ერთადერთი ადამიანი ხარ ვისაც ტონალურის გამო არ ვეჩხუბები!
მე-9 კლასში შენზე წიგნის წერა დავიწყე. უფრო სწორად შენი პროტოტიპის შესახებ. სხვათა შორის კარგად გამომდიოდა. ზუსტად არ ვიცი, მაგრამ მგონი მართლა ელოდი როდის დავწერდი ახალ თავს! სამწუხაროდ თუ/და საბედნიეროდ ერთი რაღაც მოხდა და მეც წიგნის წერა შევწყვიტე. უმეტესწილად სკოლაში, გაკვეთილებზე ვწერდი და პირველი შენ გაკითხებდი. ახლა ეს ტრადიციაა თუ რამეს სკოლაში დავწერ შენ პირველი კითხულობ. კიდევ გვაქვს ასეთი ტრადიცია, წერისას ყოველთვის გეკითხები სახელებს და ადგილებს.
ვერ იტან რძის ნაწარმს! ვერც კი წარმოგიდგენია როგორ ჭამს ხალხი მას! ლობიანი გირჩევნია. შარშან აკეთებდნენ ბუფეტში კარგს და ის გიყვარდა. შოკოლადი გიყვარს განსაკუთრებით. :))) გახსოვს ერთ დღეს წუწუნებდი “ბარნი” მინდაო და მეორე დღეს მოგიტანე! 😛
ძალიან მშიშარა ხარ! სულ მეცინება ამაზე!
პირველად შენ მითხარი ბლოგი დაიწყე-ო.
ჩემო საყვარელო, პატარა, არანორმალურო, ცანცარა, ძალიან ძალიან ძაააალიან მიყვარხარ! ❤ და რაც მთავარია გილოცავ დაბადების დღეს! მეცადე არაბანალური ვყოფილიყავი და რამდენად გამომივიდა ეგ უკვე შენ განსაჯე!

P.S.სამწუხაროდ youtube-ზე შესაფერისი მისალოცი ვიდეო ვერ ვნახე ამიტომ სურათებს დავჯერდეთ!

საშენო სურათია!

ღია წერილი საზოგადოებას

მოგესალმებით (არა)ძვირფასო საზოგადოებავ. ამ წერილის პირდაპირი ადრესატები თქვენ ბრძანდებით. მე თქვენს რიგებში დიდი ხნის განმავლობაში ვიმალებოდი, იმის შიშით, რომ თქვენ არ მიმიღებდით, მაგრამ ამ წერილით მე ხმამაღლა მინდა განვაცხადო, მე თქვენი აზრი ფეხებზე მკიდია!! წარმოდგენაც კი არ გაქვთ რამდენად ბედნიერი ვარ  ამ განცხადებით. სანამ ამ აზრამდე მივიდოდი ძალიან ბევრი რამ მოხდა. ბევრი დამცირება თუ შეურაცყოფა გამიგია. ბევრი ტყული მომისმენია და ზოგი მათგანი დამიჯერებია. თუმცა ახლა ყველაფერი შეიცვალა.
საზოგადოებრივი აზრი ისეთივე ფარსი და უმნიშვნელოა, როგორც თავად საზოგადოება. ის დაკომპლექტებულია ერთ თარგზე გამოჭრილი, უაზრო ე.წ. უროდებისგან, რომლებსაც არაფერი შეუძლიათ, გარდა ვითომ “საკუთარი” აზრის დაფიქსირებისა და სხვების გაკრიტიკებისა. რომელიმე თქვენგანს ტვინი ეყოფა და შემეკამათება, რომ ყველ ასე არ არის-ო, კარგით ყველა არა, მაგრამ უმეტესობა ხომ არის? ამ უმეტესობის მდედრობითი სქესის წარმომადგენლები გონებადადებილებული, სახეზე ერთნაირი გამომეტყველების მქონე, ხმადაყენებული არსებები არიან, რომლებიც სხვების დამცირებით ცდილობენ საკუთარი თვითშეფასების ამაღლებას. მამრობითი სქესის წარმომადგენლებიც თითქმის ასე არიან, მაგრამ ისინი ხმას არ იყენებ და საპირისპირო სქესის ყოველ ხუმრობის ცდაზეც “საყვარლად” არ იცინიან. მოკლედ არ მესმის ამ ხალხის აზრის გამო ჩემს ნერვულ სისტემას საფრთხე რატომ უნდა შევუქმნა.ჰ
თუმცა ყველაფრის და მიუხედავად, მე მაინც მადლობელი ვარ , რადგან მათ მასწავლეს თუ როგორი აუტანელი, უსამართლო და ხშირად უმიზეზოა ცხოვრება. გამომაფხიზლეს და უნებურად ჩამოაყალიბეს ჩემში მტკიცე ხასიათი. მართალია ამას გარკვეული შედეგები ჰქონდა, მაგალითად როგორიცაა უნდობლობა ყველასადმი. ფაქტიურად არავის ვენდობი. მწარე გამოცდილება..  და ვიტყუები.. უზომო რაოდენობით ტყუილს ვამბობ. მაშინაც კი როცა სიმართლის თქმა მინდა ეს არ გამომდის. ერთადერთი საუკეთესო მეგობარს არ ვუმალავ არაფერს. ეგ არაფერია მთავარია საზოგადოების მომაბეზრებელი აზრისგან გავნთავისუფლდი და დანარჩენი “კ ჩორტუ”!

P.S.დიდი პატივისცემით მარიშკა!

ეს ვარ მე! 😛