დეპრესიულ-შთაგონებული პოსტი

ეჰ, სულო ჩემო ცოდვილო, გონებავ დაბინდულო და გულო დამწვარო! ნუთუ ასეთია ჩემი ნისლით დაფარული და ეკლიანი გზა? ასე უნდა ვიჯდე და ვწერო მუდამ? უბედური და თან ლამაზი ფანტაზიების ფურცელზე გადმოტანაა ჩემი საქმე? ნუთუ ეს ბედკრული საქართველო ჩემნაირი გიჟების და მათნაირი უსაქმურების ხელში რჩება? ვისღა აინტერესებს ამ პატარა მიწის ნაგლეჯის ბედი? როდემდე უნდა ვიაროთ ამ ცოდვით დამძიმებულ და 7 სანტიმეტრით გადახრილ დედამიწაზე და ვეძებო აზრი ყველაფერში? იქნებ ესაა ცხოვრების შინაარსი, მუდამ რაღაც მეძებოთ.. ამ შეშლილ სამყაროში მარტოდმარტო დარჩენილს ზედმეტი ფიქრები არ მჭირდება..
რა ბედნიერი ვიყავი მაშინ, როდესაც პატარა და სულელი ბავშვი ვიყავი და ერთადერთი რაც მადარდებდა ის იყო, რომ შოკოლადი მითავდებოდა! მართალია არც სახელმწიფოს ვმართავ და არც სამყაროს შექმნის ჰიპოთეზებზე ვმსჯელობ, მაგრამ ამ ორივე თემაზე პირადი მოსაზრება მაქვს.
ახლა მე ვეძებ.. ოღონდ რას არ ვიცი.. ჰმმ.. მართალი ყოფილა ის ვინც თქვა “მე ვიცი რომ არაფერი ვიცი”.
ეჰ, სადა ხარ მთვარეო?? გალაკტიონის მთვარეო გამოანათე და გაგვინათე გზა!

P.S.ძალიან არეულ გონებაზე დაწერილი ჩანახატია..

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s